tag:blogger.com,1999:blog-934579410672612062012-02-02T11:55:23.996+05:30కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.comBlogger491100tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-60563593152903554762011-09-12T22:27:00.000+05:302011-09-12T22:50:32.483+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: black;">కొన్ని నెలలు క్రితం మహా టి.విలో అనుకుంటాను..బేతంచర్ల దగ్గరలోని ఒక గ్రామానికి సమీపాన వున్న గుహల గురించి ఒక కథనం చూశాను..! అవి చూసినప్పటినుండి ఒకసారి వెళ్ళి చూసి రావాలని అనుకుంటూ వున్నాను. నంధ్యాలలో డి.ఇ గా పని చేస్తున్న మా మిత్రుడిని ఐదునెలలనుండి సతాయిస్తూ వున్నాను..వెళ్దాము అంటూ..! చివరికి ఈ నెల రెండోవారంలో సమయం దొరికి వెళ్ళాము.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఆ గుహల వద్దకు ఎలా వెళ్ళాలి..? తదితర విషయాలు మీడియా మిత్రుడి ద్వార తెలుసుకొన్నాను. అలానే మా మిత్రుడు కూడ కర్నూల్ జిల్లా వాసి కావడం..అందునా తను రోడ్డు మరియు భవనాల కార్యాలయంలో పని చేస్తుండడం వలన తనకు ఆ చుట్టుపక్కల వున్నప్రాంతాల విషయంలో సమాచారం తెలిసిన అతని సహచర ఉద్యోగుల ద్వార కొంత సమాచారాన్ని సేకరించడంతో మా మిత్రుడితో పాటు అతని మరో ఇద్దరి సహచర మిత్రులతో కలిసి ఒక రోజు ఉదయాన్నే ప్రయాణం సాగించాము.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; మీడియా మిత్రుడి ఇచ్చిన సమాచారాన్ని కాదని అక్కడి లోకల్ ఇంజనీర్లు ఇచ్చిన సమాచార ఆదారంగా వెళ్ళడం మూలాన ఒక కిలోమీటర్ నడవాల్సిన మేము అదనంగా మరో మూడుకిలోమీటర్లు నడవాల్సి వచ్చింది. బేతంచర్ల వూరిలో నుండి గుహలకు వెళ్ళే దారి ఒకటి ఉండగా..అది కాదని బేతం చర్ల దాటి ఐదుకిలోమీటర్ల తర్వాత ఎడమవైపునున్న ఒక రహదారిలోకి తిరిగి తర్వాత రెండు కిలోమీటర్లు ప్రయాణించి రామకృష్ణాపురం అనే గ్రామం గుండా కొద్ది దూరం వెళ్ళాక కారు వెళ్ళడానికి అవకాశం లేక.. " నడకే హంసద్వని రాగమే " అంటూ నటరాజు సర్వీస్ మొదలెట్టాము.</span></div><div class="separator" style="clear: both; color: black; text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-i7dMGernszs/Tm4yfAOuNHI/AAAAAAAAAPg/gWeNCxMA2xg/s1600/DSC_0209+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://3.bp.blogspot.com/-i7dMGernszs/Tm4yfAOuNHI/AAAAAAAAAPg/gWeNCxMA2xg/s640/DSC_0209+1.jpg" width="640" /></a></div><div style="color: black; text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; కాలిబాట.. దారి పొడవునా అటు ఇటు వున్న పొలాలలో పొద్దుతిరుగుడు పూలు పంటగా వేసున్నారు. కనుచూపు మేర పసుపు పచ్చ..ఆకుపచ్చ రెండు కలిసి మిలితమైన రంగుతో అవే కనపడుతున్నాయి... దూరంగా చుట్టూ పచ్చని కొండలు.&nbsp; వాతావరణం చాలా ఆహ్లాదంగా ఉండడంతో మా నడక అంత శ్రమ అనిపించలేదు. పొలాల్లో పని చేస్తున్న రైతులను పలకరిస్తూ వెళ్ళాము...అయితే వారి నుండి గుహల గురించి సరైన సమాచారం రాలేదు మాకు..! అకడున్న చాలా మందికే&nbsp; వారికి చుట్టుపక్కలే వున్న అక్కడి గుహల గురించి సరైనా సమాచారం లేకపోవడం ఆశ్చర్యమేసింది. రెండు కిలోమీటర్లు నడిచాక ఒకరిద్దరు రైతులు ఆ గుహల సమాచారం చెప్పనారంబించారు.&nbsp; "కుడివైపు తిరగాలా..? లేక ఎడమవైపా..? " అని అడిగితే.. తల అడ్డంగా ఊపుతూ&nbsp; " ఇంగో కిలోమీటర్ నడిసినాక పెద్ద యాపమాను వస్చాది దానిపక్కనే పెద్ద గుంత ఉంటాది అక్కడ పురిచేయి (ఎడమ చేయి) వైపు తిరిగి కిలోమీటర్ నడిస్చే ఆడ్నే గుహలు కన్పిచ్చాయి " అన్నాడు.. ఆహ ఏమి బాష..!! అసలు సిసలు పల్లె జీవనం, అక్కడి ప్రాంతపు యాస గుబాలిస్తుంది వారి మాటల్లో..! వారితో మాట్లాడుతుంటే వారి యాస వినసొంపుగా ఉంది..ఎవ్వరు కూడ ఎడమచేయి అని సంబోదించట్లేదు.." పురిచేయి " అనే మాట్లాడుతున్నారు.</div><div style="color: black; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: black; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-lkAtJ-Z1tHU/Tm40Gq5KMqI/AAAAAAAAAQM/vDB2ck8CiO8/s1600/DSC_0333.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-lkAtJ-Z1tHU/Tm40Gq5KMqI/AAAAAAAAAQM/vDB2ck8CiO8/s640/DSC_0333.jpg" width="424" /></a></div><div style="color: black; text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; మొత్తానికి గుహల వద్దకు చేరుకున్నాము. చూడటానికి బయటకు అవి కనపడవు ఒక చిన్న గుట్టలాంటి కొండకు చివరి అంచులో ఉన్నాయి..దగ్గరగా వెల్తే కాని సరిగ్గా కనపడట్లేదు. రెండు కొండలు చీలిపోయినట్లుగా ఉన్న చీలిక మద్యనుండి లోపలకి ప్రయాణిస్తే&nbsp; అక్కడ సహజంగా ఏర్పడిన కమలాపండు రంగుతో వున్న పెద్ద ఆర్చి కనపడతుంది. ప్రకృతి సహజంగా ఏర్పడిన ఆర్చ్ అది..చాలా బాగుంది. దాని దాటి వెళ్తే " U " ఆకారంలో కత్తిరించినట్లుగా ఉన్న ఎత్తైన కొండకు రకరకాల ఆకారాలలో శిలాజాలు కనపడతాయి వాటి మద్యలో కుడివైపున పది అడుగుల వెడల్పు ఐదు అడుగుల ఎత్తుతో వున్న ఒక గుహ కనపడుతుంది.</div><div style="color: black; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: black; text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </div><div style="color: black; text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఆ గుహల గురించి చారిత్రక విషయాలు ఏవి తెలియవు కాని గుహలకు దగ్గరలో ఉన్న " కనుమ కింది కొట్టాల "&nbsp;&nbsp; అనే గ్రామంలో ఉండే కొంతమంది యువకలకు గుహల చరిత్ర తెలియకపోయినా ఎప్పుడు గుహల్లో తిరుగుతూ వుండేవారు. వారిలో బాష అనే కుర్రాడికి ఫోన్ చేసి పిలిపించాను. ఆ కుర్రాడు వచ్చాక అతనితో కలిసి నేను ఒక వంద అడుగులు గుహలోకి నడిచాము కాని లోపల అంత చిమ్మ చీకటి ఒకటే గబ్బిలాల వాసన కొడుతున్నది..అవి భరించలేక వెనుతిరిగాను. లోపల దాదాపుగ రెండు కిలోమీటర్ల పోడవునా దారి ఉన్నదని బాష చెప్పాడు. వాళ్ళు దాదాపుగా ఒక గంట సేపు లోపల ప్రయాణించారట..!&nbsp; లోన అక్కడక్కడ పెద్ద పెద్ద ఎత్తైన మహల్స్ ఉన్నాయట..! కాని చిమ్మ చీకటి సామాన్యమైన టార్చ్‌లైట్స్ వెలుగు సరిపోదు 2000W లేదా 4000W&nbsp; గల లైట్స్‌తో మాత్రమే అక్కడి శిలాజాలు చూడగలమన్న సంగతి అర్థమైంది.</div><div style="color: black; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: black; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: black; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/--xnOjPz3A40/Tm4yjsq4aZI/AAAAAAAAAPk/f7QScug7itQ/s1600/DSC_0234.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://2.bp.blogspot.com/--xnOjPz3A40/Tm4yjsq4aZI/AAAAAAAAAPk/f7QScug7itQ/s640/DSC_0234.jpg" width="640" /></a></div><div style="color: black; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: black; text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఆ గుహనుండి బయటకొచ్చి " U " ఆకారంలో ఉన్న కొండకు ఎదురుగా ఒక 50 అడుగులు నడిస్తే మరో రెండు గుహలు కనపడతాయి. మొత్తం మూడు గుహలున్నాయి. ఒకదానికి ఒకటి సంబందం లేకుండా వున్న గుహలవి. లోన ప్రయాణిస్తే ఎక్కడికి వెళ్తామో కూడ తెలియదు. మొత్తానికి అవొక రహస్య గుహలే..!!</div><div style="color: black; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: black; text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-d-_RY74_26o/Tm4yzCYyFxI/AAAAAAAAAP4/jmhAj9p2QYc/s1600/DSC_0290.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://4.bp.blogspot.com/-d-_RY74_26o/Tm4yzCYyFxI/AAAAAAAAAP4/jmhAj9p2QYc/s640/DSC_0290.jpg" width="640" /></a></div><div style="color: black; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: black; text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఆ బాష మాటల్లో కొన్ని విషయాలు తెలిసాయి. ఒక విదేశీ మహిళ గత రెండేళ్ళుగా సంవత్సరానికి ఒకసారి వస్తున్నారట..! గుహల ముందు ఒకటి మరో రెండు చోట్ల కత్తితో కోసినట్లుగా దీర్ఘ చతురశ్రాకారంలో ఓ పది పదిహేను అడుగుల లోతున్న గుంతలు చాలా జాగ్రత్తగా తవ్వి వున్నారు. ఆ తవ్విన తీరు చూడగానే అర్థమవుతుంది. శాస్త్రీయ పరిశోదనలు చేసేవారు మాత్రమే అలా తవ్వగలరని. అలా తవ్విన గుంతల్లో మానవ అవశేషాల ఎముకలు కొన్నిటిని సేకరించి పరిశోదనల నిమిత్తం తీసుకెళ్ళేవారట..! ఆమే ఏ దేశస్తురాలో కూడ అక్కడి ప్రజలకు తెలియదు. మనకు.. మన ప్రభుత్వాలకు ఇలాంటివి అస్సలు పట్టవు..ఇప్పటికే చాలా కుంభకోణాలలో మునిగి తేలుతూ చాలా బిజి బిజీగా వున్నారు ఇక ఇలాంటి సామాన్య విషయాలకు మెదుడులో తావెక్కడిది..? అందులోను ఇలాంటి గుహల వలన ఆర్థికంగా ఎటువంటి లాభాలుండవు. </div><div class="separator" style="clear: both; color: black; text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Djk9eRrMwdM/Tm4y5A5mbVI/AAAAAAAAAQA/1oI_wg5BF0o/s1600/DSC_0305.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://4.bp.blogspot.com/-Djk9eRrMwdM/Tm4y5A5mbVI/AAAAAAAAAQA/1oI_wg5BF0o/s640/DSC_0305.jpg" width="640" /></a></div><div style="color: black; text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; చాలా ఏళ్ళుగా అక్కడికొస్తున్నాని తన మాటల్లో వివరించాడు బాష. ఇలాంటి గుహలని సంరక్షించే ఒక అంతర్జాతీయ సంస్థ జర్మనీలో ఉందని నేనెప్పుడొ చాలా ఏళ్ళ క్రితం విన్నాను. బనగానపల్లె దగ్గరలో ఉన్న " బెలుం " గుహలు కూడ మొదట్లో ఆ జర్మనీ సంస్థవారే తమ ఆదీనంలోనికి తీసుకొని&nbsp; వాటి సంరిక్షించారు. అలానే ఇవి కూడ వారికి తెలిస్తె బాగుంటుంది. పత్రికలు వాళ్ళు వీటికి " ఎర్రజాల గుహలు " అని పేరు పెట్టారు గాని..చుట్టుపక్కల ప్రాంతాల రైతులు..గొర్రెల కాపర్లు మాత్రం " పావురాల గద్దె " అని పిలుస్తున్నారు.</div><div style="color: black; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: black; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-QecQeq2VpaQ/Tm4ym9EY8AI/AAAAAAAAAPo/Mc7yQ_uaoHE/s1600/DSC_0241.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-QecQeq2VpaQ/Tm4ym9EY8AI/AAAAAAAAAPo/Mc7yQ_uaoHE/s640/DSC_0241.jpg" width="424" /></a></div><div style="color: black; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: black; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: black; text-align: justify;">&nbsp;&nbsp; ఎవరైనా ఉత్సాహవంతులు వెళ్ళాలనుకుంటే హైదరాబాద్ నుండి కర్నూల్‌కి వెళ్ళి అక్కడ నుండి బనగాన పల్లెకు వెళ్ళె రహదారిలో " బేతం చర్ల " వూరు వస్తుంది. ఆ వూరిలో నుండి ఎడమవైపుకు తిరిగి ప్రయాణించి " కనుమ కింది కొట్టాల " అనే గ్రామం చేరుకోవాలి. అక్కడి వరకు వాహనాలలో వెళ్ళవచ్చు అక్కడి నుండి కాలబాట వెంబడి ఒకటిన్నర కిలోమీటర్ నటరాజు సర్వీస్ చేస్తే ఈ గుహలకు చేరవచ్చు. సహాయంగా కనుమ కింది కొట్టాల గ్రామ కుర్రాళ్ళు తోడస్తారు..ఈ గుహలను కూడ చూపెడతారు.</div><div style="color: black; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="color: black; text-align: justify;"><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-4Gtpm02j0V4/Tm4yqChfEQI/AAAAAAAAAPs/N6ZcK7NTve0/s1600/DSC_0247.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://1.bp.blogspot.com/-4Gtpm02j0V4/Tm4yqChfEQI/AAAAAAAAAPs/N6ZcK7NTve0/s640/DSC_0247.jpg" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-trSrcCG9pWw/Tm4ys1Pj_iI/AAAAAAAAAPw/fbpIM_fS4Ds/s1600/DSC_0259.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://1.bp.blogspot.com/-trSrcCG9pWw/Tm4ys1Pj_iI/AAAAAAAAAPw/fbpIM_fS4Ds/s640/DSC_0259.jpg" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ljkP3d5N-CM/Tm4ywRKTY7I/AAAAAAAAAP0/2GGRSWiRPGE/s1600/DSC_0268.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://1.bp.blogspot.com/-ljkP3d5N-CM/Tm4ywRKTY7I/AAAAAAAAAP0/2GGRSWiRPGE/s640/DSC_0268.jpg" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-uCX5xegRKz4/Tm4y2JYkAGI/AAAAAAAAAP8/mg0h2_Qnl_I/s1600/DSC_0301.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://2.bp.blogspot.com/-uCX5xegRKz4/Tm4y2JYkAGI/AAAAAAAAAP8/mg0h2_Qnl_I/s640/DSC_0301.jpg" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-oOe3uCHA3Xc/Tm40JqDRgdI/AAAAAAAAAQQ/cG8uQ3v7KrY/s1600/DSC_0337.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://2.bp.blogspot.com/-oOe3uCHA3Xc/Tm40JqDRgdI/AAAAAAAAAQQ/cG8uQ3v7KrY/s640/DSC_0337.jpg" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-LAuzIsF_E48/Tm4yaFcMyxI/AAAAAAAAAPc/oQIKNugiPSI/s1600/DSC_0340.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/-LAuzIsF_E48/Tm4yaFcMyxI/AAAAAAAAAPc/oQIKNugiPSI/s640/DSC_0340.jpg" width="424" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-V_B6FhoS3eI/Tm44gI_ImkI/AAAAAAAAAQU/y_2pnwdRUD0/s1600/DSC_0316.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://1.bp.blogspot.com/-V_B6FhoS3eI/Tm44gI_ImkI/AAAAAAAAAQU/y_2pnwdRUD0/s640/DSC_0316.jpg" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Zvblo-NsQlQ/Tm4_Kolw8XI/AAAAAAAAAQc/hERhW5SQRfE/s1600/DSC_0332.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://2.bp.blogspot.com/-Zvblo-NsQlQ/Tm4_Kolw8XI/AAAAAAAAAQc/hERhW5SQRfE/s640/DSC_0332.jpg" width="640" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-6056359315290355476?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-31812027789523402742011-08-22T19:09:00.000+05:302011-08-22T19:36:22.321+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="color: black;"> ఆ రోజు ఆదివారం కావడంతో&nbsp; 7 నంబర్ జాతీయరహదారి మీద వాహనాలరద్ది పలచగా ఉంది..! సమయం మద్యాహ్నం 1:10 నిమిషాలు. ఊరి బయట ఒక ఇంటర్‌వ్యూ షూట్ చేయడం పూర్తి చేసి భోజనం చేయడం కోసం బెంగళూర్ నగరంలోకి ప్రవేశిస్తున్నది మేముంటున్న వాహనం. వాహనంలో నేను, మా డైరెక్టర్, ఆయన అసిస్టెంట్, కెమరా అసిస్టెంట్, వాహనం నడుపుతున్న డ్రైవర్ నలుగురమే వున్నాము. యలహంక ప్రాంతం దాటాక వచ్చిన ఒక బైపాస్ రోడ్ వంతెన కిందనుండి దాటుతుండగా....ఎదురుగా టాటా సఫారి లాంటి వాహనం ఓ 20 లేక 30 అడుగుల ఎత్తున&nbsp; గాళ్ళొ ఎగురుతూ కనపడింది.., మొదట మాకర్థం కాలేదు..ఏదన్న సినిమా షూటింగ జరుగుతున్నదేమో అనుకొని చుట్టు పరిసర ప్రాంతాలను మా అందరి కళ్ళు వెదకసాగాయి..ఎక్కడ కూడ సినిమా షూటింగ్ జరుగుతున్న ఆనవాలు కనపడలేదు..ఇంతలో మా వాహనం కూడ ఎదురుగా గాలిలో ఎగిరివస్తున్న వాహానాన్ని క్రాస్ చేసి ముందుకెళ్తున్న సమయంలోనే గాల్లో ఎగిరిన ఆ వాహనం కింద పడుతూ దబ్బున శబ్దంతో నేలను తాకింది..ఆ తాకిడికి అదుపుతప్పి ఎడమవైపుకు పూర్తిగా వొరిగిపోయి..దాదాపుగా 50..70..అడుగుల దాక రాపిడి చేసుకుంటూ వెళ్ళి ఆగింది. అప్పుటికికాని మాకు తెలియలేదు అదొక రోడ్డ్ ప్రమాదమని..!</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; అది గమనించిన మా డ్రైవర్ వెంటనే సైడ్‌కి వాహనం ఆపాడు..మాలాగే వెనుకొస్తున్న ఒకటిరెండు వాహనాలు కూడ ఆగాయి..అందరం దిగి రోడ్డ్ డివైడర్ దాటుకొని కుడివైపు రోడ్‌లోకి వెళ్ళాము అక్కడ కూడ వెళ్తున్న ఒకటి రెండు వాహనాల్లోని మనుషులు దిగారు..అందరం ప్రమాదం జరిగిన టాట సఫారి లాంటి వాహనం వద్దకు వెళ్ళాము..! కొన్ని అడుగుల మేరకు వాహనం పూర్తిగా రాపిడి చేసుకుంటూ రావడం వలన రోడ్ మీదున్న ఆ రాపిడి గుర్తుల వెంబడీ రక్తం కారి వున్నది.. ! రోడ్‌ మీద పూర్తిగా ఎడమవైపుకు వొరిగి పడివున్న వాహనంలోకి అందరం తొంగి చూడగా ఒకే ఒక మనిషి డ్రైవర్ సీట్‌లో నుండి వాహనం ఎడమ వైపుకు వొరిగి వున్నాడు..తలంతా రక్తం కట్టిన గడ్డలాగ కనపడుతున్నది. అందరం కలిసి ముందుగా వొరిగి వున్న వాహానాన్ని ఎత్తి సక్రమంగా రోడ్ మీదుంచాము. ముందరున్న అద్దాలు డ్రైవర్ సీటుకు అటు ఇటు ఉన్న డోర్ అద్దాలు కూడ పూర్తిగా ద్వంసం అయ్యి ఖాలీగా ఉన్నాయి కిటికీలు. డ్రైవర్ సీట్‌లో కూర్చోని వున్న మనిషి కాళ్ళు క్లచ్..గేర్ మీదున్నాయి మనిషి శరీరం మాత్రం పూర్తిగా ఎడమ వైపు వొరిగి డోర్‌కి తల ఆనిచ్చి వున్నది. దాదాపుగా 50 అడుగుల మేర రోడ్డ్‌ను రాసుకొంటూ రావడం మూలాన ఆ మనిషి తల ఎడమవైపుకు పడటంతో అతని ఎడమవైపు తల రాపిడికి గురయ్యి ఎడమ వైపు ముఖమంతా రక్తపు గడ్డలాగ తయారయ్యింది..అసలు అక్కడ ఏమేమి వున్నాయో కూడ అర్థం కాలేనంతగా వుంది. కుడివైపు ముఖం మాత్రం ఎటువంటి దెబ్బలు లేకుండా వున్నది. ఊపిరి వుందా లేదా అన్న అనుమానంతో దగ్గరగా వెళ్ళిచూసాము.. ఊపిరి తీస్తున్నాడు..ముక్కుపుటాలు అదురుతున్నాయి ఆ వ్యక్తికి.. వయసు 30..32&nbsp; మద్యన వుండవచ్చు. అక్కడున్న మేమందరం వెంటనే సెల్‌ఫోన్స్ తీసి 108 ఫోన్ చేయడం మొదలు పెట్టాము.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఆ కొద్ది నిమిషాలకే ఆ రోడ్డ్ మీద వస్తున్న వాహనాల ఆగడం వలన రద్ది ఎక్కువై రోడ్డంతా బ్లాక్ కావడనారంభించింది. ఈ లోగ చాలా మంది వాహానాలను ఆపి దిగి వచ్చారు ..అందరూ తమ తమ సెల్‌ఫోన్స్‌కి పని పెట్టారు..దాదాపుగా ఓ50..60 మంది సెల్‌ఫోన్స్ మోగిస్తున్నారు అంబులెన్స్‌ల కోసం. మరి కొందరు ట్రాఫిక్ జామ్ కాకుండా వెంటనే అక్కడున్న పరిస్థితిని తమ చేతిల్లోకి తీసుకొని చక్కదిద్దుతున్నారు. కర్ణాటక రాష్ట్రంలో ..ముఖ్యంగ బెంగళూర్ చుట్టుపక్కల ప్రాంతాలలొ ప్రజలు ఇలాంటి ప్రమాదాలు లేక ఏదన్న ఉపద్రవాలు జరిగిన సమయంలో పరిస్థితిని తమ చేతుల్లోకి తీసుకొని చక్కదిద్దడం మొదలెడతారు..పోలీసుల కోసం ఎదురుచూడటం కాని.. లేక ప్రభుత్వ అధికారుల మీదగాని ఆధార పడరు..! వాటి సంబందిత అధికారులు వచ్చేంతవరకు అక్కడుండే ప్రజలే సుశిక్షిత&nbsp; సైనికుల్లా పనిచేస్తారు. చాలా మంచి సాంప్రదాయముంది అక్కడ.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; అప్పటికే ఐదునిమిషాలు గడిచిపోయింది.. సమయం గడిచేకొద్ది జాతీయ రహదారి కావడంతో వాహనాల రద్దీ ఎక్కువైపోతున్నది..రోడ్డ్ ప్రమాదాన్ని చూసి కొందరు తాము వెళ్తున్న వాహనాలాపి దిగివొస్తున్నారు ఏమి జరిగిందనో..ఉద్దేశంతో ! అలా నిలిపిన వాహనాలు వలన మరి కొంత ట్రాఫిక్‌కి ఇబ్బందిగా కలుగుతున్నది. మరి కొందరు కేవలం సమాచారం తెలుసుకొని వెళ్ళిపోతున్నారు. వచ్చి చేరిన&nbsp;&nbsp; జనంతో ఆ ప్రదేశమంతా గందరగోళగంగా వున్నది..అందరి అరుపులు కలగలిపి&nbsp; గోల గోలగా ఉంది. ఇంకా రాని అంబులెన్సుల కోసం అక్కుడున్న ప్రతిఒక్కరు తమ సెల్‌ఫోన్స్‌లతో ప్రయత్నిస్తూనే వున్నారు. అవేమో ఎంతకూ రావట్లేదు.! ఈ లోపల నేను మరి కొందరం అసలు రోడ్డ్ ప్రమాదం ఎలా జరిగిందో అని చూస్తున్నాము..మరో వాహనాన్ని గుద్ది నట్లు ఎక్కడా లేదు..పోనీ ఎవరన్న వేగంగా వస్తున్న వాహనానికి అడ్డు వచ్చారా..అంటే అదీ లేదు..! మరెలా అంతెత్తు ఎగిరింది వాహనం అని చూసుకుంటూ అలా వెనక్కి ఓ 100 అడుగులు వెళ్ళాక అక్కడ కనపడింది. రోడ్‌కి వారగా వున్న ఫెన్సింగ్ వాల్ పొడుగూనా వెళ్ళి బైపాస్‌రోడ్ వంతెన ఎత్తు వరకు అడ్డుగా కట్టిన ఒక గోడ వున్నది..! ఆ గోడను గుద్దుకొన్నట్ల గుర్తుగా కనపడ్డాయి రాపిడి చారలు. అప్పుడర్థమయ్యింది..దాదాపుగా 100 కిలోమీటర్ల కంటే వేగంగా వస్తున్న వాహనం అదుపుతప్పి రోడ్డ్‌ వారగా వున్న గోడను తగిలి విపరీతమైన వేగం వలన వాహనం 30..40&nbsp; అడుగుల ఎత్తు ఎగిరింటుంది అనుకున్నాము..తిరిగి ప్రమాదానికి గురయిన వాహనం వద్దకు వెళ్ళి..డ్రైవర్ సీట్‌లో గమనిస్తే డ్రైవ్ చేస్తున్న వ్యక్తి సీట్ బెల్ట్ పెట్టుకోకపోవడం వలన పైకెగిరిన ఆ ఊపుకి అతను డ్రైవర్ సీట్‌లో నుండి ఎడమవైపు ఒరిగినట్లు తెలిసిపోతున్నది..కేవలం ఒకే ఒక చిన్న నిర్లక్ష్యం.. సీట్‌బెల్ట్ ..ఉపయోగించక పోవడం వలన ఒక మనిషి ప్రాణం పోయంతగా ప్రమాదంలో చిక్కుకొని వున్నాడు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; నాతో కూడ వచ్చిన మా డైరక్టర్ మాకు కాస్త దూరంగా నిలబడుండం చూసి.. ’ఏంటి సార్ దూరంగా వున్నారని ’ అడిగాను.. దానికాయన .." రక్తం చూస్తే నాకు కళ్ళు తిరుగుతాయి..అయినా అక్కడ మనం చేయగలిగింది ఏమీ లేదు..నిస్సహాయులమే కదా "&nbsp; అన్నాడు. అవును నిజమే..&nbsp; అంతమందిమి ఎన్ని ఫోన్స్ చేశామో కానొ ఒక్క అంబులెన్స్ కూడ రావట్లేదు..నేను కూడ అటు ఇటు ఆరాటంగా తిరుగుతున్నా ఏమి చేయాలో పాలుపోక. నేనే కాదు చాలా మంది పరిస్థితి కూడ అలానే వుంది..ఈ అంబులెన్స్‌స్ వచ్చేలోపల అతని ప్రాణం పోతుందేమో అని అందరి మనుసులో ఒకటే గుబులు..ఆ ఆరాటంలో అందరూ అటు ఇటు తిరుగుతున్నారు.. మరి కొందరు రోడ్డ్‌కి ఇరువైపుల దృష్టి సారిస్తున్నారు కను చూపు మేరలో ఏదన్న అంబులెన్స్ కనపడున్నదా....అని..!</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఇంత ఆరాటంలో కూడ నేనొకటి గమనించాను.. ’ప్రమాదంలో చిక్కుకొని వున్న మనిషి ఎవరొ? ..ఎవరి తాలుకా మనిషో ఎవరికీ తెలియదు.. అంతలా ఆరాటపడుతున్నఅక్కడున్న మనుషులకు ఎవరికీ ఏమి కాడు..కనీసపు మిత్రుడు కూడ కాడు..కేవలం దారినపోయే దానయ్య ..కాని అందరూ ప్రమాదం జరిగిన ఆ మనిషి ప్రాణం నిలపాలని.. ప్రాణం పోకుండా కాపాడలని ఎంతలా తాపత్రయం పడుతున్నారో..ఎంత ఆరాటం పడుతున్నారో..వాళ్ళు అటుఇటు తిరిగే ఆ పరుగులో అర్థమవుతున్నది. మరి కొందరు ప్రమాదం జరిగిన వాహనంలో అతనికి సంబందించిన వస్తువులు కాని సమాచారం కాని దొరుకుతుందేమో అని వెతికి..చూసి..కొన్ని పేపర్ల్ కనపడగానే ఆత్రుతగా వివరాలు వెతికి కొన్ని ఫోన్ నంబర్స్ పట్టుకొని వారికి ఫోన్స్ చేయడం ఆరంభించారు. అక్కడున్న పేపర్స్ వలన అతనొక ప్రైవేట్ కంపెనీ మార్కటింగ్ మేనజరని అర్థమయ్యింది. పోనీ మనిషిని బయటకు తీసి తామే ఆసుపత్రికి తీసుకెల్లాలని ప్రయత్నించారు గాని..ఎడమ వైపునున్న డోర్ పూర్తిగ ద్వంసం అయ్యి ఇరుక్కపోయింది..ఇక స్టీరింగ్ వైపునుండి మనిషి బయటకు తేవాలంటే చాలా కష్టపడవలసి ఉంటుంది..ఆ ప్రయత్నంలో ప్రాణం పోయినా పోవచ్చు..!! అంత సాహసానికి పూనుకోలేక ఏమి చేయాలో తోచక జనాలందరు అటు ఇటు తిరుగుతున్నారు..ఎలా ఆ మనిషి ప్రాణాలు కాపాడాలో తెలీక తికమకపడుతున్నారు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; నిజానికి అలా ఆరాట పడుతున్న మనుషులు..మామూలు పరిస్థితుల్లో మామూలు వారి వారి దినచర్యల్లో..వారి ప్రవర్తన వేరుగా వుండచ్చు..కొందరు ఆడిన మాట తప్ప వచ్చు..మరి కొందరు..తీసుకొన్న డబ్బులు లేవని చెప్పో లేక..అస్సలు ఇవ్వనే లేదనో చెప్పి ఎగ్గొట్టొచ్చు..! మరి కొందరు..బ్రతక నేర్చిన వారుండొచ్చు..! కొందరు మోసాలకు పాల్పడవచ్చు..అబద్దాలాడవచ్చు..నీవెవరో తెలీదని చెప్పొచ్చు..! ఒక్కో సమయంలో కసి..కోపం పెరిగి తగదాలలో హత్య కూడ చేసేంత తెగింపు..ఆలోచన రావచ్చు..! ఆ గుంపులో రకరకాలయిన మనుషులున్నారు..కాని...విపత్కర సమయంలో.. ఇలాంటి ప్రమాద సమయాలలో.. వారిలో ఉన్న రకరకాల ప్రవర్తనంతా మాయం అయ్యి&nbsp; అతి సహజమైన మనిషిలో ఉండే " <b>మానవత్వం</b> " బయట పడుతున్నదే..అని అనిపించింది..నాకు. ఇక్కడ మంచిమనిషా..లేక చెడ్డవాడా అన్న భావం కాదు...కేవలం ఒక మనిషిలా స్పందించే..మనిషి..!&nbsp; నిజమే కదా..మామూల పరిస్థితుల్లో వారు ఎలాంటి వారయినా కావచ్చు..ఎలా అయినా ప్రవర్తించవచ్చు...!! ఇలాంటి విపత్కర సమయంలోనే మనిషిలోని నిజమైన..సహజమైన అసలు సిసలు " <b>మనిషి</b> " బయటకొస్తున్నాడు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఇంతలో ఇన్‌సర్ట్ చేసిన ఒక మద్యతరగతి మద్యవయస్కుడొకడు ప్రమాదం జరిగిన మనిషి తలను పట్టుకొని అటు ఇటు తిప్పుతూ చూస్తున్నాడు..నేను ఎవరా అంటూ దగ్గరకువ వెళ్ళాను..వెంటనే " గుప్పున " ఆల్కాహాల్ వాసన కొట్టింది అతని వద్ద నుండి..మనిషి సన్నగా రివటలా వున్నాడు.." ఏనప్ప ఇన్న అంబులెన్స్ బరిలిల్లా..ఏను మాడతారో..సమయక్కి యారు సిగల్లా " అంటూ వాపోతున్నాడు అతను. సెల్‌ఫోన్ తీసి నంబర్స్ నొక్కుతున్నాడు..లైన్ అందగానే అరుస్తున్నట్లుగా మాట్లాడుతున్నాడు. ." బేగ బన్రీ జీవ ఇన్న ఇదియే " చెబుతున్నాడు..ఫోన్ పెట్టయగానే వాచి చూసుకుంటున్నాడు..అటు ఇటు ఆరాటంగా తిరుగుతున్నాడు..మనిషేమొ బాగా తాగున్నాడు.. కాని కంట్రోల్‌లోనే వున్నాడు. " అయ్యో పాప..జీవ ఇన్న ఇదియప్పా..ఇవనేను యారు బర్తానే ఇల్లా..! సాయితానే ఏనో.." భయపడుతున్నాడు.. వాహనం చుట్టూ అటు ఇటు తిరుగుతున్నాడు..నుదిటికేసి చేత్తో కొట్టుకొంటున్నాడు..చివరకు రోడ్డ్ పక్కనున్న పిట్టగోడ మీద కూర్చున్నాడు..కొందరు దగ్గరికెళ్ళి.." మీ బందువా " అని అడిగారు..</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" ఊహా " తలూపాడు..</span><br /><span style="color: black;">" మీ స్నేహితుడా "</span><br /><span style="color: black;">" ఊహా..ఏమి కాడండి..మీలాగే నేను వచ్చాను " అన్నాడు..</span><br /><span style="color: black;">మనిషేమో ఫుల్‌గా తాగున్నాడు.. అంత మైకంలో కూడ మరో సాటి మనిషి ప్రమాదంలో చిక్కుకొని ప్రాణం కోసం కొట్టిమిట్టులాడుతుంటే ఎలాగైనా సరే కాపాడాలని ఆరాట పడుతున్నాడు..తపన పడుతున్నాడు. ఆ మనిషిని చూస్తే నాకాశ్చర్యం వేసింది..! ఈ మనిషి తన ఇంటి వద్ద తాగిన మైకంలో తన పెళ్ళాన్ని కొట్టొచ్చు లేదా తిట్టొచ్చు..అది ఏదయినా... కాని..ఇక్కడ మాత్రం..ఇలాంటి విపత్కర స్థితిలో అసలు సిసలయినా " <b>మానవత్వమున్న మనిషి</b> "&nbsp; లాగ ప్రవర్తిస్తున్నాడు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ప్రమాదం జరిగిన 20&nbsp; నిమిషాలకు ఒక ప్రైవేట్ ఆస్పత్రి అంబులెన్స్ వచ్చింది..రాగానే స్టీరింగ్ వైపునున్న డోర్‌ తెరచి ఎడమ వైపు పూర్తిగా ద్వంసం కావడం మూలాన..తెరవడానికి వీలు కుదరకపోవడంతో.. డోర్‌కి ఆనుకొని మనిషిని స్టీరింగ్ వైపుకు తిప్పి దించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు..! ఆ మనిషి అటు ఇటు తిప్పేలోపల ఎక్కడ ప్రాణం పోతుందో అని నేను..నాలాగే మరికొందమంది ఊపిరిబిగపట్టి చూస్తున్నాము.&nbsp; మనిషి శరీరం కుడి వైపునున్న డొర్‌నుండి బయటకొచ్చింది కాని అతని కాళ్ళు మాత్రం క్లచ్ వద్ద ఇరుక్కపోయి మనిషి బయటకు రావట్లేదు..! అతని కాళ్ళు పూర్తిగా మెలితిరిగి ఉన్నాయి. పరిస్థితి అర్థమయిన నేను వాహనం వెనుకనుండి తిరిగి కుడివైపుకు వెళ్తున్న సమయంలో అంబులెన్స్ కాంపోండర్...ఎదురొచ్చి.." సరి యారొ ఒబ్బరు అత్తిరి సర్ " అంటూ నన్ను వెనుక డోర్ తీసి ఎక్కించాడు.&nbsp; ఆ గందరగోళ వాతావరణంలో నాకు తెలీకుండానే లోపలి వెళ్ళి..ముందు సీట్ వైపుకు వొరిగి క్లచ్‌ల వద్ద ఇరుక్కున్న కాళ్ళను తప్పించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.. "ఊహ" ఒక్క అంగుళం కూడ కదలట్లేదు..రెండు మెలికలు తిరిగున్నాయి..అదీను కాక వాటిని తాకినప్పుడు అవి " ఇనుప మొద్దుల్లా " వున్నాయి..ప్రాణం ఉందా పోయిందా..నాకర్థం కాక ఆ మనిషి వైపు చూశాను..’ఊపిరి ’ తీస్తూనే వున్నాడు. మరెంటీ కాళ్ళు అలా బిగుసుకుపోయాయి.." ఓహ్..మనిషి స్పృహలో లేడు కదా..? అందుకే ఇనుప మొద్దుల్లా ఉన్నాయి కాళ్ళు "&nbsp; అంతటి గోలలో కూడ ఆ విషయం స్పష్టమయింది నాకు.&nbsp; అలా అని గట్టిగా లాగ కూడదు..లాగితే ఎక్కడ అతని ప్రాణాలు పోతాయో అన్న భయం ఒక్కటి లోపల..కాసేపటి ప్రయత్నం అయ్యాక ఇరుక్కున్న కాళ్ళు వచ్చేశాయి. క్షణాల్లో అంబులెన్స్ అతన్ని తీసుకొని మాయం అయ్యాయి.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; భోజనానికి హోటల్‌కి వెళ్ళాము కాని..ఎవరికీ భోజనం సహించట్లేదు..! మా డైరెక్టర్ గారి అసిస్టెంట్ మాత్రం కేవలం జ్యూస్ తీసుకొన్నాడు..అతనికి పదే పదే ఆ రక్తపు మడుగులు..గుర్తుకొస్తున్నాయి. తర్వాత మా పనిలో పడి రోడ్డ్ ప్రమాదం సంగతి తాత్కాలికంగా మరిచిపోయినా..సాయింత్రం 6 గంటలు దాటాక.." ప్రమాదంలో గాయపడిన మనిషి చనిపోయారంటు " మా ఫోన్స్‌కి మెస్సేజస్ వచ్చాయి. 108 కి..అతని తాలుకా మనుషుల కోసం మేము చేసిన ఫోన్‌కాల్స్ వలన మా ఫోన్ నంబర్స్ అన్ని గుర్తుపెట్టుకొని ప్రతి ఒక్కరికి మెస్సేజస్ పంపినట్లున్నారు.&nbsp; కేవలం సీట్ సేఫ్టీ బెల్ట్ వాడకపోవడం వలన ఒక జీవితమే..కోల్పోవలసి వచ్చింది.. ’మనిషి బ్రతికుంటే బాగుండు ’ నాలో నేను అనుకొంటూ ఒక నిట్టూర్పుడిచాను.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-3181202778952340274?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-34009263021493970892011-08-18T19:27:00.002+05:302011-08-18T19:56:50.946+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: black;">నిరుడు సంవత్సరం చివర్లో ఓ రెండు నెలలు పాటు ఒక డాక్యుమెంటరీ ఫిల్మ్‌ తీయడం కోసం నా మిత్రుడైన ఒక దర్శకుడితో పని చేయడానికి బెంగళూర్ వెళ్ళాను. అతనికి సహాయంగా ఒక అసిస్టెంట్ డైరక్టర్ వున్నాడు. అతను నాకు కొత్త..మునుపుటి పరిచయంలేదు.&nbsp; అట్టడగు స్థాయి నుండి ఆకాశమంత ఎత్తు ఎదిగిన ఒక విశిష్ట వ్యక్తి మీద ఆటొబయోగ్రఫీ డాక్యుమెంటరీ ఫిల్మ్‌ చేస్తూ..ఒక పుస్తకంగా తేవడం మీద ముగ్గురం ఒక టీమ్‌గా పని చేస్తున్నాము. అయితే ఆ ప్రాజెక్ట్ మొదలయిన ఒక పదిహేను రోజుల తర్వాత మద్యలో నేను కొత్తగా చేరాను.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; నేను ఆ ప్రాజెక్ట్‌లో చేరక మునుపు నుండి చేస్తున్న ఇంటర్‌వ్యూస్ నేను వెళ్ళాక కూడ కొనసాగిస్తున్నారు..నాలగయిదు రోజులు గడిచాక. అక్కడ పని చేస్తున్న అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్‌తో చనువు పెరిగింది. కొన్ని రోజులు గడిచాక దర్శకుడు చేస్తున్న పని సరిగ్గా లేదంటూ వంకలు చూపుతూ నాతో చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్.&nbsp; " ఏంటో సార్..ఆయన చెప్పిందే వినాలంటాడు..మనం చెప్పింది వినడు. పోనీ ఆయన చేసేది ఏమన్న బావుందా అంటే..?&nbsp; అదీ సరిగ్గా లేదు..! ఇంటర్‌వ్యూ చేస్తున్న వారితో ఏవేవో ప్రశ్నలు వేస్తాడు..&nbsp; ’అవి ఇంటర్‌వ్యూ చేస్తున్న వారికి ఇబ్బంది కలిగిస్తాయి సర్ ’ అని చెప్పినా వినడు, ఆయన దారి ఆయనదే "&nbsp; అని ఇలా రకరకాలుగా చెప్పే వాడు. ఇలా మాట్లాడుకోవడం ఎక్కడైనా సర్వసాధారణమే అనుకున్నా.. ఎందుకంటే ఒక గుంపుగా పనిచేస్తున్న చోట ఉండే మనుషులు రకరకాల సామాజిక స్థితిగతుల నుండి.. రకరకాల వాతావరణం నుండి ప్రాంతాల నుండి వచ్చి పని చేస్తుంటారు.. వారి వారి సామాజిక, వాతావరణాల ప్రాంతాలలో పెరిగిన దృక్కోణాలు, అభిప్రాయాలు వారిలో చిన్నప్పటినుండి నాటుకొని వుంటాయి..అవి ఎక్కడకు వెళ్ళిన ఆ మనుషులతో కూడ వుంటాయి కాబట్టి..ఒకరి ప్రవర్తన, ఆలోచనల విధానం మరొకరికి నచ్చదు. అవి తెలిసినవే కాబట్టి అతని మాటలను పెద్దగ పరిగణలోకి తీసుకోలేదు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్ రాజమండ్రి దగ్గర ఒక పల్లెటూరు వాసి అయినా పుట్టి పెరిగినది మాత్రం హైదరాబాద్ నగరంలోని ఓ మద్యతరగతి కుటుంబంలో.. అయితే చిన్నప్పటినుండి..ఎలక్ట్రానిక్స్ పరికరాల మద్యన జంకు ఫుడ్ లాంటి వాతావరణం మద్యన పెరిగినట్లు ఉన్నాడు అతని ఆలోచనలను చూస్తే అలాని అనిపిస్తాయి..అంతా ఒక ఫ్యాభ్రికేటడ్ జీవితానికి అలవాటు పడ్డ మనిషిలా కనపడతాడు. ఇక దర్శకుడు చిత్తూరు దగ్గర ఒక గ్రామంలో రైతు కుటుంబంలో పుట్టి పెరిగిన మనిషి.. సహజంగానే పల్లె వాతావరణం మద్యన పెరిగాడు కాబట్టి అక్కడి జీవనశైలి గురించి అవగాహన వున్న వ్యక్తి.. అందులోనూ ఒక హిస్టారియన్..కవి.. ఇంగ్లీష లిటరేచర్ చేసి..కొన్ని ఆంగ్ల పుస్తకాలను తెలుగులోకి అనువాదం చేస్తున్నాడు..అదీను కాక మాజి నక్సలైట్..15 ఏళ్ళ క్రితం ఎన్‌కౌంటర్‌లో చంపబడవలసిన వ్యక్తి... బతికి... జనజీవన స్రవంతిలోకి వచ్చి చేరాడు.. సమాజం మీద..మనుషుల మీద విషయ పరిఙ్ఞానం వున్న వ్యక్తి.&nbsp; ఒకే గుంపులోని ఇద్దరి మనుషుల మద్యన ఇన్ని రకాల అంతరాలున్నప్పుడూ సహజంగానే&nbsp; ఒకరి ఆలోచనలు మరొకరితో కలవవు. అలా కలవాలని ఆశించడం కూడ అంత సబబు కాదేమో..!!</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; నేను బయట వాగుడు కాయలా ఎన్ని వాగినా.. అన్ని విషయాల మీద ఙ్ఞానం వున్న మనుషుల మద్యన నోరుమూసుకొని మౌనంగా వారు చెప్పింది వింటూ వుంటాను..లేక పోతే నా అఙ్ఞానం బయటపడుదూ..?? ఈ ఆటోబయోగ్రఫీ డాక్యుమెంటరీ ఫిల్మ్ ఒక బెంగళూర్ ఎలక్ట్రానిక్ సంస్థ నిర్మిస్తున్నది..కాబట్టి వారు మాకో గెస్ట్‌హౌస్ ఇచ్చారు..అది కనపుర రోడ్‌కి మైసూర్ రోడ్‌కి మద్యనున్న ఒక బైపాస్ రోడ్ మార్గ మద్యలో వుంది..నగర సరిహద్దుల్లో ఉండడం మూలాన అక్కడ ఇళ్ళు చాలా తక్కువ మేము వుంటున్న గెస్ట్‌హొస్ ప్రాంతంలో మహా అయితే ఓ పది ..పదిహేను ఇళ్ళు ఉండవచ్చు...అవీను దూరదూరంగా విసిరేసినట్లుగా వుంటాయి. మనుషుల సంచారమే తక్కువ కాకపోతే పక్కనే కొద్ది దూరంలో ఒక ఇంజనీరింగ కాలేజి ఉన్నది..అందులో నార్త్ ఇండియన్స్ ఎక్కువగా చదువుకుంటున్నారు.. వారి కోసమని మేయిన్ రోడ్ పక్కనే ఒక చిన్న నార్త్ ఇండియన్&nbsp; స్టైల్ ఫాస్ట్ ఫుడ్ సెంటర్ పెట్టారు. రాత్రి తిండికి మాకదే దిక్కు.. మా గెస్ట్‌హౌస్ నుండి అక్కడికి ఓ పదిహేను నిమిషాల నడకంత దూరం వుంటుంది..ముగ్గరం నడుచుకుంటూ వెళ్ళి ఏ వెజ్‌ రోలో..లేక ఎగ్‌ రోలో, చికన్‌ రోలో పలచటి బట్టర్ పేపర్‌తో చుట్టి చేత్తోపట్టుకొని తింటు తిరిగి ముఖం పడతాము..ఆ నడకలో ఎన్నో విషయాలు చర్చలుగా సాగేవి..! నవంబర్ మాసం కావడంతొ అప్పుడే మొదలయిన శీతకాలపు లేత చలిగాలిలో వేడి వేడిగా తింటూ చర్చించడం..నిజంగ అది మరచిపోని మధురానిభూతే.. </span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఆ చర్చల్లో ఎన్నో విషయాలు తెలుసుకొనే వాడిని మా దర్శకుడినుండి..! ఎక్కడో ఒక చోట నేను మొదలుపెడతా చర్చను... అంతే వినడమే నా తరువాయి పని ఆయన అలా చెప్పుకొంటూపోతునే వుంటాడు.. అలా ఫ్రెంచ్ ఫిలాసఫర్ స్లవోయ్ జెజక్ నుండి..నిరుడు సంవత్సరానికి గాను నోబుల్ బహుమతి పొందిన " లోసా " గురించి ఆయన రచనలు గురించి..ఆయన రచనల ఆధారంగా నిర్మించిన సినిమాల గురించి..యుద్దం నేపథ్యంలో స్వయంగా ఆయన దర్శకత్వం వహించిన సినిమా గురించి.. ఇలా ఒకటి కాదు ప్రపంచ సినిమా,సాహిత్యం, ఫిలాసఫీ&nbsp; ఏవి వదలకుండా చెబుతూనే వుండే వారు. నాకా సమయంలో " వాయిస్ రికార్డర్ " లేకపోవడం నన్ను నేను నిందించుకునేవాడిని..! కాని మా అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్ మాత్రం ఇవేవి తనకేమి పట్టనట్లు వుండేవాడు..ఆ‌ఫ్‌కోర్స్ నాకు నచ్చినంత మాత్రాన అతనికి నచ్చాలని రూల్ లేదనుకోండి..కాని ఇలాంటి విషయాలు ఒక దర్శకుడుగా మారాలనుకునే వారికి ఆసక్తి గొలిపేవే కదా..?&nbsp; అదే విషయాన్ని అతన్ని అడిగాను ..దానికతను " ఆ " అంటు తేలిగ్గా తీసిపారేశాడు..బహుశ మా దర్శకుడు ఈ సహాయ దర్శకుడికి నచ్చకపోవడం మూలాన అతను చెప్పే ఏ విషయం కూడ అతనికి ఎక్కట్లేదు..! " అదేమ్ " అని అడిగాను..నేను..!&nbsp; " ఆ ఏముంది అదంతా బుక్కీష్ నాలెడ్జ్ .. ప్రాక్టికాల్టీ లేదు అదంతా వేస్ట్ " అని కొట్టి పడేశాడు..! మనిషి నచ్చకపోవచ్చు కాని అతను చెప్పే విషయాలు అతని సొంతానివి కాదు కదా..? బయట ప్రపంచానికి సంబందించనవి..!</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; అందులోను మా దర్శకుని ప్రవర్తని మా అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్‌కి నచ్చట్లేదు..కాని ఇక్కడో ప్రాధమిక విషయం మరిచిపోతున్నారు..&nbsp; " విఙ్ఞానం వేరు..ప్రవర్తన వేరు..కాని ఈ రెండిటిని కలిపి చూస్తుండడం వలన వస్తున్న సమస్యలివి " అలా అని చేస్తున్న పని నుండి పారిపోయేంత తీవ్రమైన ప్రవర్తన ఏమి కలిగి ఉండలేదు దర్శకుడు. ఒకే ఒకసారి ఏదో పని చేయమని చెప్పినప్పుడు దానికేదో సమాధానం చెబుతున్న సమయంలో " ఆర్గ్యుమెంట్స్ వద్దు.. చెప్పిన పని చేయండి " అని అన్నాడు..దానికి కారణం ఆయకున్న కొన్ని వత్తిడిలు వలన అని నాకర్థమయ్యింది.. అందులోను పూర్వాశ్రమంలో తుపాకి పట్టి అడువుల్లో తిరిగిన మనిషి..అక్కడ ఆఙ్ఞనలు జారి చేస్తే దాన్ని అందరు తూ..చా తప్పకుండా శిరసా వహించే వాతావరణంలో నుండి వచ్చిన వ్యక్తి.. అవన్ని అంత తేలిగ్గా మరవడం సాధ్యమయ్యే పనేనా..? ఆ మూలాలు ఎక్కడో మూలన దాక్కొని వుంటాయి..! నాకు తెలిసిన కమ్యూనిస్టుల్లో చాలా వరకు వారిలో ఎక్కడో మూలన ఒక " ఫ్యూడలిస్ట్ " దాగి ఉంటాడేమో అని అనిపిస్తూవుంటుంది వారి మాటలను బట్టి.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; వీటన్నిటిని దృష్టిలో పెట్టుకొని తనకు తాను ఒక "ఫ్రాంక్‌ " గా మాట్లాడే మనిషినని..ఉన్నది ఉన్నట్లు మొహం మీద చెప్పే మనిషినని చెప్పుకుంటాడు మా అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్..! ఇలాంటి మాటలు ప్రతిఒక్కరి నుండి వింటూనే వున్నాను నేను! ..మరి ఎవరు.. మనిషి వెనుక మాట్లాడే వారో అర్థం కాదు ఇలా ప్రతి వొక్కరు తమను తాము ఓపన్‌గా మాట్లాడేవారుగా చెప్పుకుంటే..?! బహుశ ఓపన్‌గా మాట్లాడతానన్న నెపంతో..ఎదుటి వారిని తిట్టడమే ఒక ఫ్రాంకనెస్ అని చెప్పుకొంటున్నారా..?&nbsp; లేక రంధ్రాన్వేషణకు ఫ్రాంక్‌నెస్ అని చెప్పుకోవడం ఒక అందమైన ముసుగా..?</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; రోజు రోజుకీ అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్‌కి అసహనం పెరిగి తను చేయాల్సిన పనిలో ధ్యాస పెట్ట లేకపోతున్నాడు..తనకంటూ ఒక స్థిర సిద్దాంతాలున్నాయి..ఆ వృత్తంలోనే అతనున్నాడు..! దర్శకుడి ప్రవర్తన అంతా తన స్థిర సిద్దాంతాల కోణం నుండే చూస్తుండడం వలన అతనిలోని వ్యక్తివాదం తను చేస్తున్న వృత్తి మీద ప్రభావం చూపిస్తున్నది. ఇలాంటి స్థితిని ఎక్కువగా మనం ప్రభుత్వ కార్యాలయాల్లో చూడవచ్చు. చేసే ప్రతి ఉద్యోగానికి కొన్ని నియమాలు.. వృత్తిధర్మం.. నిర్దేశాలుంటాయి ( protocol ). కాని ఆ స్థానంలో వున్న ఉద్యోగి వాటినేవి పాటించడు...తనకంటు సొంత ఎజండాలు..అతని మానసిక పరిణితిని బట్టి సొంత ఆలోచనలతోనే ఉద్యోగ ధర్మాన్ని నిర్వర్తిస్తాడు. అంటే వృత్తి ధర్మాన్ని తన సొంత జాగరిదారుగా..తనదిగా మలుచుకుంటాడు. ఇలా చాలా మందిని గమనించవచ్చు బయట. . " నేను అందరిలా కాదు..నా కథే వేరు..నాతో ఆటలా..? ఆ " అంటూ హూంకరిస్తుంటారు. అంటే తను చేయాల్సిన వృత్తి ధర్మానికి తిలోదకాలిచ్చి..తనకు నచ్చినట్లు నడుస్తాడు..! అంటే ఆ ఉద్యోగి యెక్క ఆలోచనా విధానం&nbsp; అతను నిర్వర్తించాల్సిన వృత్తి మీద మీద పడుతుంది.. అలా జరిగినా ..అది పురోగమన దిశలో సాగితే పర్లేదు..తిరోగమనంలోకి సాగినప్పుడే మిగతా వ్యవస్థంత చిన్నాభిన్నం అవుతుంది.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం అనుకుంటాను.. ఒక అంతర్జాతీయ బ్యాంక్‌కు వెళ్ళాను.. లోనకు ప్రవేశించగానే&nbsp; ఒక ఉద్యోగి నా వద్దకు వచ్చి " What can i do for u sir " అడిగి..నాకావలసిన పనిని ఐదే ఐదు నిమిషాల్లో పూర్తి చేశారు..అది చూసిన వారు తబ్బిఉబ్బి పోయారు..మళ్ళి మరో అనుమానం కూడానూ..అంతలా మన కోసం పని చేస్తున్నారంటే&nbsp; ఏదన్న మనకు " బ్యాండ్ " వేస్తారేమో..అని..! మనం ముందునుండి&nbsp; పని చేయని ఉద్యోగస్థులకు అలవాటిపడిన మనస్థత్వంతో వుండడం మూలాన..ఇలా వచ్చి రాగానే వారికై వారు మనల్ని రిసీవ్ చేసుకొని మరీ నిమిషాలలో పని చేసేలోపల తబ్బుబ్బిపోయి..ఒక వంక అనుమానం పడే స్థాయి చేరుకున్నాము..! నిజం చెప్పాలంటే వాళ్ళు వారి ఉద్యోగ ధర్మాన్ని నిర్వర్తిసున్నట్టె కదా..!!</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; చివరకు ఏవన్న పనుల మీద గవర్నమెంట్ ఆఫీసులకు వెళ్ళిన సమయంలో అధికారి గదిలోకి ప్రవేశించే ముందు బయటనున్న అటెండర్‌ని&nbsp; " సారి ఎటువంటి వాడు..? పర్లేదా..? అన్ని సావదానంగా వినే మనిషేనా..పనులు సజావుగా చేస్తాడా ..? "&nbsp; అడిగి తెలుసుకొని లోనకు ప్రవేశిస్తాము..! ఆ అధికారి తన వృత్తి ధర్మాన్ని సక్రమంగా నిర్విస్తాడన్న నమ్మకం లేకపోవడం వలన ఇలా ముందుగానే అడిగే స్థాయికి మానసికంగా తయారు కాబడ్డాం మనం.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; అలా మా అసిస్టెంట్ దర్శకుడు కూడ తన సొంత ఎజండాతో ప్రవర్తిస్తున్నాడు.. ఇలానే ఒక రోజు మళ్ళీ తనదైన శైలిలో దర్శకుడి గురించి చెబుతుంటే నేను మద్యలో అడ్డుకొని..&nbsp; " చూడు బ్రదర్..! ప్రపంచం ఒక నాటక రంగం, అందులోని మనమంతా పాత్రదారులమే..ఒక్కొక్కరిది ఒకో రకపు మనస్థత్వం..వాటిని నీవు నీ కళ్ళకు ఎటువంటి రంగుటద్దాలు తగిలించుకోకుండా "నేకడ్ ఐ"&nbsp; తో చూడాలి.. అంటే ఏ సంఘటనైనా సరే యధాతదంగా తీసుకోవాలి అంతే కాని ఆల్ రెడి నీలో వున్న ఒక ఫిక్సడ్ అభిప్రాయం మనే కోణంతో చూడటం మొదలు పెడితే ప్రతి సంఘటనా ఒకే రంగులో..ఒకేలాగ కనపడతాయి..! అందునా నీవు రేపు కాబోయే దర్శకుడివి..అంటే నీ నిజ జీవితంలో ఎదురయ్యే సంఘటనలను..మనుషులను నీదయిన శైలిలో రకరకాల కోణాలలో గమనిస్తూ వెండి తెరమీద అవిష్కరించాలి..అంటే దానికి ఎప్పుడు ఒకే రకం అభిప్రాయంతో నిన్ను నీవు కట్టడి చేసుకోకు..జరుగుతున్నవన్నీ గమనించు. దర్శకులెప్పుడు తమని తాము ఒక చట్రంలో బిగంచుకోకూడదు..ప్రతీది రకరకాల కోణాలలో చూస్తుండాలి..! సామాన్యులకు ఎలాను ఒకే రకపు ఫిక్సడ్ అభిప్రాయంతొ వున్న పర్లేదు..వారికి వారి ధినచర్యల్లో ఎన్నో సమస్యలుంటాయి ఎన్నో ఆలోచనలుంటాయి..వాటి ధ్యాసలోనే వారికి జీవితం గడుస్తుంది...! రకరకాల కోణాలలో ఆలోచించడం వారికి అనవసరం కూడాను..కాని నీవు అలా కాదు.." అని చెబుతూ..మద్య మద్యలో అతన్ని గమనిస్తున్నప్పుడు ..అతను నా మాటలు వింటున్నట్లుగా తల ఊపుతున్నాడుగాని..నా మాటలను నిజంగా తలలోకి ఎక్కించట్లేదన్న సంగతి అర్థమవుతున్నది నాకు..! చెబుతున్న మాటలు అతనికి నచ్చేవి కావు..తనకు అనుకూలంగా లేవు కాబట్టి..నా మాటలకు మద్యలోనే ఒక అడ్డతెరవేసి.. నా మాటల తర్వాత తను ఏమి చెప్పాలో వాటిని ఆలోచిస్తూ..ఒక ధారంలా వాటిని గుదిగుచ్చుకుంటున్నాడు అతని మదిలో..! ఇలా అతనొక్కడే కాదు మనలో చాలా మంది ఇలానే చేస్తూ వుంటాము.. వింటున్నట్లుగా తల ఊపుతుంటాము కాని బుర్రలోకి అవి ఎక్కించం...తర్వాత ఏమి మాట్లాడాలో అని తమలో తాము మాటలను పొందుపొర్చుకుంటూ వుంటాము...! ఆ విషయం నాకర్థమయ్యి.. చెప్పవలసిన విషయం ఆపేశాను. కొన్ని రోజుల తర్వాత&nbsp; సమయం సందర్భం వచ్చినప్పుడు ఒకటి.. రెండు సార్లు ఇలానే చెప్పాలని ప్రయత్నించినా... మళ్ళీ అదే విదంగ వింటున్నట్టుగా తల ఊపుతున్నాడే గాని...బుర్రకు ఎక్కట్లేదు..&nbsp; ఇక నేను పూర్తిగా చెప్పడం మానుకున్నాను.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఒక రోజున మా దర్శకుడితో&nbsp; " ఏంటి సార్! వస్తూ వస్తూ ఒక శల్యుడిని వెంట తెచ్చుకున్నారు "&nbsp; అని అడిగాను నేను..దానికి ఆయన చిరునవ్వే సమదానం.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; నేను ఖాలీగా కనపడినప్పుడల్లా తన బాస్ గురించి మాట్లాడడం మొదలెట్టాడు..చివరకు ఒక రోజున.." చూడు బాబు..! ఒక రోజు..రెండు రోజులు అంటే పర్లేదు..రోజూ అవే మాటలేనా..? ఆ మనిషి గురించి తెలిసిందె..ఇక రోజు పదే పదే కొత్తగా మాట్లాడుకోవడానికి ఏముంటాయి..?&nbsp; పోనీ.. నీకు ఇష్టం లేని పని ఎందుకు చేయడం... మానేయచ్చుగా..? ఎందుకంత కష్టంగా పని చేయడం..? ఒక విషయం చెబుతున్నా గుర్తు పెట్టుకో..ఒక రోజు రెండు రోజులు మాట్లాడావంటే పర్లేదు గాని ప్రతిరోజు ఒకే మనిషి గురించి పదే పదే మాట్లాడుతున్నావంటే బహుశ నీలోనే ఏదో లోపం ఉన్నట్లే " అన్నాను..ఆ తర్వాత ప్రాజెక్ట్ ఒక పదిహేను రోజుల్లో పూర్తవతుందనగా ... లోలోపల రగులుతున్న వ్యతిరేకత భావం ఒక రోజు ఏవో చిన్న విషయానికి బయట పడి మాట మాట పెరిగి గొడవ పడి ప్రాజెక్ట్ నుండి బయటకు వెళ్ళాడు.</span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-3400926302149397089?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-14925682569648132172011-08-10T20:43:00.003+05:302011-08-11T00:07:05.165+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<b style="color: black;"> గీతంజలి - 2</b><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; విశ్రాంతి సమయం వరకు కథానాయకి గీతాంజలి సంఘటనలతో కథాగమనమంతా నడిపి. తర్వాత కథానాయకకి కాన్సర్ ఉందన్నవిషయం ఒక షాక్‌లా తెలియపరచి అక్కడ నుండి కథానాయకి.. కథానాయుకల చిలిపి సంఘటనలతో మల్లి కథనం మొదలెడతాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; గీతను కలవడానికి వాళ్ళ ఇంటికే వస్తాడు ప్రకాష్.. " నీకు కంజేనటల్ హార్ట్&nbsp; అంటే ఏమిటొ తెలుసా " అడుగుతాడు</span><br /><span style="color: black;">" ఊహ " తెలియదంటు తల ఊపుతుంది..గీత</span><br /><span style="color: black;">వెంటనే గీత చెల్లెల్లు అందుకొని ఆ గుండెజబ్బు సమస్య గురించి,వాటి సాదకభాదలన్ని వివరిస్తారు చాలా సులువుగా..! చెప్పే విదానం చూడగానే హీరోకి,మనకు అర్థమవుతుంది వారికి ఆ సమస్య మీద ఎప్పటినుండొ అవగాహన వుంది..ఆ సమస్య బాదలకు వారు బాగ అలవాటుపడి పడ్డారని.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" ఇవన్ని తెలిసి ఇలా వుండగలిగావా..? "&nbsp; ప్రకాష ప్రశ్న.</span><br /><span style="color: black;">" చూడు నీవు చచ్చిపోతావు..ఈ చిత్ర చచ్చిపోతుంది.. ఆ శారదుందే అది చచ్చిపోతుంది..పళ్ళు ఇకిలిస్తుందే చంటిదీ ఇదీ చచ్చిపోతుంది..ఈ చెట్లు..ఆ తీగా .. నేను చచ్చిపోతాను..కాకపోతె నాలుగురోజులు ముందు చచ్చిపోతాను .. అంతె నాకు రేపు గురించి బెంగ లేదు..ఈ రోజే నాకు ముఖ్యం..నేను ఇలాగే వుంటాను "&nbsp; అంటూ బొలెడు చెప్పుకొస్తుంది గీతాంజలి..</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఒక జీవిత సత్యాన్ని గీతాంజలి పాత్ర ద్వార చెప్పించాడు దర్శకుడు..నిజమే కదా..!! వాళ్ళిద్దరికి మరణం పలాన సమయంలో తధ్యం అని తెలుసు..కాబట్టి ప్రతిరోజు..ప్రతి నిమిషం.. ప్రతి క్షణాన్ని అనుభవిస్తూ గడపవచ్చు. మనకు మరణం ఎప్పుడో తెలియదు కాని ఆశాదృక్పదంతో జీవనం సాగిస్తూ వుంటాము..&nbsp; ఇప్పుడు జీవిగా వున్న మనిషి బయటకెళ్ళగానే ఏ ప్రమాదమో జరవచ్చు..లేద మరేదయనా ప్రాణం పోయే సంఘటన జరిగి విగతజీవిగా మారొచ్చు..అంటే జీవితం మీద కేవలం " ఆశ " మాత్రమే వుంటుంది..కాని ప్రాణం మీద భరోసా వుండదు. మరి వారికి భవిష్యత్త్ మీద ఆశ లేదు కాని ప్రస్తుత జీవనం మీద భరోసా వుంటుంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; గీతాంజలి మాటలతో ప్రకాష్‌లో కూడ అంతర్మధనం జరుగుతుంది. .’తను ఇన్నాళ్ళు ప్రపంచమంత తలక్రిందులైనట్లు, అసలు ప్రస్తుత జీవితమే లేనట్లు,ఏదో కోల్పోయిన వాడిలాగ ఒక శాలువ కప్పుకొని పుట్టలెమ్మడి, చెట్టులెమ్మడి తిరుగుతూ నాకు నేను నామీదే " జాలి " చూపించుకుంటూ బ్రతికాను.. అదెంత అవివేకమో.. ? జరుగుతున్న క్షణాన్ని అనుభవించకుండా ఎప్పుడో రాబోయే మరణం గురించి చింతిస్తూ ప్రస్తుత జీవితాన్ని నరకం చేసుకోవడం ఎంత వరకు సబబు..? "&nbsp; తనలో తానే ఆత్మపరిశీలన చేసుకొని...ఒక జీవిత సత్యాన్ని కనుగొన్న మనిషిలా..మార్పు చెందే సన్నివేశంలో మార్పుకు గుర్తుగా ప్రకాష్ తాగుతున్న సిగిరెట్‌ని విసిరిగొట్టి గట్టిగ శ్వాస తీసుకొని ముందుకు పరిగెడతాడు.. ఆ పరుగులో అంతవరకున్న నైరాశ్యం..దిగులు..వీటి నుండి బయటకొస్తూ జీవితం జీవించడానికన్నట్లుగా ఆత్మవిశ్వాసం తొణికిసలాడుతుంది...&nbsp; ఎటువంటి డైలాగ్స్ కూడ వుండవు కాని కేవలం దృశ్యపరంగా మనకు తెలిసిపోతుంది ఆ భావన.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఇక్కడ నుండి చిలిపి సంఘటనల సన్నివేశాలతో సినిమాని నడుపుతాడు దర్శకుడు.. ప్రకాష్ ప్రేమంటూ చేసే చిన్న చిన్న చిలిపి తగాదాలు..గీత ఒప్పుకొనే సన్నివేశం.. తర్వాతొచ్చే సన్నివేశంలో గీత ప్రకాష్‌ని అడుగుతుంది " నీవు చెప్పింది నిజమేనా..?</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; " ఐ లవ్ యు " </span><br /><span style="color: black;">" ఏ ..? "</span><br /><span style="color: black;">" ఎందుకో తెలీదు..కాని నిజమని మాత్రం తెలుసు.."</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" ఎలా..? " గీత ప్రశ్న.. దానికి సమాదానంగా ప్రకాష్ గీత కుడి చేతిని తీసుకొని తన గుండె మీదుంచుకొని</span><br /><span style="color: black;">" గుండె బద్దలయ్యేలా కొట్టుకొంటుంది "</span><br /><span style="color: black;">" నాక్కూడ " గీతంటుంది</span><br /><span style="color: black;">" నిజంగా..? "&nbsp; అందుకు గీత ప్రకాష్ తలను తన గుండెల మీదుంచుకొని&nbsp; " ఓం నమహః నయన శృతులకు "&nbsp; అంటూ పాట ద్వార హృదయ స్పందనలు తెలియచేసె సన్నివేశం..!</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఇక్కడ ఒక విషయం గమనిస్తే..అప్పటి వరకొచ్చిన తెలుగు సినిమాలలో కాని..లేక తమిళ డబ్బింగ్ సినిమాలలో కాని " ప్రేమ " భావానికి రకరకాల నిర్వచనాలు చెప్పేవారు..వాటిల్లో చాలా వరకు మేలో డ్రమటిక్ భావాలు, మరి కొన్నయితే బరించలేనంతగా సెంటిమెంట్‌ పండిస్తూ ఉండేవి..! అసలు ప్రేమకు " పలాన " అంటూ ఎవరైనా నిర్వచనం చెప్పగలరా..?&nbsp; ప్రేమకు ఇదే సార్వజనీయమైన భావమని ఇంతవరకు ఎవరూ చెప్పలేదు..చెప్పలేరు కూడ..! అందుకే దర్శకుడు ఇక్కడ ప్రకాష్ నోట " ఎందుకో తెలీదు..కాని నిజమని తెలుస "ని చెప్పించాడు..నిజమే కదా ..!!&nbsp; అది ’పలాన ’ అని ఒక భావాన్ని ఎలా చెప్పగలం..? కాని మదిలో వున్న భావం మాత్రం నిజమని మాత్రమే చెప్పగలం..!</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఇక గీత తనకు గుండెలో నొప్పంటూ ప్రకాష్‌ని తనింటికి పిలిపించుకున్న సమయంలో వారిద్దరి మద్యన జరిగే సంభాషణలు మనసున్న మనుషులని కదిలించక మానవు..!! " ఏంటి ఏమయింది..? గుండెలో నొప్పిగా ఉందా..? నాన్నగారితో చెప్పనా..? " ప్రకాష్ ప్రశ్నలకు&nbsp; " అదెప్పుడు వుండేదే..కానీ ఈ రొజు ఎందుకో నీతోనే ఉండాలనుంది "&nbsp; అంటుంది గీత.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" నా కోసం ఒక పనిచేస్తావా..? "</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;"............ "</span><br /><span style="color: black;">" నన్ను నీ ఒడిలో పడుకోనిస్తావా..? "&nbsp; ఇద్దరు అప్పుడప్పుడే మానసికంగా దగ్గరవుతున్న క్షణాల్లో వచ్చే అభ్యర్థనలవి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఈ మాటలన్ని దేనిని సూచిస్తాయి..? రేపో మాపో చనిపోయే ఇద్దరు మనుషులు బ్రతికున్న రోజులని మరిచిపోని మధుర క్షణాలుగా మలుచుకోవడానికి పడే తాపత్రయంలా అనిపిస్తుంది..!! జరుగుతున్న ప్రతి నిమిషాన్ని..క్షణాన్నిఇద్దరు తమ కౌగిలింత స్పర్శలతో సంపూర్ణంగా త్యాధాత్మికత చెందుతున్నట్లుగా కనపడుతుంది. </span><br /><span style="color: black;">" నేను నీకు నచ్చానా..? " గీత ప్రశ్న</span><br /><span style="color: black;">" చాలా "</span><br /><span style="color: black;">" రేపు నేను చచ్చిపోతే..? "</span><br /><span style="color: black;">" రేపు గురించి నాకు బెంగ లేదు..! ఈ రోజే నాకు ముఖ్యం ఓ అమ్మాయి నాతో చెప్పిందీ "</span><br /><span style="color: black;">ఇక్కడ కొన్ని డైలాగ్స్ కట్ చేసినట్లు అప్పట్లో కొందరి ద్వారా విన్నాను..మరెంతవరకు అవి నిజమో కాని..ఆ కట్ చేసిన మాటలు......</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" రేపు నేను చచ్చిపోతే నా కోసం దిగులుతో బాద పడుతూ బతుకుతావా..? "</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;"....."</span><br /><span style="color: black;">" మరో పెళ్ళి చేసుకోవా..? "</span><br /><span style="color: black;">"........ "</span><br /><span style="color: black;">" కాని నేను చచ్చిపోయాక నా కోసం నీవు కుళ్ళి కుళ్ళి ఏడవాలి, ప్రతి క్షణం నన్ను తలుచుకొని తలుచుకొని బాదపడాలి "&nbsp; కోరుతుందట..గీత. ఇలా ఇంకా రెండు మూడు డైలాగ్స్ ఉన్నాయి..నాకు గుర్తు లేదు గాని...</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఎవరన్న సరే మామూలుగా మనుషులు చనిపోయిన తర్వాత ఓ రెండు రోజులు తమకు కావాలసిన వాళ్ళు ఏడుస్తారు..తర్వాత రోజులు గడిచే కొద్ది మెల్లి మెల్లిగా మరిచిపోయి రోజువారి ధినచర్యల్లో మునిగిపోతారు..అది సర్వసాదారణం..కాని చనిపోయిన వారి గురించి జీవితాంతం ఏడవరు..పదే పదే గుర్తు చేసుకుంటూ మదనపడరు..! మిగతా ప్రపంచం కూడ ఆలోచించదు. అసలు అంతవరుకు బ్రతికున్న మనిషి యెక్క ఉనికి కూడ లేనంతాగా ప్రవర్తిస్తుంది ప్రపంచం..ఆ చనిపోయిన వారి ఉనికి లేనంత మాత్రాన ఈ ప్రపంచం ఏమి ఆగిపోదు..ఎవరూ ఏమి నష్టపోరు..మరి..ప్రతి క్షణం తమ ఉనికి గురించి.. ఆస్థిత్వం గురించి పదే పదే తలుచుకునేలా చేయడం ఎలా..? ఆ భావన మరణానికి సిద్దంగా వున్న మనుషుల మనసులో మెదులుతుంది..ఆ భావనను భరించడం కష్టం..దాని పర్యవసానమే ఇక్కడి గీత మాటల్లోని ఆంతర్యం అనుకుంటాను.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; మరీ ఇంత లోతైన మాటలను ప్రేక్షకులు జీర్ణించుకోవడం చాలా కష్టం అన్న ఉద్దేశంతో ఈ డైలాగ్స్‌ని నిర్మాత..మిగతా యూనిట్ సబ్యులు పట్టు బట్టి బలవంతంగా కట్ చేయించారట దర్శకుడు చేత..! ఇదెంత వరకు నిజమో మరి..?</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఈ భావన నుండి వచ్చే పరావర్తన తరంగాలే తర్వాతొచ్చే సన్నివేశంలో కనపడుతుంది.. అర్థరాత్రి సమయం తండ్రి నిద్రపోతున్న గది తలుపుల వద్ద నించొని " నాన్నా " పిలుస్తుంది గీత</span><br /><span style="color: black;">" ఎవర్రా అది అర్థరాత్రప్పుడు "</span><br /><span style="color: black;">" గీత " సమాదానం...! ఇలా సాగే సంభాషణల్లొ గీత తండ్రిని అడుగుతుంది.." నాన్నా..!&nbsp; నేనెందుకు చావాలీ..? నేనేమి తప్పు చేశాను నాన్న..? నాన్న నేను చావ కూడదు నాన్న..! ప్లీజ్..నేను సంతోషంగా వుండాలి. ఇంకా కొంత కాలం బతకాలి నాన్న "&nbsp; తండ్రిని వేడుకొంటుంది. అంతవరకు ప్రస్తుతం జరుగుతున్న ప్రతి క్షణం..ఈ రోజే మాత్రమే నాకు ముఖ్యం అనుకున్న మనిషి&nbsp; ఇప్పుడు అకస్మాత్‌గా " నేను చావ కూడదు..బ్రతకాలి " అని కోరుకుంటుంది..అందుకు కారణం తనకంటూ ఒక మనిషి దొరకడం..ఆ మనిషి పరిష్వంగనలో సాంత్వన పొందడం..! ప్రేమను అనుభవించడం..!&nbsp; అవన్ని తాత్కాలికమేనా..? కొన్ని రోజులేనా..? తనకు మిగతా వారిలా జీవితాంతం వాటిని పొందే అవకాశమే లేదా..? ఈ ఆలోచనల మద్యన కొట్టుమిట్టులాడతుండే పర్వంలో తండ్రిని ప్రశ్నిస్తుంది..! తనింకా కొద్ది కాలం బతకాలని అప్పటివరకు అనిపించలేదు..కాని తనకంటూ ఒక మనిషి తోడు దొరకడం మూలాన ఆ ప్రేమను..సాంత్వనను ఇంకా కావాలనే తపన..! తన చుట్టూ వున్న తన వాళ్ళ కోసం బతకాలని అనుకోదు..చూశారా..? అందరు రక్త సంబంధీకులే కాని.. ఒక పరాయి మనిషి తనవాడు అనుకోగానే బతకాలనే తపన.. అదే ప్రకృతి లక్షణం..!</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; గీత&nbsp; " ఏదయినా చేయండి " అని తండ్రినే అడిగినా..ఒక బ్రహ్మ దేవుడిని అడిగినట్లుంటుంది..! పురాణాల ప్రకారం జీవి పుట్టుకకు..జన్మలకు కారణం బ్రహ్మే కదా..?? తండ్రి ఆ స్థానంలో ఉన్నట్లే లెక్క..!&nbsp; పుట్టుకకు కారణమ్యుండచ్చు కాని..చావునాపే శక్తి లేని అశక్తుడే( డాక్టర్ )తండ్రి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; చివర్లో ప్రకాష్ జీవితం కూడ తనలాంటిదే అని తెలిసినప్పుడు గీతా తట్టుకోలేదు..ప్రకాష్ పదే పదే " ఏ " అని అడిగినప్పుడు&nbsp; " నా ప్రాణం కంటే నీవు నాకు ముఖ్యం..! ఎందుకంటే నీవు నా ప్రాణంకంటే ముఖ్యమ " ని బయటపడుతుంది.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; చివరకు సినిమాని " ఇంకెన్నాళ్ళు బ్రతుకుతారో తెలియదు..కాని బతికినన్నాళ్ళు సంతోషంగా బతుకుతారు " సుఖాంతాన్ని ఇస్తాడు దర్శకుడు..! నిజంగా ఇక్కడ జీవిత సత్యాన్ని తెలిపినట్లుండదు..? ఎవరు ఎన్నాళ్ళు బతికినా కోరుకొనేది సుఖంగా బతకడమే కదా..? అది కొన్నాళ్ళయినా.. కొన్ని సంవత్సరాలయినా..!!</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఈ సినిమా కథను రెండు వ్యాక్యాలలో చెప్పాలంటే.. "&nbsp; విభిన్న మనస్థత్వ గల ఇద్దరు రోగిష్టుల మధ్యన సాగే ప్రేమ కథ " కాని సినిమాసాంతం ఎంత గొప్పగా చిత్రీకరించారు..! కొన్ని రోజుల పాటు మనల్ను వెంటాడేలా లేదూ..? కథలోని పాత్రలు..సన్నివేశాలు అన్నిటిని మనం ఆశ్వాదిస్తాం.. అనుభూతి చెందుతాం కారణం..మన జీవితానికి దగ్గరగా ఉండడం మూలాన అనుకుంటా..!!</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఈ సినిమా ఇంత అద్భుతంగా రావడానికి కారణం ముగ్గురే ముగ్గురు..వాళ్ళు.." మణిరత్నం, పి.సి.శ్రీరామ్, ఇళయరాజ " తమ ప్రతిభతో ప్రాణం పోసారు ఈ చిత్రానికి..</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; దర్శకుడు గొప్పదనం గురించి నేనిప్పుడు ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు ..వాటి జోలికి కూడ పోను గాని.. సన్నివేశాలను అల్లుకోవడంలో దర్శకుడు చూపిన నేర్పును గమనిస్తే.. సినిమా ప్రారంభంలో హీరో ఇంట్రడక్షన్‌తో హీరో తత్వం చెప్పేసి..తర్వాత హీరోయిన్‌తో చిన్న చిన్న చిలిపి సంఘటనలతో సినిమా మొదటిభాగం నడిపి విశ్రాంతి సమయంలో హీరోయిన్‌కున్న కాన్సర్ విషయం చెబుతారు.. కాని హీరో తనకు ఆ కాన్సర్ వుందన్న విషయం హీరోయిన్‌తో చెప్పడు చెబితే ఇక సినిమా అయిపోయినట్లే..! డాక్టరయిన హీరోయిన్ తండ్రితో ఒక పేషంట్ విషయాలు మరొకరికి చెప్పము అన్న మాట చెప్పించి రెండవ భాగమంతా సినిమా నడిపేశారు. ఒక పక్క విషయాన్నిచెబుతూ..చిలిపితనాన్ని జోడించి..సహజంగా ఇళ్ళల్లో జరిగే సంఘటనలాగే సాగిపోతూ వుంటుంది ఉదా: డైనింగ్ హాలులో హీరోయిన్ తండ్రితో సహా అందరూ భోజనాలు చేస్తున్న సన్నివేశంలొ టెలీఫోన్ మ్రోగుతుంది. గీత చివరి చెల్లెలు " నేను తీసుకుంటా..నేను తీసుకుంటా " అని పరిగెత్తడం..! వాస్తవంగా అలాంటివి చిన్న పిల్లలు వున్న ఇళ్ళల్లో జరుగుతూ వుంటాయి ఫోన్ మోగంగానే నేనంటు నేను అని ఫోన్ తీయడానికి పోటీ పడి పరిగెత్తుతారు..!&nbsp; అవతలి వైపు ప్రకాష్ అని తెలియగానే&nbsp; " గీతక్కా... నీకే ఫోన్ " చెప్పడం.. గీతా తన సహజధోరణిలో " ఎవరో ఏమిటో అడుగు " మనడం. అటువైపునుండి&nbsp; " ఏమి లేదు పెళ్ళి చేసుకుందామని చెప్పింది..ఎప్పుడు ఎలా అని అడగాలి..! కొంచం అడిగి చెబుతావా..? " మాటలతో ఇంట్లో వారకందరికీ తెలిసేలా.. హీరో చెప్పే భావన..అలానే చూస్తున్న ప్రేక్షకులకు వారికి&nbsp; " అయ్యో.. దొరికిపోయిందే " అనే ఒక తమాషయినా ఫీలింగ్. ఇలా అన్నీ ఒకే సన్నివేశంలో కుదిరేలా అల్లుకోవడం మణిరత్నం దర్శకత్వ ప్రతిభలో వుంది. ఇక చిన్న పిల్లల హావా భావాలు, వారి ప్రవర్తనను.. చాలా సహజంగా కరెక్ట్‌గా పోట్రేట్ చేయగల సామర్థ్యం ఒక్క మణిరత్నంకే వున్నదేమొ అనిపిస్తుంది. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే చాలానే వున్నాయి..</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; సినిమాటోగ్రఫి..పి.సి.శ్రీరామ్...! ఘర్షణ (తమిళ్ : అగ్ని నక్షత్రం), మౌనరాగం, నాయకుడు సినిమాల చూసిన వారికి పి.సి గురించి చెప్పనవసరంలేదు..!&nbsp;&nbsp; అప్పటి వరకు అటు తమిళ్‌లో కాని..తెలుగులోకాని ఎక్కువగా ఫ్లాట్ లైటింగ్‌తో చేసిన సినిమాలు వస్తూవుండేవి..ఈయన రాకతో వాటి తీరే మారింది. ఎక్కువగా వెలుగునీడలను సృష్టించి చాలా ప్రతిభావంతంగా చిత్రీకరించే తత్వం వున్న సినిమాటోగ్రాఫర్ పి.సి. ఇప్పటి కాలానికి మారిన సాంకేతికతో పోలిస్తే గీతాంజలి సినిమాటోగ్రఫి పెద్దగా అనిపించకపోవచ్చు గాని..! ఆ సినిమా కాలానికి అదొక గొప్ప కాంట్రాస్ట్ లైటింగ్...! కథానుగుణంగా ఆ సన్నివేశానికి కావలసిన గాఢత కనపడేలా వెలుగు నీడలను సృష్టించడంలో దిట్ట పి.సి.శ్రీరామ్. బహుశ మణిరత్నం&nbsp;తన సినిమాలలో ఒకటికన్న ఎక్కువ&nbsp;సినిమాలకు ఒకే సినిమాటోగ్రఫర్‌తో పనిచేసింది పి.సి.శ్రీరామ్‌తో అనుకుంటాను.&nbsp; సంతోష్ శివన్, పి.సి.శ్రీరామ్, మధు అంబట్, రాజీవ్ మీనన్, సరోజ్ చంద్ర పాడె, రవి యాదవ్.. వీళ్ళంత సమకాలికులు అప్పట్లో..</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; సంగీతం: లయరాజ ..ఇళయరాజ గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే..సినిమా పాటలు..నేపథ్య సంగీతం వేటికవే గొప్పగా చేసారు రాజ గారు.. అప్పట్లో పియానో సంగీతం మన తెలుగు సినిమాలలో వుండేది కాదు..! నేను ఆంగ్ల సినిమాలలో నేపథ్య సంగీతంగా పియానోని వాడినప్పుడల్లా చాలాసార్లు అనుకునే వాడిని.. పియానో సంగీతాన్ని మన వాళ్ళు ఎందుకు నేపథ్య సంగీతంలో వాడుకోరు..అని..! కాని గీతాంజలి సినిమాలో చాలా చోట్ల పియానో వాడారు ముఖ్యంగా హీరో ఊటిలో దిగి కారులో గెస్ట్‌హౌస్‌కి వచ్చే సంధర్భంలో తెల్లటి నురగల్లాంటి మబ్బుల మద్యన కొండాకోనల రోడ్‌లో కారు ప్రయాణం..అక్కడ వాడిన పియానో సంగీతం.. చూస్తున్న ప్రేక్షకులకు కూడ ఆ కారుతో&nbsp; తెలుపు..బూడద రంగు కలయకలతో కూడిన మబ్బుల మద్యన ప్రయాణిస్తున్నట్లే అనిభూతినిస్తుంది.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; సంగీతం గురించి మాట్లాడుతూ..ఇక ఈయన గురించి చెప్పకుండా మానేస్తే మాత్రం ఈ సినిమాకు పరిపూర్ణత చేకూరనట్లే అవుతుంది...ఆయన ఎవరో కాదు..! తెనుగు పదాలను ఆలవోకగా తన కలంలో జాలువారేలా రాసే.." వేటూరి ", ఈ సినిమా కథని పాటలలో కూడ ప్రతిఫలించేలా వ్రాశారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" మా ఊపిరి నిప్పుల వుప్పెన..మా ఊహలు కత్తుల వంతెన మా దెబ్బకు దిక్కులు పిక్కుటెల్లి పోయే.." యువతలో వున్న ఆవేశాన్ని..ఆలోచనలను తెలియచేస్తారు.</span><br /><span style="color: black;">" నడిరేయే సూర్య దర్శనం..రగిలింది వయసు ఇంధనం.."&nbsp; ఈ పదబందాలు..ఎవరు రాయగలరు..!!</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;కథానాయుకుడుకున్న అనారోగ్యం తెలిసాక</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; " ఆమని పాడవే హాయిగా..అంటూ.. తరాల నా కథ క్షణాలదే కదా..అని హీరో ఆస్థిత్వాన్ని తాత్వికంగా చెబుతాడు..! </span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; మరో ప్రపంచమే మరింత చేరువయి నివాళి కోరినా ఉగాది వేళలో గతించి పోనీ గాథ నేననీ.." కథానాయుకుని ఆవేదన ప్రతిపలిస్తాడు..</span><br /><span style="color: black;">ఇక కథానాయకి .." జల్లంత కవ్వింత కావాలిలే..ఒళ్ళింత తుళ్ళింత కావాలిలే.." పాటలో.. ఏకంగా వానదేవునికి కళ్ళాపి చల్లే పని..వాయుదేవునికి ముగ్గేసే పని అప్పగిస్తాడు మన వేటూరి..! అలా దేవుళ్ళకే పనులప్పగించే సాహసం ఎవరు చేస్తారు..!!</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; " సూరీడే ఒదిగి..ఒదిగి జాబిల్లిని ఒడిని అడిగే వేళ... ముద్దుల సద్దుకే నిదుర లేచే ప్రణయ గీతికి ఓం.."&nbsp; ఎంత అద్భుతమైన తాత్విక శృంగార భావ ప్రకటన ..ఇది..!!&nbsp; శిల్పం..వస్తువు వేరయినా..ఇదే శైలిని కొంత మంది గీత రచయతలు అనుసరించారని విన్నాను.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఇక కథానాయకి మరణానికి చేరువయిందన్న సంగతి తెలిసాక..కథానాయుకుడు పాడే పాటలో.." ఓ పాప లాలీ..జన్మకే లాలీ.. ప్రేమకే లాలి " తన ప్రియ సఖికి వీడ్కోలు పలుకుతూ.. చుట్టూ వున్న ప్రకృతిని సైతం తన నెచ్చెలికి అనుకూలంగా మసలమని లాలిపాట ద్వార కోరుతాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" నా జోలలా లీలగా తాకాలని గాలినే కోరనా జాలిగా "</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఈ సినిమాకు గీత రచయతగా వేటూరిని ఎన్నుకొని..సన్నివేశం వివరించి " కాస్త సున్నితమైన భావాలతో కూడిన పాటలు కావాలని " మణిరత్నం అడిగారట..!&nbsp;వెనువెంటనే&nbsp;ఒక&nbsp;అరగంటలో పాట రాసి ఇచ్చాడట..!..ఆ&nbsp;పాటను ఆంగ్లంలో తర్జమా చేయించుకొని విని.. మిగతా పాటలు విననవసరం లేదని చెప్పి..మొత్తం వేటూరితోనే రాయించారు. వేటూరి ఏమి వ్రాసిన వినకుండానే స్వీకరించేవారట..మణిరత్నం.. మరో విషయం కూడ వున్నదిక్కడ..ఆ తర్వాత మణిరత్నం ఏ తమిళ్ సినిమా చేసినా ఆ సినిమా తెలుగులో డబ్ చేయాలనె ఉద్దేశం ఉన్నట్లయితే ముందుగా వేటూరి గారితోనే తెలుగులో పాటలు రాయించి తర్వత తమిళ్‌ పాటలో ఆ భావం స్పరించేలా చేసుకునేవారట.. అంతలా ఆయన ఆస్థాన గీత రచయతయిపోయారు వేటూరి. నా మటుకు గీతరచయతల్లో వేటూరికే అగ్రతాంబూలం ఇస్తాను..శాస్త్రి అయినా..ఆత్రేయ అయినా..ఆరుద్రయినా..సినారే అయినా..సరే... వేటూరి తర్వాతే.. వారి స్థానాలు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;చివర్లో..నటీనటుల నటన గురించి మాట్లాడుకుంటే...! నాగార్జున... దర్శకుడు ఎలా ఉండమంటే అలా ఉన్నాడు ఈ సినిమాలో..ఈ కథకు పూర్తిగా నప్పాడు ఆహర్య పరంగా..! నటన పరంగాను కూడ.! ఇక గీతాంజలి పాత్రధారిని.." గిరిజ " అసలు ఆమెకు మొదటి సినిమా అంటే ఎవరూ నమ్మలేనంతగా నటించింది..ఇంకా చెప్పాలంటే ఆ పాత్రలాగ ఆ అమ్మాయే వుందేమొ ఆనిపించేలా నటించింది.&nbsp; నటనలో ఎక్కడా కృత్రిమం కనపడదు. ఓవర్ యాక్షన్ లేదు..! మిగతా వారంతా ఎవరి పరిధిలో వారు చేశారు.</span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-1492568256964813217?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-48156694058790535412011-07-13T15:38:00.001+05:302011-07-14T01:53:01.994+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<b> <span style="color: black;">గీతాంజలి</span></b><br />&nbsp;ఇరువై రెండేళ్ళ క్రితం సంఘటన....<br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; రెండో ఆట సినిమా వదలినట్లున్నారు బయట రోడ్ మీద జనాల సందడి వినపడుతున్నది. ఇంతలో మా ఇంటి డోర్ బెల్ మ్రోగడంతో నేను మేడ మీద నుండి కిందకు వెళ్లి తలుపు తీయంగానే బయటనుంచి వస్తున్న మా అమ్మ&nbsp; " ఏమి సినిమారా అది ఒక మాట సరిగ్గాలేదు,పాటలన్నీ ఏడుపుగొట్టు పాటలే, కథ లేదు చూస్తే ఇద్దరు రోగిష్టులే.... చనిపోతారట !! ఏమన్న సినిమానా..? ఊరికే అరుపులు..కేకలు తప్ప "&nbsp; అంటూ సణుగుడు మొదలెట్టింది. మా నాన్న కూడ ఏదో చెప్పాలనుకుంటున్నాడు గాని చెప్పలేకపోతున్నాడు. నేను మొదటి రోజే చూసి సినిమా సూపర్ , చాలా బాగుందని&nbsp; అందరికీ ఊదరగొట్టేశాను. నా మాటలు విని మా అమ్మనాన్న ఇద్దరు సెకెండ్‌షో సినిమాకి వెళ్ళి వస్తున్నారు. పాపం మా నాన్నకు కూడ నచ్చలేనట్లుంది కాని అక్కినేని నాగేశ్వరరావు అభిమాని. ఆ అభిమానం నోరు మెదపనీయట్లేదు ఆయన్ని. నాకు ఏమి చెప్పాలో అర్థం కాలేదు...అంత మంచి సినిమా వీళ్ళకు నచ్చకపోవడమేంటి అని తల బద్దలుకొట్టుకొన్నా..!!</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ప్చ్..! వీళ్ళకు బ్లాక్ &amp; వైట్ కాలం నాటి అర్థం పర్థం లేని త్యాగాల సినిమాలు, సంసారం ఒక చదరంగం, ఆడదే ఆదారం లాంటి సినిమాలు చూసి చూసి సినిమా కథ ముప్పైమలుపులు తిరిగి, పెద్ద ట్యాంకంత నీళ్ళు కంటిలో కారిస్తే గాని సినిమా చూసినట్లునపించదు. అదేమి ఆనందమో గాని మరీ డబ్బులిచ్చి సినిమాకు వెళ్ళి ఏడుస్తారు. బహుశ అక్కడే ఆగిపోయినట్లున్నాయి వీళ్ళ మెదళ్ళు అని అనుకున్నా..!! అంతకంటే ఎక్కువ ఆలోచించలేరేమో...?? కొంపదీయకుండా వీళ్ళ వయసులో వున్నవారికి&nbsp; అలానే వుంటాయేమో ఆలోచనలు, నేను యవ్వనదశలో ఉన్నాను కాబట్టి నాకు నచ్చింది బహుశ నేను కూడ వాళ్ళ వయసులొ ఉండుంటే వారిలాగనే ఆలొచించేవాడినా..? అలాగే వుంటాయా నా మాటలు...నా ఆలోచనలు !? కాసేపు గింజుకున్నా నాలో నేను. ఏమో నాకు కూడ వారి వయసుకు చేరాక తెలుస్తుందిలే అప్పడెలా వుంటాయో ఆ ఆలోచనలు అని సరిపెట్టుకున్నాను.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; గీతాంజలి సినిమా చూసొచ్చిన రోజున రాత్రంత నిద్ర లేదు, మా ఇంటిపైన మంచమేసి వెల్లికల పండుకొని తలను ఆకాశంకేసి చూస్తూ ఆ సినిమా గురించే ఆలోచిస్తూ వుండిపోయాను. సినిమాలో ఒక విలన్ లేడు పెద్ద పెద్ద ఫైట్స్ లేవు, పది ఇరవై మలుపులు లేవు ఏడుపు పెడబొబ్బలు లేవు, చాంతాడంతా డైలాగ్స్ లేవు... కాని సినిమాసాంతం ఒక అద్భుత దృశ్యకావ్యంలా వుంది. సినిమాను ఇలా కూడ తీయొచ్చు అని చూపించాడు మణిరత్నం గారు. అప్పటికి తెలుగు సినిమా పరిస్థితి అంతా బ్రేక్‌డాన్స్‌లతో, చిత్రవిచిత్రమైన మెషిన్ గన్స్ ఫైటింగ్స్‌తో గందరగోళంగా తెరనిండా రక్తంతో నిండిపోయి వుండేది. ఇక హీరోల అగచాట్లయితె చెప్పనవసరం లేదు ముంబాయి, బెంగళూర్, హైదరాబాద్ నగరాల రోడ్స్‌మీద కింద మీద పడి చేసే బ్రేక్‌ డ్యాన్స్‌లతో హీరోల వీపులు పగిలి రక్తసిక్తమైతే అదొక గొప్ప సినిమా అనేంత స్థాయికి వచ్చారు. అలాంటి సమయంలో వచ్చిన సినిమా గీతాంజలి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; సినిమా ప్రారంభమే ఇంగ్లీష్ పేర్లతో మొదలవుతుంది&nbsp; వెనువెంటనే మృదువైన ఆలాపన.. తర్వాత " ఐ లవ్ యూ " పదం కొనసాగింపుతో మనకు అర్థమవుతుంది ఒక మంచి దృశ్యకావ్యమే చూడబోతున్నామని. ఇంగ్లీష్ టైటిల్స్ ముగయగానే యూనవర్శిటీ డిగ్రీ ప్రదానం చేసే సభతో సీన్ మొదలవుతుంది.. " ఒక యువభారతం ఉదయించింది. పురోగిస్తున్న భారతం ఉదయించింది, వైఙ్ఞానిక భారతం ఉదయించింది..అన్నిటికన్న కాలవం విలువ తెలిసిన యువభారతం ఉదయించింది " ప్రవచనాలతో జానకిగారి ప్రసంగం సీన్ వెనువెంటనే డిగ్రీ తీసుకోవాల్సిన హీరో " పదరా తొందరగా ఇప్పటికే స్టార్ట్ అయ్యుంటుంది " ఆలశ్యంగా వస్తున్న హీరో ఇంట్రడక్షన్.. సీన్, అంటే మనం బహిరంగంగా బయట ప్రపంచంలో చెప్పుకునే ప్రవచనాలు కేవలం మాటలకే.. వాస్తవానికి మనుషుల ప్రవర్తన అలా వుండదు అది వేరుగా వుంటుందని చూపించారు మణిరత్నం, మరోలా కూడ చెప్పుకోవచ్చు ’హీరో క్యారెక్టరైజేషన్ ’ఆ విదంగా వుందన్న సంగతిని ఆ సీన్ ద్వారా చెప్పారనికూడ అనుకోవచ్చు. ఇక్కడే అర్థమవుతుంది ఈ సినిమా మిగతా రెగ్యులర్‌గా వస్తున్న సినిమాలా కాదు అని. కమర్షియల్ సినిమానే అయినా కూసింత వాస్తవానికి దగ్గరగా మన చుట్టు జరిగే సంఘటనలనే చూస్తున్నట్టుగా వుంటుంది. అప్పటి వరకు వచ్చిన సినిమాలలో హీరోలు పేజీలకు పేజీలు వల్లించే ప్రవచనాలు కేవలం తెర వరకు, పుస్తకాల్లో చదువుకునే వరకే పరిమితం..వాస్తవానికి ఆ ప్రవచనాలు పాటించే మనుషులు మన చుట్టూ టార్చ్ లైట్ పెట్టి వెతికినా కనపడరు. దానికి భిన్నంగా మొదటి సీన్‌లో ఇలా వాస్తవానికి దగ్గరగా చిత్రీకరణ చూడగానే మరింత బలపడింది " ఖచ్చితంగా ఒక మంచి సినిమానే చూస్తున్నానని "</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఇక " జగడ జగడ చేసేస్తాం.......ఎగుడు దిగుడు గగనం మేమేరా పిడుగులం.........మరణం మింగేస్తాం.. మా పిలుపే ఢమరుకం...మా ఊపిరి నిప్పుల ఉప్పెన..మా ఊహలు కత్తుల వత్తెన.." పాటతో అప్పటి యువత ఆవేశాన్ని కథానాయుకుడి కోణం నుండి చూపించారు దర్శకులు..నిజమే ఆ వయసు అటువంటిది ఆ వయసులో దేన్నయినా సరే సాదిస్తాం..అంతా మాదే..మాకేది అసాద్యం కాదు..ఈ ప్రపంచమంతా మాదే..మేమే కింగులం..అన్నంతగా వుంటుంది యువత మనసు.. కాని నిజంగా ఒడిదుడుకులను తట్టుకోవాలసిన తరుణమే వస్తే..!! వారి మానసిక స్థితి ఎలా వుంటుందో..? ఆ తర్వాతి సీన్‌లోనే మనకు స్పష్టపరుస్తారు దర్శకులు....ఆక్సిడెంట్..తర్వాత ఆసుపత్రి.. అక్కడే ప్రకాష్ (హీరో పేరు) స్థితి ఏమిటి అన్నది. అసలు జీవితమంటేనే నా యిష్టం..నా సొంతం.. ముల్లోకాలు ఏకమైనా సరే నేను అనుకొన్నది సాదిస్తాను, నాకు ఎదురే లేదు అనుకొన్న మనిషికి ఒక్క సారిగా ఇంకొన్ని రోజులలో చనిపోతారు అని చెప్పగానే ఎలా వుంటుంది...? ఆ వయసులో అసలు తట్టుకోగలరా..? అప్పటి వరకు మరణం మింగేస్తాం..!! మేమేరా పిడుగులం..!! మా ఊపిరి నిప్పుల ఉప్పెన అనుకున్న మనిషికి ఒక్క సారిగా శరఘ్ఘాతంలా మరణం ఇంకొన్ని రోజులలోనే సంబవం అనగానే మునుపటి ధైర్యం, దేన్నయినా ఎదుర్కొంటాం తత్వం నుండి డీలా పడతాడు. పూర్తిగా నిరాశకు లోనవుతాడు.. దాని పర్యవసానమే ఊటి పయనం.. ఇక్కడ ఒక సీన్ ఉంటుంది లగేజ్ తీసుకొని బయదేరుతున్న దృశ్యంలో ప్రకాష్ తల్లి సుమిత్రతో ఉన్న సంబాషణలు అంతా&nbsp; " సిల్‌హౌటి " లో వుంటుంది. ముఖాల్లో ఎవరి బావప్రకటనలు కనపడవు నీడల్లో వుంటారు అందరు. ఆ భావానికి తగ్గట్టుగా చిత్రీకరించారు అప్పటి కాలంలో అదో కొత్త ప్రయోగం.</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-uBYeC9KClvo/Th1s51c8luI/AAAAAAAAAN4/pf4sv5I2hGo/s1600/vlcsnap-245285.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="174" src="http://2.bp.blogspot.com/-uBYeC9KClvo/Th1s51c8luI/AAAAAAAAAN4/pf4sv5I2hGo/s320/vlcsnap-245285.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; హీరోయిన్ ప్రవేశం..." ఒళ్ళింత తుళ్ళింత కావాలిలే..ఉరుకులు..పరుగులు " తో తుంటరి కథానాయికి పరిచయం. పాట ముగిసే లోపల ఇంటికి చేరాల్సిన సమయం మించిపోవడం, ఇంట్లోకి వంటిల్లు నుండి ప్రవేశంతో బామ్మను, తర్వాత ఇంటిలోపలి డైనింగ్‌హాలులో అప్పటికే నాస్టాతో సిద్దమైన కథానాయికి నాన్న, చెల్లెల్ల పాత్రలు పరిచయం అవుతాయి. ఇక్కడినుండే కథాగమనం వేగం పుంజుకుంటుంది ఒక్కో సన్నివేశం ద్వార కథానాయకి తత్వాన్ని తెలియచేస్తూ వస్తారు. తర్వాత సన్నివేశంలో ప్రేమలంటూ అమ్మాయిల వెనుక తిరిగే వారిని ఉద్దేశిస్తూ సటైర్‌లాంటి చిత్రీకరణ. అప్పటి కాలంలో కుర్రాళ్ళ పరిస్థితి అలానే ఉండేది..సైకిల్‌మీదో..లేక మోటర్‌బైక్ మీదో ‍అమ్మాయిలను వందడుగుల దూరం నుండి అనుసరిస్తూ " ఫాలో ప్రేమ " కొనసాగించే పద్దతుండేది. ఇప్పుడున్న కాలంలోని కంప్యూటర్ చదువులతో పాటు వచ్చిన ఆడ మగ స్నేహాలు అప్పటి కాలంలో అభివృద్ది చెందలేదు. ఆడ మగల మద్యన ఆమడ దూరముండేది. మగాళ్ళకు " ఫాలో ప్రేమలు " తప్ప మరే దిక్కులేదు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఇక్కడ నుండే గీతాంజలి ప్రవర్తన ఒక ప్రత్యేకంగ కనపడుతుంటుంది, కౌమారదశలో అబ్బాయిల పట్ల అమ్మాయిల్లో వుండాల్సిన సహజమైన కుతూహలం గీతాంజలిలో కనపడదు. ఓర చూపులు, వాలు చూపులు, సిగ్గుపడటాలు ఏవి వుండవు..! వాస్తవంగ ఆ దశలో వున్న ఆడ,మగ ఇద్దరూ తమ ఆపోజిట్ సెక్స్ వ్యక్తుల పట్ల ఆసక్తి, వారి నుండి గుర్తింపును కోరుకుంటారు అది ఆకర్షణ కావచ్చు మరేదయినా కావచ్చు అది సహజం.. అయితే ఇవేవి గీతాంజలి ప్రవర్తనలో ఎక్కడా కనపడవు... పైగా ప్రస్తుత సమాజంలో జరుగుత్న వ్యవహారలకు తాను అతీతమన్నట్లుగా ప్రవర్తిస్తూవుంటుంది.ఎప్పటికప్పటి జీవితాన్నిఅప్పటికి మాత్రమే అన్నట్లు ఆస్వాదిస్తూ వుంటుంది. ఏ విషయాల మీద ప్రత్యేక దృష్టి పెట్టదు, అన్నిటిని చాలా తేలిగ్గా తీసుకుంటూ వుంటుంది. సహజంగా వుండాల్సిన దశ నుండి దూరంగా, ఎవరికి అర్థం కానంత ఎత్తుకు, దశకు చేరారంటే దానికి ఏదో ఒక బలమైన కారణమైనా ఉండాలి లేదా చిన్నప్పటినుండి ప్రతి విషయాన్ని లోతుగా ఆలోచించే మనిషిలా అయినా పెరిగుండాలి..అయితె అలా పెరిగినట్లు దర్శకుడు ఎక్కడా చెప్పడు కాబట్టి ఏదో బలమైన సంఘటనే వుండవచ్చనే ఆలోచన నాకు కలిగింది..నాకే కాదు సాహిత్య పరిచయం, విరివిగా నవలలు చదివే వారికి చాలా సులభంగానే విషయం అర్థమవుతుంది. ఆ బలమైన సంఘటన విశ్రాంతి సమయంలో స్పష్టపరుస్తాడు దర్శకుడు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; గీతాంజలి పాత్రను మలచడంలో దర్శకుడి ప్రతిభంతా కనపడుతుంది.. ఒక బలమైన కారణం వలన గీతాంజలి ప్రవర్తన, ఆ ప్రవర్తనను తనకు కావాల్సిన విదంగా చాలా తెలివిగా </span><br /><span style="color: black;">మలుచాడు..ముఖ్యంగా అప్పటి యువతలో వున్న ప్రేమంటూ అమ్మాయిల వెనుక తిరిగే అర్థంపర్థంలేని ఒక వ్యవహారం మీద గీతాంజలి పాత్ర ద్వార ఒక "సటైర్" వేస్తాడు దర్శకుడు. బామ్మతో కూరగాయల మార్కెట్ వెళ్ళినప్పుడు తన వెనుక పడి తిరిగే ఒక నల్లటి కుర్రాడిని&nbsp; " నీకు నేను నచ్చానా..? లేచిపోదామా ? "&nbsp; అడుగుతుంది..ఈ డైలాగులు వినగానే థియేటర్‌లో వున్న పెళ్ళైన స్త్రీలు నుండి&nbsp; " హా...ఆ " శబ్దాలు,. " కిస్సుక్కున "&nbsp; పెళ్ళికాని అమ్మాయిల నవ్వులు. నా వెనుక ఎక్కడో ఒక ముసలావిడ " పోయే కాలం దాపురించి " బుగ్గలు నొక్కోవడాలు.. నాకు బలే నవ్వొచ్చింది..నిజమే అప్పటికాలంలో సాయింకాలం చీకటిపడే సమయంలో తమ తమ ఇళ్ళల్లోనుండి " బాతాఖానీ " కి వీధుల్లోకి చేరి మాట్లాడుకునే అమ్మలక్కల మాటల్లో ఈ పదం మాట్లాడే సందర్భం వచ్చినప్పుడు స్వరం తగ్గించి లొగొంతుతో " లేచిపోయినారంట " అని మాట్లాడి మిగతా విషయమంతా పెద్దగానే మాట్లాడుకునే వారు. " లేచిపోదామా " పదం ఉచ్చరించతగ్గ పదం కాదనే బలమైన భావన అప్పట్లో వుండేది, మరి అలాంటి కాలంలో ఒక సినిమాలో హీరోయిన్ అలా బహిరంగా అడిగే సరికి థియేటర్లలో ఒక్కటే గుసగుసలు.." హవ్వ " అంటూ బుగ్గలు నొక్కుకోవడాలు జరిగేవి.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; పాపం ఆ నల్ల కుర్రాడు శుబ్రంగా ఓ పెద్ద సూట్ కేసు నిండా బట్టలు సర్దుకొని గీతాంజలి చెప్పిన శ్మశానానికి వస్తాడు..ఆ సన్నివేశం చూడగానే థియేటర్లలోని ప్రేక్షకులు " అయ్యో నిజంగా వచ్చేసాడే " నవ్వుకోవడం..నిజంగా అదే పరిస్థితిలో ఈ అయ్యో అనుకునే వారుంటే వీరు కూడ ఆ నల్లటి కుర్రాడిలానే శుబ్రంగా సూట్‌కేస్ సర్దుకొని వచ్చుండే వారు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఆ కుర్రాడిని గీతాంజలి అండ్ గ్యాంగ్ దెయ్యం వేషాలతో బెదరగొట్టడం...అదే సన్నివేశంలో ప్రకాష్‌కు ఎదురుపడటం.ఏదో కోల్పోయిన వాడిలా " ఆమని పాడవే హాయిగా " పాట పాడుకుంటున్న ప్రకాష్‌కి తనను తన పాటను అనుకరిస్తున్న గీతాంజలి ముఖపరిచయం.&nbsp; మరసటిరోజు బామ్మతో కలిసి ఆసుపత్రికి వెళ్ళిన సన్నివేశంలో " నాన్నమ్మ నీవు వయసులో ఎవరినయినా ప్రేమించావా..? " గీతాంజలి ప్రశకు నాన్నమ్మ " ఏయ్ నీకేమన్న పిచ్చా..? " గదమాయింపు</span><br /><span style="color: black;">"ప్రేమించావా..? "</span><br /><span style="color: black;">"గట్టిగా అరవకే పరువు పోతుంది "</span><br /><span style="color: black;">" కాదు ప్రేమించి ఏదన్న అయ్యిందనుకో..! దేవదాసులు అయిపోతారా..?"</span><br /><span style="color: black;">" నోర్మూసుకో.."</span><br /><span style="color: black;">" నిన్నొకతన్ని చూశాను.. ప్రేమలో పట్ అనుకుంటాను.. పాపం గడ్డం పెంచుకొని నీలాగ శాలువ కప్పుకొని చుక్కలెక్కపెట్టుకొంటూ పాడుకుంటున్నాడు.. నీవెప్పుడయినా అలా పాడావా..? "</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఈ మాటలతో అప్పటివరకు సినిమాలలో వస్తున్న... వాస్తవిక జీవితంలో జరుగుతున్న మెలో డ్రమటిక్ ప్రేమల మీద సటైర్ వేసినట్లు అనిపించింది నాకు. అప్పటికీ తెలుగునాడంతా దేవదాసు, ప్రేమాభిషేకం సినిమాల ప్రభావం చాలా వుండేది..చాలా మంది యువత వాళ్ళనుకునే ప్రేమలో విపలమైతే దేవదాసులా.. గడ్డం పెంచుకొని, శాలువ కప్పుకొని ఆల్కాహాల్ తాగుతూ.. ప్రేమసాగరమనే డబ్బింగ్ సినిమా, అభినందన సినిమాలలోని " ప్రేమ ఎంత మధురురం ప్రియురాలు అంత కఠినం ",&nbsp; " హృదయమనే కోవలలో నిను కొలిచానే దేవతగా " పాటలను టేప్‌రికార్డరర్‌లో పెట్టుకొని బాదాతప్త హృదయంతో ఒంటరిగా గదుల్లోగడిపేవారు..అంటే సెల్ఫ్ పిటీ అన్నమాట..! వారి మీద వారికే ఒక జాలి.&nbsp; తామేదో కోల్పోయామనీ తమ చుట్టు వున్న ప్రపంచం నుండి కూడ ఒక " జాలి "ని ఆశించే వారు. ఈ ధోరణి విపరీతంగా వుండేది అప్పట్లో..అలాంటి వారికందరికీ ఈ సన్నివేశం ఒక సటైర్ లాంటిది అనుకునే వాడిని..బహుశ దర్శకుడి భావం కూడ అదే అనుకుంటాను.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఈ విదంగా గీతాంజలి పాత్ర తీరును సాధారణ సహజ సంఘటనలకు అతీతంగా ప్రవర్తించేలా తీర్చి ..ఆ ప్రవర్తనను కూడ తనకు కావలసి విషయాలకు అంటే సమాజంలో జరిగే కొన్ని భావాలకు,సంఘటనలకు ఒక " సటైరికల్ " గా ప్రవర్తించేలా మలిచాడు దర్శకుడు. అది కూడా ఎక్కడా మనకు ఎబ్బెట్టుగా అనిపించదు..వాటిని చూస్తున్న ప్రేక్షకులు కూడ " ఎంజాయి " చేస్తారు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; ప్రకాష్‌ పాటను అనుకరిస్తూ గీతాంజలి పాడటం చూసిన ప్రకాష్ దగ్గరకు వచ్చి క్షణాల్లో ముద్దు పెట్టుకోవడం వెళ్ళిపోవడం లిప్తపాటు కాలంలో జరిగిపోతాయి. ఇది జరుగుతున్న సమయంలో అక్కడ చుట్టూ వున్న మనుషుల ముఖాల్లో " అయ్యో..", " అవ్వా " అంటూ నోరుమూసుకోవడం లాంటి భావాల ద్వార ముద్దు సన్నివేశాన్ని పాగా పండించాడు దర్శకుడు... అంటే చుట్టు వున్న మనుషుల ముఖాల్లోని భావాల ద్వార ఆ ముద్దు యెక్క గాఢతను "cut aways " అనే ఎడిటింగ పద్దతి ద్వార మూడు నాలుగు రకాల " shots" చూపించడం ఒక కొత్త విధానం.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; కాని నిజంగా అలా బయట ఎవరన్న చేస్తే ఇంకేమన్న వుందా..? వీపు విమానమోతే..కదా..? దర్శకుడు ఇక్కడ " సినిమా " అనే భావనను ఒక మినహాయింపుగా తీసుకున్నట్లున్నాడు..బహుశ ఆయన దృష్టిలో ప్రపంచమంతా ఒక వసుధైక కుటుంబం, అందులోని వారంతా ఒకే కుటుంబంలోని వ్యక్తుల్లా ప్రవర్తిస్తారేమో మరి..అంతక మునుపు పెద్దగా పరిచయం లేని పాత్రలు ఒకరినొకరు ఎదురుపడినప్పుడిలా&nbsp; ముద్దు పెట్టుకుంటేసుకుంటాయి..అయినా ఎవరు ఏమనరు..!! అంత తెలిసిన వారిలాగే&nbsp; ప్రవర్తిస్తారు..??</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; తర్వాత ప్రకాష్‌తో కూడ మళ్ళీ అదే ఆట " లేచిపోదామా " అని..కాని ఇక్కడ ప్రకాష్ " తీతుపు పిట్టా..ఆయువు చిట్టా.....భోపాల మసజస తతగా..శార్దూలా " తెలుగు చంధస్సుతో గీతాంజలినే భయపెట్టేస్తాడు..తర్వత్తార్వాత సంఘటనలతో గీతాంజలిని ఎత్తుకెళ్ళడానికి ఏకంగా గీతాంజలి ఇంటికే వచ్చి" లేచిపోదామన్నావుగా రా " అంటూ ఎత్తుకెల్తాడు ప్రకాష్.. ఆ సమయంలో గీతాంజలి చిట్టచివరి చెల్లలు " గీతక్కా టా..టా.. బై..బై " అని చెబుతుంటుంది.. చూట్టానికి నవ్వు వచ్చేస్తుంది. ఊటికి దూరంగా పచ్చని కొండల్లో వదిలి వస్తాడు..అప్పుడు కూడ " నన్నొదలిపోవద్దు, నీ జీపు తగలడా..! నీవు నాశనమయిపోవాలి..! " లాంటి నిత్యం జనసందోహంలో మాట్లాడుకునే మాటలతో గీతాంజలి శాపనార్థాలు పెడుతుంటే నవ్వు వస్తుంది. ఒక విదంగా చూస్తే ప్రకాష్ పరిస్థితి వాటికి దగ్గరగానే వుంటుంది అదంతా కాకతాళాయింగానే జరిగినట్లనిపించేలా సన్నివేశం చిత్రీకరించారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఇక విశ్రాంతి సమయం...! రాత్రియినా ఇంటికి రాని గీతాంజలిని వెతుకి ఇంటికి తెచ్చిన సన్నివేశంలో గీతాంజలి పరిస్థితిని గీతాంజలి నాన్నమ్మ ద్వార " నీవసలు మనిషివేనా..? చిన్న పిల్లను రాత్రంతా అలా మంచులో వదిలిపెట్టేసి వచ్చావే..నీకు మనసు అనేది వుందా..? ఏదో తెలిసీ తెలియక నీ మీద నిందలేసింది..నేను తెలిసి తెలియకొ రెండు అరిచాను........ఏదైనా జరగరానిది జరిగితే..నీవు ప్రాణం పోస్తావా..? పాపం అదసలే అల్పాయిషిది......" అంటూ విషయమంతా ప్రకాష్‌తో పాటు ప్రేక్షకులకు ఇక్కడే తెలియచేస్తారు దర్శకుడు. అది విన్న మనం కూడ అంతకమునుపటి గీతాంజలి ప్రవర్తనకు " సబబే " అనుకుంటూ అంగీకరిస్తాము.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; విషయం విన్న ప్రకాష్ " అవునా నిజమేనా " అని గీతాంజలి దగ్గరకు వెళ్ళి అడిగితే.. ఎప్పటిలాగే తన సహజమైన&nbsp; " వ్వే" అంటూ సమాధానం. విశ్రాంతి.....</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఇప్పటికే చా............లా&nbsp; ఎక్కువయింది..మొత్తం ప్రచురిస్తే అంతే " ఢమేల్ " మంటారు..మిగతా సగం రెండు రోజుల్లో......</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-4815669405879053541?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-60975174501309369012011-06-28T19:17:00.008+05:302011-06-29T10:18:06.726+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>&nbsp; &nbsp; &nbsp; <span style="color: black;">ఓ వంది మంది జూనియర్ ఆర్టిస్టుల&nbsp; అరుపులతో అక్కడున్న పెద్ద గది నిండి వుంది, నా అసిస్టెంట్స్‌కి సూచనలిస్తూ లైట్స్‌మెన్‌ని తొందరపెడుతూ పని చేయిస్తున్నాను. ఓ ఇరువై నిమిషాలకల్లా నేను అనుకున్న పనులన్ని పూర్తి అయ్యాయి.&nbsp; అనుకొన్న ప్రదేశాలలో లైట్స్, కటర్స్, గ్రిడ్‌క్లాత్స్ అన్ని సక్రమంగానే ఏర్పాటు చేశారు అసిస్టెంట్స్. మళ్ళీ ఒక సారి అన్ని చెక్ చేసి " షాట్ " రెడీ అని అరిచాను.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; నా అరుపులకు&nbsp; కెమెరా వెనుక కూర్చొని వున్న మా కెమెరామెన్&nbsp; నావైపు చూస్తూ " ఊ..ఊ.. పవన్‌మల్హోత్రా రావాలి " అన్నాడు.&nbsp; పక్కనున్న మరో గదిలో పవన్‌కి తెలుగు డైలాగ్స్ చదివి వినిపిస్తున్నాడు అసోసియేట్ డైరెక్టర్. అవి వింటూ ప్రాక్టీస్ చేస్తున్నాడు ఆయన. ఎలాగు ఓ పదినిమిషాలు సమయం పడుతుంది అనుకొని మా కెమెరామెన్ పక్కన నిల్చున్నాను. ఇంతలో నా వెనుక నుండి... </span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" మాస్&nbsp; అని మగాళ్ళను అంటారు కదా.. మరి ఆడాళ్ళను ఏమని అంటారు "&nbsp; ప్రశ్న వచ్చింది</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఎవరా అనుకుంటూ తల తిప్పి చూస్తే మా వెనుకే హీరోయిన్ చార్మీ నిల్చొని అడుగుతున్నది, నా పక్కన నిల్చోని వున్న ఒకరిద్దరు అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్స్, ఇక మా కెమెరా అసిస్టెంట్స్‌కి ఏమి చెప్పాలో అర్థం కాక ఒకరి మొకాలు ఒకరు చూసుకుంటున్నారు. వారి నుండి ఏ సమాదానం రాకపోవడంతో నా వైపు చూసింది చార్మి.</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-LGETM5mFb34/TgnYZD8BKAI/AAAAAAAAAN0/ZY_NYMxxmvU/s1600/newpg-anukokundaokaroju211.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="202" src="http://1.bp.blogspot.com/-LGETM5mFb34/TgnYZD8BKAI/AAAAAAAAAN0/ZY_NYMxxmvU/s320/newpg-anukokundaokaroju211.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="color: black;">&nbsp; మొదట నాకు తను ఏం అడుగుతున్నదో అర్థం కాలేదు.. మళ్ళీ తనే&nbsp; " మగాళ్ళు కథానయుకుడుగా చేసే సినిమాలకు&nbsp; ’మాస్ ’అని టైటిల్ పెడితే..! మరి హీరోయిన్ ప్రధాన పాత్ర వహించే సినిమాకు అంటే నేనే మేయిన్ రోల్ చేసే సినిమాకు ఆడవాళ్ళ పేరు లాగ వుండేలా ’మాసి ’ అని టైటిల్ పెట్టోచ్చా.. ఆ పదం కరెక్టనా "&nbsp; అని అడిగింది. ఆమె తెలివికి వామ్మో అనుకొంటూ ఢమాల్‌న కిందపడుబోతున్న నన్ను మా కెమెరామెన్ తన చేతులు అడ్డుపెట్టి కాపాడాడు. మా వెనుకే కాస్త దూరంలో కుర్చీలో కూర్చోని వున్న డైరెక్టర్ ఏలేటి చంద్రశేఖర్‌గారు " ఏమి చెబుతారా " అని చిరునవ్వులు చిందిస్తూ మా వైపు చూస్తున్నారు. అ కాలంలో చార్మి మా సినిమాతో పాటు సమాంతరంగా&nbsp; " మాస్ " సినిమాలో హీరోయిన్‌గా చేస్తున్నది. అక్కడనుండి పుట్టిన ప్రశ్నలే ఈ తిప్పలు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఆ అమ్మాయి మాట్లాడుతున్న తెలుగుకి, తెలుగులో స్త్రీలింగం, పురుషలింగం వుంటాయని తెలుసుకొన్న ఙ్ఞానానికి అబ్బుర పడాలో లేక&nbsp; " మాస్ " అనే పదం తెలుగు కాదమ్మ అదొక ఆంగ్ల పదం, అదీను ఆ పదం నామవాచకం లేక సర్వనామం అసలే కాదు అని తెలియని తనానికి చింతించాలో అర్థం కాలేదు, అందునా " మాస్ " పదాన్ని బావదారిద్ర్యంగా మార్చిన మన తెలుగు వారి సృజనాత్మకతకు చేతులు జోడించి జోహార్లు అర్పించాలనిపిస్తున్నది.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; నిజమే మన భారతీయులకు సృజనాత్మకత పాలు ఎక్కువే అనిపిస్తుంది ఉదాహరణకు&nbsp; may i know ur name please అనే అతి సామాన్య ప్రశ్నకు may i know your good name please&nbsp; అని ఒక సృజనాత్మకత జోడించారు అంత గొప్పవారు మనవాళ్ళు. లండన్, అమెరికా "నెస్ కాఫీ " వారి అంతర్జాతీయ వ్యాపార వాణిజ్య ఫిల్మ్ టి.వి లలో చూసినప్పుడు మనకు స్పష్టంగా కనపడుతుంది..may i know your name please అని. కాని మనవాళ్ళు మాత్రం good name&nbsp; అన్నది మాత్రం మరీ నొక్కి వక్కాణించి అడుగుతారు.. నన్నెవరన్న అలా అడిగినప్పుడుల్లా&nbsp; " వున్న పేరుకి మళ్ళీ మంచి పేరు, చెడ్డ పేరు ఎంట్రా పింజారి బాబుల్లారా "&nbsp; మనసులో అనుకునేవాడిని . ఏదో చెబుతూ ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయాను కదా..&nbsp;వుండండి..వుండండి అక్కడికే వస్తున్నా...&nbsp; అలా ఇక్కడ మన ఫిజిక్స్‌లో వున్న ఈ మాస్ పదాన్ని పట్టుకొచ్చి సినిమా రంగంలో కుదేశారు. అదీనూ చారలు చారలు పొడవు డ్రాయరు బయటకు కనపడేలా అడ్డపంచె కట్టి పసుపు లేక ఎరుపురంగు కట్ బనియన్ ఒకటి వేసి దాని పైన దానికి వ్యతిరేకమైన రంగున్న చొక్క తొడిగి, కళ్ళకు బంగారు రంగు&nbsp; ఫ్రేమ్‌తొ వున్న నల్లద్దాలు పెట్టుకొని హీరోగారు చిందులేయడాన్ని మాస్ గా పిల్చుకొంటున్నారు. ఆ విషయమే వివరిస్తూ</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; " మీరు టెన్తుక్లాస్ చదివారో లేదో తెలియదు గాని..... అంటే&nbsp;మీ 13, 14 ఏళ్ళకే హీరోయిన్ అయ్యారు&nbsp;కదా..! ఇక ఫిజిక్స్‌లో వున్న పదమెలా తెలుస్తుంది చెప్పు...? అసలు "మాస్"&nbsp; తెలుగుపదం కాదు.. అదొక ఆంగ్ల పదం అందునా వ్యక్తులకు </span><span style="color: black;">పేరు</span><span style="color: black;">పెట్టే&nbsp;పదం కాదు. మనం ఫిజిక్స్‌లో చదువుకుంటాము ఆ పదాన్ని. మాస్ అనగా ఒక పెద్ద సమూహము లేక ఎటువంటి స్వరూపం లేని పెద్ద గుంపు, రాశి ఇలా చెప్పుకోవచ్చు. ఇక నీవంటున్న " మాసి " పదానికి అర్థం మాసిపోయినా లేక మా ఇళ్ళ వంటిళ్ళో వేడి వేడి పాత్రలు పట్టుకోవడానికి వాడుకొనే క్లాత్‌ని&nbsp; " మసివాత "&nbsp; అంటారు అని చెబుతూ తిరిగి అదే అర్థాన్ని ఆంగ్లంలో చెప్పాను.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; వినగానే అవునా " యాక్ " అంటూ ఎక్స్‌ప్రెషన్ పెట్టింది.</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అయినా అది ఆ అమ్మాయి తప్పుకాదులే గాని.. మన సినిమా పెద్దల భావ దారిద్ర్యము అది.&nbsp; పోనీ మీకెవరికన్న&nbsp; 'మాస్ ’ కి&nbsp; స్త్రీలింగ పదము తెలిస్తే చెప్పండి బాబులు.</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-JA88d711RiY/TgnYYvpMBnI/AAAAAAAAANw/XlDD2tW-N6o/s1600/newpg-anukokundaokaroju311.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="216" src="http://3.bp.blogspot.com/-JA88d711RiY/TgnYYvpMBnI/AAAAAAAAANw/XlDD2tW-N6o/s320/newpg-anukokundaokaroju311.jpg" width="320" /></a></div><br style="color: black;" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-6097517450130936901?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-67110159609235602892011-06-14T23:12:00.001+05:302011-06-14T23:57:39.925+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: black;">మా కాలనీ నిండా ఎక్కువగా బ్యాచలర్స్ వుండటం మూలాన టిఫెన్ సెంటర్స్, కర్రీపాయింట్స్ పుట్టగొడుగుల్లా వెలిసాయి. అన్ని కర్రీ పాయింట్స్ దగ్గర విపరీతమైన జనాలుంటారు అయితే ఇదే విదంగా అన్ని టిఫెన్ సెంటర్స్‌కు ఉండదు వాటి వాటి రుచులను బట్టి ఒకటి రెండు టిఫెన్ సెంటర్స్‌లలో గుంపు ఎక్కువగా వుంటుంది. చాలా వరకు సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్స్, సినిమా పరిశ్రమలో పనిచేసే చిన్న చిన్న సాంకేతిక నిపుణులు వుండే ప్రాంతమది. కుల,మత,ప్రాంతీయాలకు అతీతంగా జనాలుంటారు. </span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; అలాంటిచోట రెండేళ్ళ క్రితం ఒక కుటుంబలోని వయసు మల్లిన భార్య భర్త, వారి కొడుకు కలసి తమ ఇంటి ముందున్న కాలనీ రోడ్ మీదే చిన్న తోపుడు బండితో చిన్న సైజు టిఫెన్ సెంటర్ ప్రారంభించారు. నేను మొదట్లో అంతగా వారి గురించి గమనించలేదుగాని రోజుకు రోజుకు అక్కడ గుంపు పెద్దదవడంతో నాచూపు అటువైపు మళ్లింది. తెలంగాణ ప్రాంతానికి చెందిన ఒకప్పుడు బాగానే బతికనే కుటుంబమే అయినా కాలగమనంలో చితికిన జీవితాలులాగ కనపడుతున్నారు. ఆ బండి చుట్టూ విపరీతమైన జనాలు, మంది ఎక్కువయితే టిఫిన్ అందడానికి చాలా సమయం పడుతున్నది, ఎంతా ఆలశ్యమైనా ఎదురుచూస్తున్నారేగాని పక్క టిఫెన్ సెంటర్స్ వైపు వెళ్ళట్లేదు దానికి కారణం మనింటిలో చేసినట్లుగా రుచి,శుచి వుండడంతో జనాల తాకడి ఎక్కువగా ఉంది. సహజంగానే నా కాళ్ళు కూడ అటువైపు వెళ్ళడం ప్రారంభించాయి.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; అయితే మనుషుల్లో ఉండే ఈర్ష, పోటీ తత్వంలో ఎక్కడ వెనకపడిపోతామోనన్న భయం మూలాన వారి పక్కనున్న తోటి టిఫెన్‌సెంటర్స్ వారే వీరుండే ఇంటిఓనర్‌తో కుమ్మక్కై అక్కడనుండి ఇల్లు ఖాలీ చేయించారు. విచిత్రమేమిటంటే పక్క టిఫెన్‌సెంటర్ వాళ్ళు కూడ తెలంగాణ ప్రాంతం వాళ్ళే, ఇక్కడ బతుకు భయానికి,ఈర్షకు.. కుల,మత,ప్రాంతీయభేదాలు, తమపర అంటూ తారతమ్యాలుండవు అందరిదీ బతుకు పోరాటమే. బతుకు బండిని నడపక తప్పదు కాబట్టి మరో ఐదారు ఇల్ల పక్కనే మరో ఇంటికి మారి అక్కడ టిఫెన్‌సెంటర్ తిరిగి ప్రారంభించారు. రుచి,శుచి ఎక్కడ వుంటే అక్కడికే జనాలు మూగుతారు అలా వారి కస్టమర్స్ మళ్లీ వారి వద్దకే వచ్చారు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; నేరు తరచుగా వెళ్తుండడం వలన వారితో చనువు పెరిగింది, నాకే కాదు అక్కడికొచ్చే వారంతా వారితో ఒక కుటుంబ సభ్యుల్లా&nbsp; మెలిగేవారు్. చతురోక్తులు విసురుతూ వుంటారు, తమాషా మాటలు, నవ్వులు, మరి కొందరి తమ తమ ఇంటి విషయాలుకూడ మాటల సందర్భంలో ప్రస్తావిస్తావుంటారు. అక్కడికొచ్చే బ్యాచలర్స్ అంతా రాష్ట్ర నలమూలలనుండి ఉపాధికోసం నగరానికొచ్చిన వారే, అందులో అన్ని ప్రాంతాల వారు వున్నారు, వారికే బేదాలు లేవు... ప్రాంతీయతత్వం మీద జోకులు కూడ వేస్తూ వుంటారు, " ఆంటీ తెలంగాణ దోశ వేయండి " అని ఒకరు, మరొకరు " ఆంటీ సర్కార్ పూరి వేయండి " ఇలా ఎవరికి తోచినట్లు వారు హాస్యాలాడుతూ వుంటారు. అక్కడ వంట చేసే కార్యక్రమంతా పెద్దావిడది, ఆమె వయసు 55 వుండొచ్చేమో. వచ్చిన కస్టమర్స్‌కి టిపేన్ సప్లై చేయడం, పార్శిల్స్ కట్టడం, మిగతా చురకైన పనులన్ని ఆమె కొడుకిది, ఆ కుర్రాడు డిగ్రీ చదువుతున్నాడు.&nbsp; తిన్నవారి వద్ద నుండి డబ్బు వసూలు చేసే పని పెద్దావిడ భర్తకు అప్పగించారు. అంతే కాక రోడ్ నిండా టిఫెన్ తింటు నిల్చున్న జనాలని అటు ఇటు తిరిగే వాహనాలకు అడ్డు తొలిగించి పక్కకు జరపే పని కూడ ఆయనదే.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; నేను అక్కడికి వెళ్ళిన సమయంలో ఆ పెద్దావిడతో మాటలు కలిపేవాడిని. ఆవిడ మాటలు బలే చమత్కారంగా వుంటాయి. ఒకరకంగా ఆ చమత్కార మాటల కోసమే వెళ్తున్నానేమో అనిపిస్తింది నాకు. నేను నిక్కర్లు వేసుకొనే వయసులో చూసిన " మంగమ్మ గారి మనవడు " సినిమాలోని భానుమతి గారు గుర్తుకొస్తారు ఈవిడ మాటలు వింటే. ఆమె నోట సామెతలు, ఉపమానాలు చాలా సులభంగా ఆశువుగా వస్తూవుంటాయి. అవి చాలా గమ్మత్తుగా, కొత్తగా ఎప్పుడు విననవి వుంటాయి. ఒకరోజు ఉదయం జనాలు తాకిడి ఎక్కువయింది. అందరికీ టిఫిన్ సప్లై చేయడానికి కావలసిన టిఫిన పధార్థాలు లేవు, వంట తొందరగా కావడంలేదు అలాంటి సమయంలో ఆవిడ కొడుకు వెంటనే వంట చేస్తున్న వాళ్ళమ్మ వద్దకు వెళ్ళి ’నీవు తప్పుకో ’ అంటూ పూరీలు చేసే పని అందుకొన్నాడు. ’రేయ్ నడవరా నీవు, నేను చేస్తాను పదా ’ అని అరిచినా వినట్లేదు ఆమె కొడుకు. ఒకటి రెండు నిమిషాలకు తర్వాత అతను చేస్తున్న పూరీలు చూసి</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" మీ అమ్మగారే బాగా చేస్తున్నారు వంట, నీవు చేసిన పూరీలు చూడు ఎలా మాడిపోయాయి "&nbsp; అన్నాను నేను</span><br /><span style="color: black;">" మరదే... గాజులు లేని చేయి వంట చేస్తే గట్లనే వుంటది "&nbsp; అందావిడ</span><br /><span style="color: black;">చుట్టు వున్న వారు నవ్వేశారు,&nbsp; బలే వున్నాయే ఆ మాటలు, ఆ భావం అనిపించింది నాకు. ఇంతలో నాపక్కునున్నవాడు అందుకొని</span><br /><span style="color: black;">" గాజులే కదా ..? వంట చేస్తున్న మీ అబ్బాయి చేతులకు గాజులు వేస్తే సరిపోతుందిలేండి "&nbsp; అన్నాడు.</span><br /><span style="color: black;">మేమలా నవ్వుకుంటున్న సమయంలోనే.....</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;కాలం చెల్లిన, రంగు వెలసిన ఒక చిన్న సైజు ’ఆకురౌడి ’ చిన్న మోటర్ బైకు వేసుకొని టిఫిన్ బండి వద్దకు వచ్చాడు. బహుశ పూర్వాకాలంలో ఒక వెలుగు వెలిగుంటాడేమో మరి..?? బండిని రోడ్డుకు అడ్డంగా పార్క్ చేసి వచ్చాడు. అది చూసిన పెద్దావిడ &nbsp;</span><br /><span style="color: black;">" అన్నా జర లోనకు బండి పెట్టరాదే వీధికడ్డంగా వుంది ఎవరోకరు ఏదో ఒకటి అంటారు "&nbsp; అన్నది</span><br /><span style="color: black;">" అరే.... మన వీధే...మనల్నెవరు అంటారు "&nbsp; తిరుగు సమాధానం.</span><br /><span style="color: black;">వెంటనే ఆవిడ చాలా స్పాంటినియస్‌గా...... " <b style="color: red;">మనింటి దీపమే కదా అని...ముద్దాడితే మూతి కాలిపోదూ ... </b>జరా లోపలకి జరపన్నా.."&nbsp;&nbsp; అన్నది.</span><br /><span style="color: black;">ఆ&nbsp;మాటతో నాలోని మనిషి ఉలిక్కిపడి..భావం అర్థమై..వస్తున్న నవ్వును ఆపుకోలేక పుసుక్కున పకపకా అని బయటకు నవ్వేశాడు. సామెత భలే వుంది నాకయితే " కేక " అనిపించింది.</span><br /><span style="color: black;">వెంటనే తల తిప్పి నావైపు ఉరిమి ఉరిమి చూపులుతో చూశాడా ఆకురౌడి.</span><br /><span style="color: black;">" ప్చ్..య్యా " అనుకొన్నా. ఆవిడ అంత చెప్పినా వినడే..! బాగా చదువుకున్న వాళ్ళే&nbsp; ’సివిక్ సెన్స్ ’ అవగాహన వున్నాకూడ నిర్లక్ష్యదోరణి అవలింబిస్తారు..మరి ఒకప్పటి ఆకురౌడి వింటారా చెప్పండి.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-6711015960923560289?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-38636487493009862092011-05-28T00:53:00.003+05:302011-06-13T14:55:22.625+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b>దెయ్యం </b></span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; " రేయ్ కిశోర్.. లేయిరా ! పనిమనిషి రాలేదుగాని నీళ్లు తెచ్చేపని పడింది నీకివాళ " </span><br /><span style="color: black;">కిశోర్ తల్లి వకుళ వంట గదినుండి హాలులోకి వెళ్తూ మంచం మీద నిద్రిస్తున్న కిశోర్‌ని చేత్తో తట్టి వెళ్లింది అక్కడ నుండి. తల్లి పిలుపుతో నిద్ర మత్తులో ఉన్న కిశోర్ మసిలాడే గాని లేవలేదు, ఇంకాస్త గట్టిగా ముసుగు తన్ని పడుకున్నాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; వకుళ చీపురు తీసుకొని చెత్త ఊడుస్తూ కిశోర్ నిద్రిస్తున్న మంచం వద్దకు వచ్చింది, ఇంకా నిద్రపోతున్న కిశోర్ వీపు మీద ఒక దెబ్బ వేసింది కాస్త బలంగానే. " అబ్బా ఏంటమ్మా " అరుస్తూ లేచాడు</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" మీ నాన్నేమో ఆఫీసు పనిమీద పొద్దున్నే క్యాంప్‌కి పోయినాడు, ఈ పనిమనిషి కూడ ఈరోజే రాలేదు. మరి ఇంటి పనులన్ని ఎవరు చేస్తర్రా..? "</span><br /><span style="color: black;">" ఏమయ్యింది ఈ లక్ష్మమమ్మకు..? ఈ మద్యన బాగానే పని ఎగ్గొడ్తాంది..? "&nbsp; అడిగాడు కిశోర్.</span><br /><span style="color: black;">" దెయ్యం పట్టిందంటా&nbsp; "</span><br /><span style="color: black;">" దెయ్యమా...&nbsp; ఈ కాలంలో కూడ దెయ్యాలేంటమ్మా..? "&nbsp; అడిగాడు</span><br /><span style="color: black;">" ఏమోరా..! ఆర్నెల్ల క్రితం చనిపోయిన వాళ్ల అమ్మమ్మ పట్టిందంట లక్ష్మమమ్మకు "</span><br /><span style="color: black;">" వాళ్ల అవ్వకు ఏం పనిపాట లేదంటనా.."</span><br /><span style="color: black;">" నీకు సమధానాలు చెప్పే ఓపిక లేదుగాని పోయి నీళ్ళు తాపో... ఇప్పటికే సానా టైం అయిపోయింది ఈ మున్సిపాల్టోల్లు నీళ్ళు ఆపేస్తారు "</span><br /><span style="color: black;">" అయినా కిరణ్మయి వుంది కదా..! దాన్ని పంపొచ్చుకదా..? "&nbsp; మంచం మీద నుంచి లేవకుండానే అడిగాడు.</span><br /><span style="color: black;">" ఇంప్రూవ్‌మెంట్ కట్టింది కదా ! ఆ పరీక్షలకు పొద్దున్నే లేచి చదువుకుంటూ వుంది.."</span><br /><span style="color: black;">" హు..ఎంత ఇంప్రూ‌మెంట్ కట్టి మళ్లీ పరీక్షలు రాసినా అవే మార్కులు..పెరగవ్ "</span><br /><span style="color: black;">" ఒరేయ్.. నన్ను విసిగించకుండా వెళ్ళి నీళ్ళు తాపో..! అయినా నీకేమి పనివుంది..? ఇంజనీరింగ్ అయిపోయింది, రిజల్ట్స్ వచ్చేదాక పనేమి లేదుకదా..? పొద్దున లేచినప్పటి నుండి వూరి మీద పడి తిరగడమే కదా నీ పని !&nbsp; ఈరోజు పనిమనిషి రాలేదు.. ఈ కాస్త పనులు కూడ చేయవా..? మీ నాన్నేమో అట్లా..! మీరేమో ఇట్లా ఒకరిమీద ఒకరు వంతులు... చస్తున్నా మీతో..! లేయి..లేచి నీళ్ళు తాపో.. లేకపోతే చస్తావ్ నాచేతిలో "&nbsp; అంటూ చేతిలో వున్న చీపురు ఎత్తింది కొట్టడానికి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;తల్లి అంతపని చేస్తుందన్న భయంతో మంచం మీద నుండి లేచి&nbsp; " ఎప్పుడు నేనే తేవాలి నీళ్ళు, చెల్లెలు ఎప్పుడు పని చేయదు..! దాన్ని బాగా ’గోము ’చేస్తున్నావు, రేపు పెళ్ళాయ్యాక దాని మొగుడు చస్తాడు దీనికి చాకరి చేయలేక "&nbsp; గొణుగుతూ పరిగెత్తాడు వంటింట్లోకి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఒకే కాంపౌండ్‌లో కిందా పైనా గ్రౌండ్‌ఫోర్‌తో కలిపి ఐదు ఇల్లు ఇళ్ళు వున్న ప్రాంగణమది, త్రాగునీరుకోసం అందరూ అదే కాంపౌండ్‌లో ఉన్న కుళాయి వద్ద నీళ్ళు పట్టుకుంటారు ప్రతిరోజు ఉదయమే. కిశోర్ ఇత్తడి బిందెతో అక్కడి చేరి నీళ్ళు పట్టుకుంటున్నా&nbsp; అతని ఆలోచనలు పనిమనిషి లక్ష్ముమమ్మ మీదకు మళ్లాయి. ’ఈ కాలంలో కూడ దెయ్యాలున్నాయని నమ్ముతున్నారా..?&nbsp; అయినా చనిపోయిన వాళ్ళ అవ్వనే మనవరాలి ఒళ్ళొకి వస్తుందా..? ఎందుకు..? ’ఇలా పరివిదాలుగా ఆలోచిస్తున్నాడు. ఆ రోజు సాయింత్రం వూరి చివర్లో మనిషికి పట్టిన దెయ్యాలను విడిపించే మంత్రగాళ్ళ ప్రాంతానికి వెళ్ళాడు. అక్కడ పెద్ద పెద్ద బండరాళ్ళతో కట్టిన కాంపౌండ్‌లో చాలా వరకు దిగువ మధ్యతరగతి, క్రింద తరగతి మహిళలే ఒళ్ళులో దెయ్యం దూరినట్లుగా జుట్టంతా విరబోసుకొని ఊగుతూ ఏవేవో గొణుగుతున్నారు. అక్కడున్న మంత్రగాడు ఒక మహిళవద్ద నించోని వేప మండలతో కొడుతూ ఏవేవో నోటికొచ్చిన మంత్రాలను చదువుతున్నాడు, బహుశ ఆ దెబ్బలు తాలలేకో లేక హిస్టీరియా ఎక్కువై ఏమోగాని మంత్రగాడు వేపమండలతో కొట్టేకొద్దీ ఇంకా గట్టిగా ఘీంకరిస్తున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; కిశోర్‌లో అకస్మాత్‌గా ఒక అనుమానం తట్టింది. ’అవునూ ఈ దెయ్యాలు కేవలం ఆడవారికే ఎందుకు పడ్తాయీ..? అదీనూ కోరి..కోరి దిగువ మద్యతరగతి మనుషుల శరీరంలోకి ప్రవేశిస్తాయి.. ఎందుకలా..? మగవాళ్ళకు పట్టినా చాలా తక్కువ మంది వున్నారక్కడ ! ఇక&nbsp; పైవర్గాల వారికి అంటే ధనిక వర్గాల ఆడవారికి ఎందుకు పట్టవ్...? దెయ్యాలకు కూడ పేదలంటేనే లోకువ..? వాటికి కూడ ధనిక, పేద అంటూ తార తమ్యాలున్నాయా..? ’ ఇలా సాగుతున్నాయి ఆలోచనలు అతనిలో.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; అతనిలోని ఆ ఆలోచనలు నిలువనీయలేదు.. వెంటనే&nbsp; లైబ్రరీకి వెళ్లి ’దెయ్యాలు మనుషులకు ఎందుకు పడ్తాయి..’ విషయాల మీద అప్పటి వరకు వారపత్రికలలో వచ్చిన కొన్ని వ్యాసాలు, మరికొంతమంది సైక్రియాటిస్ట్స్ మానసిక స్థితిగతులమీద ( హిస్టీరియ ) వ్రాసిన పుస్తకాలు చదివాడు. ఆ పఠనం వలన అతనిలో మెల్లిమెల్లిగా మరి కొన్ని ఆలోచనలు సంతరించాయి. రెండు రోజుల తర్వాత ఉదయమే పనిమనిషి లక్ష్ముమమ్మ వచ్చింది పనిలోకి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" ఏమ్ లక్ష్ముమమ్మ ఇప్పుడెలా ఉంది ఆరోగ్యం "&nbsp; అడిగాడు కిశోర్.</span><br /><span style="color: black;">పెదవిప్పకుండానే&nbsp; ’ ఊ..ఊ ’అంటూ తలూపుతూ పైకి శూన్యంలోకి చూసుకుంటూ వంటింట్లోకి వెళ్ళిపోయింది. ఆమె వెళ్లిన వైపు చూస్తూ ఆలోచనలోకి వెళ్ళాడు కిశోర్.. </span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; లక్ష్ముమమ్మ వయసు దాదాపుగా 45 దాక వుండొచ్చేమో..! వకుళ ఇంట్లో పనిమనిషి చేరే సమయానికి లక్ష్ముమమ్మకు పెళ్ళి అయి నాలుగు సంవత్సరాలై ఉంటుంది..! అప్పటికి ఇంకా కిశోర్ పుట్టలేదు ఆ యింట్లో. ఆమె వచ్చిన సంవత్సరానికి కిశోర్ పుట్టాడు.&nbsp; పిల్లలేని లక్ష్ముమమ్మ కిశోర్‌ని చంకనేసుకొని తిరిగేది.. తన పిల్లాడిలాగే భావించేది.&nbsp; మంచి రంగు వున్న మనిషి లక్ష్ముమమ్మ, కలవారింట్లో పుట్టి వుంటే మహరాణిలా ఉండిండేదేమో ఆమె దర్పం, ఆమె మేని ఛాయ చూస్తే అలానే అనిపిస్తుంది, మనిషి చాలా నెమ్మది ఎక్కవుగా మాట్లాడదు, ఎవరేమి కబుర్లు చెప్పినా చిరునవ్వుతో వింటూ వుంటుందేగాని వాటికి అవునని కాని కాదని అని కాని బదులు పలకదు, అందరి విషయాలు చిరునవ్వుతో వింటుందే కాని..ఒకరింట్లో మాటలు మరొకరి ఇంట్లో చెప్పదు, అందుకే ఆ వీధిలో లక్ష్ముమమ్మ అంటే చాలా మందికి ఇష్టం. అలాంటి లక్ష్ముమమ్మకు తర్వాతర్వాత మెల్లిగా కష్టాలు మొదలయ్యాయి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; లక్ష్ముమమ్మ అవ్వ ( అమ్మమ్మ ) నుండి ఆమె అమ్మ, ఆమె కలసి ముగ్గురూ పనిమనుషులుగా పని చేస్తున్నారు ఆ వీధిలో. మూడు తరాల వారంతా పనిమనుషులుగానే వారి వృత్తి,&nbsp; మేనమామ అయిన అమ్మ తమ్ముడినే అంటే లక్ష్ముమమ్మ అవ్వకు కూతురు తర్వాత చానా ఏళ్ళకు పుట్టిన&nbsp; ఇద్దరి కొడుకుల్లో పెద్దవాడైనా రంగడుకు తన పెద్ద కూతురు కూతురైన లక్ష్ముమమ్మని ఇచ్చి పెళ్లి చేసింది, అంటె తన కుమారుడికి తన మనవరాలిని ఇచ్చి పెళ్లి చేసింది, రంగడు రిక్షా తొక్కుతూ జీవనం సాగిస్తున్నాడు మనిషి చాలా మెతక ( రౌడి రకం కాదు.లేదా కూసింత సున్నితత్వం అని కూడ అనొచ్చేమో ), అతను కూడ లక్ష్ముమమ్మ లాగే మాటలకన్నిటికి చిరునవ్వే సమాదానం ఇస్తూ వుంటాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; లక్ష్ముమమ్మ వకుళ ఇంట్లో పని చేస్తుండగానే కిశొర్‌ తర్వాత రెండేళ్ళకు ఒక ఆడపిల్లకు జన్మనిచ్చింది, రంగడు కిశోర్, కిరణ్మయిలు పాఠశాలలకు వెళ్ళే వయసొచ్చేకాలానికి వారిని తన రిక్షాలో కాన్వెంట్‌కు తీసుకెళ్ళేవాడు. పెళ్ళి అయ్యి ఏడేనిమిదేళ్ళు గడిచినా పిల్లలు పుట్టలేదనే దిగులు తప్ప మరేమి కష్టాలు, బాదలు లేని సంసారం లక్ష్మమమ్మ, రంగడులది.&nbsp; అయితే అప్పటి వరకు సాఫీగా సాగిన జీవన బతుకుబండి..! తర్వాత మెల్లిమెల్లిగా గతకుల బాట ఎక్కనారంబించింది, అది రంగడు రూపంలో. అకస్మాత్‌గా రంగడు ఎవరికీ కనపడకుండా మాయం అయ్యేవాడు.. ఎక్కడికి వెళ్తున్నాడో చెప్పడు, ఎక్కడున్నాడో కూడ సమాచారం ఇవ్వడు, ఓ మూడు నాలుగు నెలలకు తిరిగి ప్రత్యక్షమయ్యేవాడు, రంగడి అమ్మ, అక్క , లక్ష్ముమమ్మ ముగ్గురు ఏకమై గోల చేసినా ఉలకడు పలకడు..ఎంత బతిమాలినా ఎక్కడికెల్లింది చెప్పడు, చివరకు వకుళ, ఆమె భర్త కాస్త గట్టిగా అడిగితే&nbsp; " ప్రకాశం, గుంటూర్‌ల వైపు వెళ్ళి వచ్చానని "&nbsp; నొరువిప్పుతాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; " అక్కడేం పని నీకు " అని అడిగితే</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" భవన నిర్మాణ కూలి పనులకు వెళ్ళా " నని చెబుతాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" మేస్త్రీ పనులకు వెళ్లినావా..? ఇక్కడ రిక్షా బాడుగలు బాగానే వున్నాయి కదా..! ఈ పని కంటే మేస్త్రీ పని కష్టతరమైంది కదా దానికెందుకు వెళ్లినావ్..? "&nbsp; అడిగితే పలకడు,&nbsp; బెల్లం కొట్టిన రాయిలా నించోని వుంటాడు. ఎంత అడిగినా ఉలకని పలకని మనిషితో&nbsp; ’వీడింతే ’ అని అడగడం మానేసారు అందరు. తిరిగి తన మునపటి రిక్షా పని కొనసాగించేవాడు. రంగడు అదృశ్యమయిన కాలంలో ఇంటికి మగదిక్కులా రంగడి తమ్ముడు కిష్టప్ప వుండేవాడు, అతను తన అన్నలాగే రిక్షా తొక్కుతూ కుటుంబానికి అండగా వుంటూ అన్న ఒప్పుకున్న రోజువారి స్కూల్ పిల్లలని తీసుకెళ్ళే బాడుగలకు కిష్టప్పే దిక్కు అయ్యేవాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; అలా ఒక నాలుగు నెలలు అన్ని పనులు సక్రమంగా చేస్తూవుండగానే రంగడు ఎవరికీ ఏమి చెప్పాపెట్టాకుండా మళ్లీ మటు మాయం..మొదట్లో కంగారుపడినా&nbsp; తర్వాత్తర్వాత అతని ’మటు మాయాలు ’ సర్వసాదారణం కావడంతో అందరు అలవాటు పడిపోయారు. కాని ఒక్క లక్ష్ముమమ్మకే అతని ప్రవర్తన చాలా కష్టంగా వుంది, ’కడుపున ఒక కాయ కూడ కాయకపోయే.. ఈ మనిషికేమో ఆ ఊసే లేదు, మనిషి మాయం అయినప్పుడు మానసికంగా తోడు లేక మదన పడుతూ వుండేది, తను పని చేసే ఇళ్ళల్లోని అందరి సంసారాలలో కనపడే వారి ఆనందాలు, భార్యాభర్తల అనుభందాలు, పిల్లలతో జరిగే ఆటలు, ముచ్చట్లు, ఇవేవి తన జీవితంలో లేవనే విషయం తనకి స్పష్టంగా కనపడసాగింది. లక్ష్ముమమ్మకు తన తల్లి వద్ద కంటే అవ్వ వద్దే చాలా చనువు, అలా రంగడు చెప్పాపెట్టాకుండా పోయినప్పుడల్లా తన బాదనంత&nbsp; అవ్వ వద్ద వెలిబుచ్చేది. అక్కడే ఒక శ్వాంతన పొందేది. ఇలా సాగుతున్న జీవితంలో ఒక మంచి తరుణాన లక్ష్ముమమ్మ గర్భందాల్చింది. అది ఇంటిల్లిపాదికంతా ఆనందాన్ని ఇచ్చింది, పిల్లలు పుట్టిన తర్వాతయిన రంగడిలో మార్పు రావచ్చని&nbsp; అందరి ఆశ. కొన్నాళ్లకు ఒక ఆడపిల్లను కన్నది లక్ష్ముమమ్మ. రంగడి ఆనందానికి హద్దులేవు..ఇన్నాళ్లకు తనొక&nbsp; ’మగాడి ’ని నిరూపించబడ్డాను అన్న ఆనందం అతనిది. గతంలోలా ఇప్పుడు&nbsp; ఇంటినుండి చెప్పకుండా పోవడం జరగలేదు పాప పుట్టిన తర్వాత రంగడి విషయంలో. లక్ష్ముమమ్మకే కాక స్కూల్ పిల్లల రిక్షా బాడుగలు ఒప్పుకున్న వారికి కూడ రంగడిలోని మార్పు స్థిమిత పరిచింది</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఒక సంవత్సరం గడిచాక రంగడు మళ్లీ మొదలెట్టాడు వెళ్లిపోవడం.., ఈ సారి మునపటిలాగ మూడు లేక నాలుగు నెలలకు తిరిగిరావడంలా కాకుండా ఏకంగా సంవత్సరం తర్వాత కనపడుతున్నాడు. ఇంట్లో అందరూ గొడవపడటమే అతనితో, అప్పుడు మాత్రం ఇక వెళ్లను అంటాడు, మళ్లీ ఒక నెలకే మటుమాయం, తర్వాతెప్పుడో సంవత్సరానికో లేక రెండేళ్ళకో కనపడతాడు.. అతనితో గొడవపడి..పడి అందరికీ విసుగెత్తి చివరకు వదిలేశారు ఎలాగైనా తగలడనీ అని. అలాంటి సమయంలో లక్ష్ముమమ్మ మరది కిష్టప్పనే కుటుంబానికి తోడు, ఆ తోడు చివరకు మానసికంగా లక్ష్ముమమ్మకు కూడ ఆసరా అయ్యింది, కిష్టప్ప కూడ ’వదినా..వదినా ’ అంటూ లక్ష్ముమమ్మ చెప్పే పనులన్నిటికీ తలూపుతూ తిరిగేవాడు. రంగడు లేని లోటుని అలా పూడ్చుకునేది లక్ష్ముమమ్మ.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఆ ఆనందం కూడ ఎన్నాల్లూ..? ఒక శుభముహుర్తాన కిష్టప్పకు ఒక సంబందం చూసి పెళ్ళి చేశారు కుటుంబ పెద్దలు. అంతే ఆ సంఘటనను అంత త్వరగా జీర్ణించుకోలేకపోయింది లక్ష్ముమమ్మ, తమ జీవితాంతం అతను తోడు వుంటాడని గాని..ఏదో ఒకరోజున తన మరది పెళ్ళి చేసుకొని ఒక ఇంటివాడవుతాడని స్పృహ వున్నా...! పెళ్ళి చేసుకొని తన పరది నుండి వెళ్ళిపోవడమన్నది అంత సులభంగా అంగీకరించలేక పోయింది ఆమె. మళ్లీ ఇప్పుడు తిరిగి తన శూన్యమే తనకు దిక్కు అయ్యింది. పెనిమిటి ఎప్పుడొస్తాడో తెలియదు, అస్సలు... వస్తాడో రాడో కూడ తెలియదు, తన చుట్టూ వున్న అందరి జీవితాల్లో నూరు శాతం ఆనందం లేకపోయినా తనలాంటి జీవితమైతే కాదు. ’భర్త, పిల్లలు..గొడవలు..అనందాలు..సుఖాలు, ఎక్కడికైనా సరే భర్తతో కలిసి వెళ్ళడాలు వున్నాయి అందరికీ ’ఈ భావన ఆమెలో అలజడి రేపసాగాయి. మునపటిలా ఆమె మొహంలో వున్న ’చిరునవ్వు ’ రోజు రోజుకు సన్నబడింది.. కొన్నాళ్ళకు పూర్తిగా ముభావాన్ని ఆశ్రయించింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఇలాంటి తరుణంలోనే లక్ష్ముమమ్మకు మరో విధ్యుత్‌త్ఘాతం... ’అవ్వ ’ మరణ రూపంలో తగిలింది.&nbsp; చిన్నప్పటినుండి తనకున్న ఏకైక ఆత్మీయురాలు&nbsp; అమ్మమ్మ దూరం మరింత కృంగదీసింది. జీవితాంతం తోడు అనుకున్న భర్త ఉనికి ఏమిటొ కూడ అర్థం కాని పరిస్థితి, శారీరక, మానసిక సుఖాలు ఏవి లేవు, ఉన్న ఒకరిద్దరు ఆత్మీయులు కూడ తనను ఒంటరి చేసి వెళ్ళిపోయారనే భావన. వున్న ఒక్క కూతురిని చూసుకుంటూ బతుకుతున్నా... మగతోడు లేని జీవితాన్ని భరించలేకపోతున్నది. ఆ విషయంలో లోలోపలే మధనపడుతున్నది. ఒక్కో సమయంలో ’హిస్టీరియా ’ లా అరిచేది. ఇళ్ళల్లో పనులకెళ్ళినప్పుడు మౌనంగా ఉంటూ అక్కడి పనులన్నీ చేస్తున్నది, ఇంటికి రాగానే మళ్లీ అవే ఆలోచనలు.. అంతే ఒళ్ళులోకి ఏదో ఆవహించినట్లు అరుపులతో గోల చేసేది..మొదట్లో అది అర్థం కాకపోయినా మెల్లిగా చుట్టుపక్కల వున్న వాళ్ళు అది గమనించి&nbsp; ’దెయ్యం ’ పట్టింది లక్ష్ముమమ్మకు అని ప్రచారం చేశారు.. ఆ దెయ్యం ఎవరో కాదు లక్ష్ముమమ్మ ’అవ్వ ’ నే అని ఒక నిర్ణయానికొచ్చి అవే మాటలు లక్ష్ముమమ్మ ’హిస్టీరియా ’ గా కేకలు పెడ్తున్న సమయంలో ఆమె నోటి నుండే పలికించారు. అది మొదలు... వారంలో రెండు మూడు సార్లు వాళ్ళనుకొనే దెయ్యం వచ్చేది లక్ష్ముమమ్మ ఒళ్ళోకి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; దెయ్యమనే హిస్టీరియా మహమ్మరి వలన చాలా మంది తమ ఇళ్ళల్లోకి పనులకు రానిచ్చేవారు కాదు..చివరకు వకుళ ఇంటితో పాటు మరో ఇంటికి మాత్రమే ఆమె పనులోకి వెల్తున్నది. లక్ష్ముమమ్మ మొగుడు తర్వాత కనపడలేదు, అసలు బతికే వున్నాడా.. లేడా..? విషయం కూడ తెలియదు.&nbsp; కొన్నేళ్ళ తర్వాత వకుళ ఇంట్లో కూడ పని&nbsp; మానేసింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; కిశోర్ ఉద్యోగ రిత్యా బెంగళూర్‌లో స్థిరపడ్డాడు. అప్పుడప్పుడు వూరికి వచ్చినప్పుడు...తనకు గుర్తుకొచ్చినప్పుడల్లా వకుళని అడుతూవుండేవాడు ’అమ్మా లక్ష్ముమమ్మ కనపడట్లేదు అసలు వున్నదా లేదా..ఎప్పుడన్న మనింటి వైపు వస్తున్నాదా..? "</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; " ఏమోరా అస్సల్ కనపడలేదు..ఏమయ్యిందో ఏమో మరి "&nbsp; వకుళ సమాదానం.</span><br /><span style="color: black;">వున్న ఒక్క కూతురు కూడ ఇంటర్‌మీడియట్ చదువుతూండగానే ఒక తోడుని వెతుక్కొని చెప్పాపెట్టకుండా లక్ష్ముమమ్మను ఒంటిరి చేసి వెళ్లిపోయింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఒక సారి బెంగళూర్ నుండి తనూరికి వచ్చిన సందర్బంలో కిశోర్ బజార్లో వెల్తున్నసమయంలో లక్ష్ముమమ్మ ఎదురుపడింది, దూరంగా వస్తున్నప్పుడే చూశాడు కాని సరిగ్గా పోల్చుకోలేదు ఆమె అవునా కాదా అని చూస్తున్నాడు.. ! జుట్టు అంతా తైలం లేకుండా ఎండిపోయి రేగిపోయి వున్నది ముఖంలో మునపటి కళ లేదు, చర్మమంతా పీక్కుపోయి ఎముకలకు అతుక్కుపోయింది ఇప్పుడు నిజంగా ఆమే ఒక ’దెయ్యం ’ లా కనపడుతున్నది. కట్టుకొన్న చీర కూడ మాసిపోయి వున్నది..ఎప్పటిదో అది.&nbsp; దగ్గరకొచ్చాక&nbsp; పలకరించాడు కిశోర్.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" లక్ష్ముమమ్మ బాగున్నావా..? "</span><br /><span style="color: black;">" ఎవరూ "&nbsp; అంటూ కిశోర్ మొహంలోకి చూసింది.. కాని మనిషిని గుర్తుపడుతున్నట్లుగా చూడట్లేదు ఏదో శూన్యంలోకి చూస్తున్నట్టుగా వుంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" నేను వకుళ కొడుకుని.. కిశోర్‌ని "</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" ఆ బాగున్నావా నాయనా..? పిల్లలెంతమంది.. ? "&nbsp; అలా అడగడంలోనే కిశోర్‌కి అర్థమయ్యింది ఆమె తనని గుర్తుపట్టలేదని</span><br /><span style="color: black;">ఇంటికి పిలిచి ఆమెకు ఒక మంచి చీర ఇద్దామనుకొని చెప్పేలోపలే కిశోర్‌ని దాటుకొని ఏదో గొణుక్కుంటూ వెళ్ళిపోయింది లక్ష్ముమమ్మ. కిశోర్ పిలిచినా వినపడనట్లే వెళ్ళిపోయింది. అసలు బయట ప్రపంచంతో సంబందం లేని మనిషిలా వున్నది ఆమె ప్రవర్తన.&nbsp; ఒక నిట్టూర్పు విడిచి కదిలాడు అక్కడ నుండి కిశోర్.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; </span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<b> దేవుడు ( దేవత )</b></span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; " టైమ్ అయిపోతున్నది ఇంకా టెంకాయి కొట్టలేదా..?&nbsp; ..ఇప్పటికే చాలా లేట్ అయ్యింది..ఇప్పుడు బయలుదేరితే మైసూర్‌కి ఎప్పటికి చేరుకుంటామో..ఊ..తొందరగా కానివ్వండి " అంటూ పెళ్ళి బస్సు వద్ద నుంచి వాసు ఇంట్లోకి వెళ్ళాను.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;వాసు తండ్రి నారాయణస్వామి ఎదురుపడ్డాడు నాకు.&nbsp; " ఎంటి అంకుల్ ఇంకా తెమలలేదా.. ఇప్పటికే సమయం 12 గంటలు కావస్తున్నది " అన్నాను</span><br /><span style="color: black;">" లేటైనా పర్లేదులేరా..! ఎలాగు ఘాట్‌రూట్‌లో వెళ్ళాలి మనమెళ్ళే సమయానికి&nbsp; దొంగలు కూడ బాగా నిద్రపోతూవుంటారు "&nbsp; అన్నాడు నారాయణస్వామి</span><br /><span style="color: black;">’అబ్బా ఈయన చాదస్తంతో చస్తున్నాం కదరా బాబూ ’ మనసులో గొణుగుకుంటూ లోపలికెళ్ళి పెళ్ళివారినందరిని తొందరపెట్టాను.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; వాసు నా చిన్ననాటి స్నేహితుడు, వాసు కుటుంబసబ్యులతో కూడ చిన్నప్పటినుండి సాన్నిహిత్యం వుంది, మొత్తానికి వాసు ప్రేమ వివాహం చేసుకుంటున్నాడు..అదీను ఎవరినో తెలుసా..? వాడు చదివిన కాలేజి లెక్చరర్‌ని ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకుంటున్నాడు. వీడి ప్రేమ విషయం మొదట మాకు తెలిసినప్పుడు " అరె ఏమయ్యిందీ ఒక మనసుకు రెక్కలొచ్చి ఎగిరిందీ.." సినిమా గుర్తుకొచ్చింది. తర్వాత&nbsp; తన ప్రేమ విషయం విన్న వాసు నాన్న నారాయణస్వామి&nbsp; " హట్.. నేనీ పెళ్ళికి ఒప్పుకోను.." ఎస్వీయార్ టైప్‌లో అరిచాడు, అందుకు వాసు " మా బందం ఇప్పటిది కాదు.. ఎప్పటినుండో వస్తున్న జన్మజన్మల బందం.., ఈ జన్మలోకూడ ఈ బందం అలాగే కొనసాగిస్తాను మీరు కాదన్నా సరే నేను ఇంట్లోనుండి బయటకు వెళ్తాను మీ ఆస్తి కూడ&nbsp;వద్దు&nbsp;నాకు "&nbsp; అంటూ చివర్లో పలికిన " ఇంట్లోంచి వెళ్తాను " అన్న పదం మరీ నొక్కి వక్కానించాడు వాసు అమ్మకు బాగా వినిపడేట్లుగా. అలా ఒక సినిమాటిక్ మేలో డ్రామ పండించాడు. ఆ దెబ్బతో నారాయణస్వామి ’పులి వేషం ’వేశాడు. కాని వాసు అమ్మగారికి నారాయణస్వామి మీద కన్నా కొన్ని వేల టన్నుల ప్రేమ తన సుపుత్రుడు మీద వుంది. అందులోను " ఇంట్లోంచి వెళ్లిపోతాను " అన్న సుపుత్రుని మాటలు ఆమెని కలచివేశాయి. ఆ డైలాగ్స్ కావాలనే వాడాడు వాసు. కొడుకు ప్రేమ వ్యవహారం ఇష్టం లేకపోయినా సుపుత్రుని మీద ఉన్న మమకారం కష్టంగానైనా ఒప్పుకునేలా చేసింది. ఇంకేముంది హోండిపార్ట్‌మెంట్ ’పులితోక ’ను మెలితిప్పింది..అంతే నారాయణస్వామి ’మ్యావ్ ’ అనక తప్పలేదు. వాసు ప్రేమించిన అమ్మాయి తెలుగువారైనా..తరాల వారు ఉద్యోగరిత్యా&nbsp; అప్పుడెప్పుడో మైసూర్ వెళ్ళి స్థిరపడ్డారట. అక్కడే పెళ్ళి చేస్తున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఈ పెళ్ళి నారాయణస్వామికి ఇష్టం లేదు కాని తల్లి,కొడుకు కలిసి ముహర్తాలు పెట్టేశారు, ఏం చేస్తాడు... తప్పదన్నట్లు ఒప్పుకున్నాడు కాని అయిష్టత బాగా కనపడేది ఆయన ప్రవర్తనలో.. అందులోనూ కాస్త తొందరగా బయలుదేరుదాం అంటే ఆయనకున్న చాదస్తంతో ఒప్పుకోలేదు..లేట్‌గా బయలుదేరితే ఘాట్‌‍రోడ్ దగ్గరకు వెళ్ళే సమయానికి తెలవారుతూ వుంటుంది ఆ సమయంలో దారి దోపిడీ దొంగల భయం ఉండకపోవచ్చని ఆయన ఆలోచన. కడప టౌన్ దాటాక రాయచోటి వద్ద పెద్ద ఘాట్ రోడ్ వుంది, రాత్రి సమయాలలో అప్పుడప్పుడు అక్కడ దొంగతనాలు జరుగుతూ వుంటాయి, అందునా పెళ్ళి బస్సులనగానే కాచుకొని వుంటారు. అదీ ఆయన భయం.. దానికి విరుగుడుగా పెళ్ళికి బయలుదేరే బస్సులో సీట్స్ కింద ఇనుప రాడ్స్, ఈట కట్టెలు అప్పటికే పెట్టేసుకున్నాము మా యువతరమంతా..! ఘాట్‌రోడ్స్‌లలో పెళ్ళి బస్సుల ప్రయాణమనగానే అలా ’అన్నిటిని ’ సిద్దం చేసుకోవడం మాకలవాటే ఎప్పుడూనూ.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; మొత్తానికి అన్ని పూజా కార్యక్రమాలు ముగించుకొని బయలు దేరింది పెళ్ళి బస్సు. మద్యవయస్కులు, స్త్రీలు, ముసలి ముతకా మద్యన ఓ 15 మంది యువతరం అయిన మేము గోల గోల చేస్తూ.. మద్యలో అంతంక్ష్యరి పాడుకుంటూ తెలవారే దాక మా ప్రయాణం కొనసాగించాము. తర్వాత అలసిపోయి ఓ మూడుగంటల్లు నిద్రపోయాక నాకు మెలుకవ వచ్చి చూస్తే ఇంకా బెంగళూర్‌ చేరలేదు బస్సు..’ఏంటయ్యా. ఇది ’ అంటూ బస్సు డ్రైవర్‌ని అడిగితే&nbsp; " సార్ ఈ బస్సు చూట్టానికి బయటకు కొత్తది కనిపిస్తుంది కాని లోపల పాత ఇంజన్ బిగించాడు ఈ బస్సు ఓనర్ " బదులిచ్చాడు డ్రైవర్. మా బస్సు వేగానికి ఎద్దుల బల్లు కూడ మమ్మల్ని క్రాస్ చేసి పోతున్నాయి..అంతటి గొప్ప వేగంగా పోతున్నది బస్సు. చివరకు సాయింత్రానికి 5 గంటల లోపలే మైసూర్ చేరుకున్నాము.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; అందరు కాలకృత్యాలు తీర్చుకొని ఒక గంట కునుకేసాక, పెళ్ళికొడుకైన వాసుని పెళ్ళి మంటపంలో వదిలి మిగతా జనమంతా కలిసి ’చాముండీ హిల్స్ ’కి బయలుదేరాము డొక్కు బస్సులో. సిటిలో నుండి చాముండీ హిల్స్‌ని ఎక్కనారంబించింది బస్సు.. నేను డ్రైవర్ వద్ద కూర్చొని బాతాకాని కొడ్తున్నా... ఇంతలో&nbsp; " ..ఓ...ఓ...&nbsp; ఆపండిరా..ఓ.ఆ..ఓ..ఆ.."&nbsp; ఆడవారి గుంపు నుండి పెద్ద ప్రళయంలా&nbsp; అరుపులు వినిపించాయి. ఒక్క సారిగా అందరూ ఉలిక్కి పడ్డారు. ఏమిటా అని చూస్తే వాసు తరుపు బందువైన 50 ఏళ్ళ ఆవిడ సీట్‌లోనుండి లేచి హిస్టీరియాలా అరుస్తున్నది..." రేయ్ నేను చాముండినీ..బస్సు ఆపండ్రా...ఓ..ఓ.." అంటూ ఊగిపోతున్నది. </span><br /><span style="color: black;">ఆమెని చూసి బెదిరిన వాసు తల్లి&nbsp; " ఒరేయ్..ఒరేయ్.. బాసు ఆపించు..రా.." నాకు చెప్పి..పక్కకు తిరిగి&nbsp; "నిమ్మకాయలుంటే చూడండి ఎవరి దగ్గరన్నా.. కుంకుమ, పసుపు కావాలి "&nbsp; అడుగుతున్నది.&nbsp; </span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఒకటి రెండు క్షణాల్లో నాకు విషయం అర్థమై.. రాబోయే ప్రమాదాన్ని పసిగట్టి.. బస్సు డ్రైవర్‌ వైపు తిరిగి&nbsp; " అర్రె బాబు ఎవరేమి చెప్పినా బస్సు ఆపకు.." ఆర్డేసి ఒక్క అంగలో హిస్టీరియాలా ఊగుతున్న ఆవిడ దగ్గరకు వెళ్లాను అప్పటికే అందరూ నిమ్మకాయలు, కుంకుమ,పసుపుల కోసం వెతుకుతున్నారు..అవెక్కడ దొరుకుతాయి ఈ బస్సులో.. ఇది కేవలం చిన్నపాటి ప్రయాణం..అందరూ గాబరా పడ్తున్నారు. హిస్టీరియా వచ్చిన మనిషేమో ఆగట్లేదు.. పెద్ద కేకలు వేస్తున్నది వెంటనే నేను అందుకున్నాను..</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" యెహే&nbsp; ఆపండి..మీ గోల దుర్గా మాత లేదు గిర్గామాత లేదు "&nbsp; అంటూ ఆమె కంటే గట్టిగా కేకలేశాను.</span><br /><span style="color: black;">కాని వాసు తల్లి గారు నా వైపు తిరిగి&nbsp; " ఒరే నాయనా దుర్గామాత ఒళ్ళులోకి వచ్చిందిరా.. ఆమెను శాంత పరచాలి లేదంటే ఆగ్రహిస్తుందిరా.. నీకు పుణ్యముంటుంది బస్సుని ఆపరా "&nbsp; బ్రతిమాలుతున్నది.</span><br /><span style="color: black;">నాకు దుర్గామాత ఆగ్రహం కంటే ముందుగా బస్సు పరిస్థితి మీద నాకు అనుమానం వున్నది.. నా అనుమానాన్ని బలపరుస్తున్నట్టుగానే " బస్సు ఆపకుండ ఎలాగైనా కాపాడు " అన్నట్టుగా వున్నాయి </span><span style="color: black;">నావైపు చూస్తున్న </span><span style="color: black;"> డ్రైవర్ చూపులు </span><br /><span style="color: black;">ఆమెకు వత్తాసు పలుకుతున్న ఆడవారి వైపు తిరిగి " ఇప్పుడు బస్సు ఆపితే అంతే..ఈ బస్సుకు సరిగ్గా బ్రేకులు కూడ లేవు..కొండ మీద నుండి కింద పడి ప్రమాదం జరగొచ్చు లేదా.. ఒక్క సారి బస్సు ఆగితే మళ్లీ స్టార్ట్ అవ్వదు, అందరం కలసి బస్సును తోసుకుంటూ పైకి చేరాలి "&nbsp; అరిచాను గట్టిగా.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అంతే అంతవరకు హిస్టీరియా మనిషికి వత్తాసు పలుకున్న వారంతా ఒక్క సారిగా సైలంట్ అయిపోయారు ఎవరూ నోరు మెదపలేదు.. దుర్గామాతను శాంతపరచే కార్యక్రమం కన్నా ముందు తమను తాము ప్రమాదంలొ పడకుండ చూసుకోవాలి అన్న స్పృహ వారిలోకి వచ్చింది. విచిత్రమేమిటంటే అంతవరకు హిస్టీరియాలా అరుస్తున్నా ఆ ఆడ మనిషి కూడ సైలంట్ అయిపోయి ’బిక్క మొహం ’వేసుకొని కూర్చోని వున్నది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; నా మాటలతో వాసు తల్లిగారికి ఏమి చేయాలొ పాలు పోక నావైపు తిరిగి&nbsp; " రేయి నీవు చానా అసాద్యుడివిరా తండ్రీ....చెప్పిన మాట విననే వినవు " నింద మోపింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" బస్సు పరిస్థితి ఆలోచించండి ముందు..ఇలాంటి సమయంలో బస్సు ఆపి నిమ్మకాయలు, కుంకుమ, పసుపు కోసం ఎక్కడ వెతుకుతారు..?&nbsp; అవన్ని దొరికే ప్రాంతామా ఇది..? ఒక్క సారి బయటకు చూడండి&nbsp; ఎలా వుందో నిర్మాణుషంగా...అందులోను చిమ్మచీకటి..ఏటవాలుగా వున్న కొండ ప్రాంతం..! బస్సు ఆగితే ఇంకేమన్న వుందా...? ఈ లోపల బస్సు స్టార్ట్ కాక వెనక్కి పోతే పరిస్థితి ఏంటి..? దుర్గామాత ఇప్పుడు ఒక్కరి ఒళ్ళులోకి మాత్రమే వచ్చింది.. అదే బస్సు ప్రమాదం జరిగితే అందరం కట్ట కలసి ఏకంగా దుర్గామాత వద్దకు చేరవచ్చు..! మరేమంటారు ఆపుదామంటారా బస్సు.... చెప్పండి ..? "&nbsp; అని అడిగాను.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఆ మాటతో అందరూ మౌనాన్ని ఆశ్రయించారు.&nbsp; జరగాల్సిన సంఘటన ఆగిపోయినందుకు ’హమ్మయ్యా ’ అనుకున్నాడు బస్సు డ్రైవర్. బస్సు అవసోపాలు పడుతూ మెల్లిగా కొండ ఎక్కుతున్నది..! బస్సులోని వాతావరణం గంబీరంగా వున్నది,&nbsp; ఖాలీగా ఉన్న కుర్చీ చూసుకొని అందులో కూర్చున్నాక తలెత్తి అంతవరకు హిస్టీరియాలా అరిచిన ముసలావిడ వైపు చూశాను. ఆవిడ నావైపే చూస్తున్నది. ఆమె కళ్ళ కింద ముడతలు పడ్డ చర్మం ఆమె అనుభవాల్ని చెబుతున్నది.. ఆ కళ్ళలో చూస్తుంటే&nbsp; " కనీసం ఈ చిన్నపాటి ఆనందాన్ని లేకుండా చేస్తావా నాకు "&nbsp; అని ప్రశ్నిస్తున్నట్లున్నాయి ఆమె చూపులు. నాలో చిన్నగా అంతర్మధనం..నేనేమన్న తప్పు చేశానా..? లేదే..!! ఇప్పుడున్న పరిస్థితుల్లో నేను చేసిందే కరెక్ట్. మిగతా సమయాల్లో నేను అలాంటి విషయాల్లో జోక్యం చేసుకోను..! నిజమే ఆమెకున్న ఈ చిన్న పాటి ఆనందానికి ప్రస్థుత పరిస్థితిలో అడ్డం పడ్డాను. తప్పదు మరి..! నాకు ఆవిడ గురించి.. ఆమె వెనుక వున్న బాదలు గురించి కూడ అవగాహన వున్నది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; వాసు తల్లిగారి తరుపన దూరపు బందవైన ఆ ముసలావిడ పేరు వసంత, కడపకు 50 కిలోమీటర్ల దూరంలో వున్న రాజంపేట వూరు తనది. 16 ఏళ్ళకే పెళ్ళి అయి రెండేళ్ళు కాపరం చేశాక ఆమె భర్త సుబ్బరాయుడు గల్ఫ్ దేశాలైన కువైట్‌కి వెళ్లాడు బతుకు తెరువుకోసం. సహజంగా కరువు ప్రాంతమైన రాజంపేట ప్రాంతంలోని యువత, పెళ్ళి అయిన మగవాళ్లు, స్త్రీలు ఉపాధికోసం అరబ్ దేశాలకు వలస వెళ్లడం ఒక ఆనవాయితి. ఆ వూరిలో కువైట్‌నగర్, దుబాయ్ కాలనీలంటూ కొన్ని ఏరియాలు కూడ వున్నాయి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; అలా ప్రవాసంలో వున్న సుబ్బరాయుడు పని చేస్తుంటే ఇక్కడ వున్న ఊరిలో తనొక్కతే సంసార సాగారాన్ని ఈదుతుండేది. రెండేళ్ళకో లేక మూడేళ్ళకో ఒక సారి వచ్చి రెండు మూడు నెలలు ఇండియాలో ఉండి వెళ్ళేవాడు వసంత భర్త. భర్త లేని కాలమంతా జీవితం దుర్లబంగానే వుండేది.. ఎన్ని దినారాలు అక్కడ నుండి పంపినా ఆర్థికమైన బలమొక్కటే సరిపోదుకదా..? జీవిత భాగస్వామి లేని లోటు తీర్చలేనిది. పిల్లలు కూడ లేని జీవితం తనది, అందునా భర్త దూరంగా ఉన్నాడనగానే ఆడ మనిషిమీద డేగ కళ్ళు పడటం సర్వసాదారణం వాటినన్నిటిని ధైర్యంగా ఎదుర్కొంటూ దాదాపుగా 12 ఏళ్ళు నెట్టుకొచ్చింది జీవితాన్ని ఒంటరిగా.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; 12 ఏళ్ళ తర్వాత ఒక రోజు అకస్మాత్‌గా ఒక మళయాల అమ్మాయిని తోడూగా వెంటబెట్టుకొని కువైట్ నుండి వూర్లోకి దిగాడు. నేరుగా తనంటికి రాలేదు బయట లాడ్జీలో దిగి ఒక రోజంతా తిరిగి ఇల్లు చూసుకొని అందులో సంసారం పెట్టాడు ఆమె భర్త. ఈ సంఘటన శరఘ్ఘాతంలా తగిలింది వసంతకు. 12 ఏళ్ళు ఒంటరిగా భర్త కోసం ఎదురుచూస్తూ, ఎన్నో రాత్రులు నిదురపట్టక.. ఎన్ని అవస్థలు పడ్డదో...! ఏన్నెన్నో ఊహలను ఊహించుకుంటూ తన పెనిమిటీ గురించి ఆలోచిస్తూ బతికన జీవితానికి విలువే లేకుండా పోయందనిపించింది ఆమెకు. ఆ మనిషితో తన స్థితి గురించి అసలు ఏమని మాట్లాడాలో..ఎలా మొదలెట్టాలో.. అర్థం కాని అయోమయ పరిస్థితి. ఆకలి చూపుల నుండి తనను తాను కాపాడుకోవడానికి ఎంత శ్రమ పడిందో..!! నిద్రపట్టని రాత్రిల్లు తనను తాను సంబాలించుకోవడానికి ఎన్నెన్ని అవస్థలో..! తన ఆశలు, కన్న కలలు, వేదనా భరితమైనా విరహ వేదనా చెప్పినా అర్థమవుతుందా అతనికి..! అతని సమక్షం లేకుండా 12 ఏళ్ళు పాటు గడిపానే..కాని... అతను ఏ కాస్త తోడు లేని బ్రతుకును కూడ భరించలేక వెంటనే ఒక తోడును వెతుక్కున్నాడు..! ఆ విషయమే భరించలేకపోతున్నది. ఇంత జరిగినా తన చూట్టూ వున్న బందువులు కూడ అతనినే సమర్థిస్తున్నారు..అందుక్కారణం&nbsp; డబ్బు..!&nbsp; " జరిగిందేదో జరిగిపోయింది గొడవ పడకుండా సర్దుకుపోవాలి.. జీవితం అంటే ఇదే ..ఇలాగే వుంటుంది. తప్పదు రాజీ పడాలి "&nbsp; వసంతకే హితబోదనలు చేశారు. </span><br /><span style="color: black;">&nbsp; చివరకు రాజి పడక తప్పలేదు.. కారణం.. వసంతకి ఆర్థిక స్వేచ్చ లేదు, కనీసం సంతోషంగా గడపడానికి పిల్లలు కూడ లేరు.. పిల్లలు పుట్టే వయసు దాటిపోయింది ఆమెకు. ఏదో బతుకుతున్నా అంటే బతుకుతున్నా అన్న రీతిలో వుంది వసంత జీవితం. ఎక్కువ కాలం మళయాల అమ్మాయితోనే గడిపేవాడు...&nbsp; అక్కడి ఇంట్లోనే పిల్లలు కూడ పుట్టుకొచ్చారు.. మెల్లి మెల్లిగా మళయాల అమ్మాయి సంసారమే గుర్తింపు పొందిన కుటుంబంగా మారింది.&nbsp; వాళ్ల పిల్లలు కూడ పెద్దవారైయ్యారు.. ఆ సమయంలోనే ఒక రాత్రి గుండెపోటుతో భర్త మరణించాడు.. వున్న ఒక బందం కూడ పోయింది. ఇప్పుడు పూర్తిగా మళయాల కుటుంబమే&nbsp; అఫిషయల్‌గా అన్ని కార్యక్రమాలు జరిపించారు.. ఏమి చేయాలన్నా వారినే సంప్రదించేవారు.. చివరకు ఎవరికి ఏమి కాని తనొక అనాధ అయ్యింది.. ఒక్క సారి గడచిన తన జీవితాన్ని తిరిగి వెనక్కి చూసుకుంటే తన జీవితంలో అంత శూన్యమే కనపడుతున్నది, ఏ ఆనందాలు కాని గుర్తించికోతగ్గ సంఘటనలు కాని లేవు. కనీసపు ఒకరి భార్యను అనో లేక మనిషిని అనో గుర్తింపు కూడ లేదు..వయసు పెరిగే కొద్ది చుట్టూ వున్న ప్రపంచం కూడ వీరిని పరిగణలోకి తీసుకోవడం మానేస్తుంది.. అదింకా వసంతను బాద పెట్టేది..మెల్లి మెల్లిగా తనో ట్రాన్స్‌లో ఉన్నట్లుగా ప్రవర్తించడం మొదలెట్టింది.. అది ఎంత వరకు వచ్చిందంటే... తనలోకి ఒక దేవత ఆవహిస్తున్నది..అని...అది ముదిరి..ముదిరి తనో దేవత అనే విదంగా హిస్టీరియాలా ప్రవర్తించసాగింది.. అదే చుట్టుపక్కల అమ్మలక్కలకు అలవాటయ్యింది. ఎప్పుడంటే అప్పుడు&nbsp; పూనకం వచ్చినట్లూ ఊగిపోయేది.. అందరు తనను మొక్కుతూ..నిమ్మకాయలు.. నోట్లో కుక్కుతూ&nbsp; " అమ్మా తల్లి.. శాంతించు..శాంతించు..ఏమి కావాలి తల్లీ " అంటూ తనను బతిమాలుతూ ఊగిపోతుంటే.. అందులో తన ఆనందాన్ని..సంతృప్తిని, గుర్తింపుని వెతుక్కోసాగింది వసంత.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; అసలు వసంత జీవితం ఆమె ప్రమేయం లేకుండానే కొనసాగింది.. ఒక్క వసంతే కాదు మన ప్రపంచంలో చాలా మంది జీవితాలు కూడ అదే విదంగా వుంటాయి, మనుషుల జీవితాలను చుట్టు వున్న ప్రపంచం, సంఘమే నిర్దేశిస్తుంది. వాళ్ళు ఎలా బతకాలి..ఏవిదంగా జీవించాలి, వాటికి ఆచారాల పేరుతో నియమాలు, చట్రాలను బిగించి ఒక నమూనాని తయారు చేసి పెడుతుంది అంతే అది నచ్చినా నచ్చకపోయినా చచ్చినట్లు అందరూ పాటించాల్సిందే. అలా పాటించిన వారిని&nbsp; " దూషిస్తుంది, బహిష్కరిస్తుంది, సంఘ వ్యతిరేకి అంటుంది.. సంస్కృతిని కించపరుస్తున్నారు అని ఆరోపిస్తుంది, లోకమంతా ఒక దారి అయితే నీది ఉలిపిదారినా అని వెక్కరిస్తుంది..అవహేళన చేస్తుంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; కొద్దిగా వసంత జీవితాన్నే లోతుగా చూస్తే.." ఆమెకు తెలీకుండానే ఎవరో నిర్దేశించిన చట్రంలో బిగింపబడింది..’ పలానా నమూనా లాగ బతుకు సాగిస్తేనే&nbsp; అదొక అద్భుతమైన జీవితమని,సమాజానికి అంగీకారమైన బతుకు అని దానికే అంతులేని గౌరవాలు, గుర్తింపులున్నాయనే భావనలో వుండిపోయింది.. అలాంటి జీవనం లేకుండా జీవించడం అన్నది ఆమోదయోగ్యమైనది కాదనే అపోహలో వుండిపోయింది. అసల్లాంటి జీవితం లేనిదే జీవితం కాదు అన్న భావజాలంలో కొట్టుకపోయింది. తనకో భర్త వున్నాడన్న భావన, గుర్తింపు తనకో ఆభరణం అనుకున్నది. పిల్లలు, సంసారం ఇవన్ని లోకంలో జరిగే సహజ సిద్దమైన పరిణామాలు అన్న భావనలో వుండి పోయింది.. ! అవి లేని జీవితం ఒక జీవితమేనా.. అని సందేహం ఆమెలో..! అవి జీవితంలో ఒక భాగమే కాని అవే జీవితం కాదు అన్న సత్యం తెలుసుకోలేకపోయింది. ఒక్క సారి ఆమె భర్త విషయమే గమనించండి..! అతను తనకిష్టమొచ్చినట్లు జీవించాడు.. సంఘం నిర్దేశించిన కట్టుబాట్లు, నియమ నిబందనలను తుంగలో తొక్కాడు..తనకు నచ్చిన విదంగా నడుచుకున్నాడు..! తనకున్న బాద్యతలని విస్మరించాడు, మరెవరు అతన్ని ఆక్షేపించలేదు..!</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; మరి అలాగే వసంత కూడ భర్త అనే ఉనికి ఉంటేనే జీవితమా..? లేకుంటే లేదా...? భర్త లేకుండా తన జీవితం తాను జీవించలేదా...? అని తనను తాను ప్రశ్నీంచుకోలేదు... !&nbsp; అదే ఉత్పన్నమై వుండుంటే తనో హిస్టీరియా పేషంట్‌లా మారుండే అవకాశాలుండేవి కావు..! తన జీవితం తనిష్టం తనకు నచ్చినట్లుగా జీవించొచ్చు..! తనకిష్టమొచ్చినట్లు వుండొచ్చు..! తనకో జీవితం వున్నది..అది తనకు మాత్రమే సొంతం. తన ఆనందాలు తనవి తప్ప మరొకరివి ఏమి కావు...అని అనుకునేంత పరిస్థితి కూడ వసంతకు లేదు..కారణం ఆమె అరకొర చదువు చదివిన ఒక సగటు మహిళ. అదే కాదు అలా ఆలోచించుకోవడానికి కూడ అవకాశమే లేని వాతావరణం ఆమె చుట్టూ వున్నది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; నా ఆలోచనలోనే చాముండేశ్వరీ దేవాలయానికి చేరుకొన్నాము. ఆడవారంతా జరిగిన సంఘటన గుర్తుపెట్టుకొని చాముండేశ్వరినీ ప్రార్థించారు.. " తల్లీ ఇందాక&nbsp; పెద్ద అపరాధం జరిగిపోయింది, మమ్మల్ని క్షమించి మాపై ఆగ్రహం చూపకుండా శాంతించు తల్లీ "&nbsp; అని వేడుకున్నారు. తిరుగు ప్రయాణంలో అందరూ ఒక ఆలోచనకు వచ్చారు.." ఇప్పుడు బస్సుకు ఎటువంటి ప్రమాదం జరక్కుండా కిందకు చేరుకోగలిగితే దానిక్కారణం వారు చేసిన పూజలు.. వేడుకోలు.. అట..! ఏదన్న ప్రమాదం&nbsp; జరిగితే నేను చేసిన అపచారం కారణంగానే జరుగువచ్చు " ఒక ఆర్డర్ పాస్ చేశారు.. నేను నవ్వి సరే అంటూ తలూపాను...</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; మొత్తానికి ఏమి జరక్కుండానే క్షేమంగా మైసూర్‌కి చేరుకున్నాము.. అందరూ ’హమ్మాయ్య ’ అంటూ ఊపిరి పీల్చుకొన్నారు.</span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-3863648749300986209?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-86850726757432727412011-05-12T00:35:00.001+05:302011-05-12T00:53:56.034+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-zORTd-qAPGg/Tcrh6EA1sfI/AAAAAAAAANs/gNDfOgHiLRw/s1600/frog1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-zORTd-qAPGg/Tcrh6EA1sfI/AAAAAAAAANs/gNDfOgHiLRw/s320/frog1.jpg" width="218" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: black;">&nbsp;</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; నేను పెరిగిన ప్రాంతంలోనే " <b>గ్రామ కక్షల</b> " అనే ఒక రకపు జాడ్యం ఉందనుకనేవాడిని...! ఎప్పుడైతే ఈ కప్ప తనుండే బావి నుండి పక్కనున్న మరో బావిలోకి ఎగిరి వచ్చిపడిందో అక్కడున్న మరో రకపు జాడ్యాన్ని కొద్దికొద్దిగా గుర్తించసాగింది. అవును మరి..రాయలసీమ ప్రాంతంలో ఉన్న గ్రామకక్షలు&nbsp; ( ఫ్యాక్షన్ ) ఆధిపత్యం కోసం మూర్ఖత్వంతో కూడిన కారణాలతో అవర్భించాయి.. దానిక్కారణాలు నాకు తెలిసినంత వరకు కొన్ని చెప్పగలను.. నిత్య కరువు వలన గ్రామాలలో చేయడానికి పనుల్లేక నాలుగాళ్ల మండపం వద్ద కూర్చోని పొద్దుపోని మాటల్లోంచి జనించిన పౌరుషాల నుండి కొన్ని రకాల కక్షలు పుట్టుకొస్తే..మరి కొన్ని అడుగు నేల కోసం, ఏ మాత్రం విలువ చేయని పశువులు వేసిన " పేడ " కోసం, ఇలాంటి చిన్న చిన్న కారణాలతో పుట్టుకొస్తాయి. అవే తరతరాలను నాశనం చేస్తున్నాయి. ఇవి రాయలసీమ ప్రాంతపు <b>జాడ్యం</b> ఒకటైతే.. మరికొన్ని....</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఓ 20 ఏళ్ళ క్రితం నేనుండే బావినుండి మా పొరుగున వున్న&nbsp; హైదరాబాద్ అనే మరో బావిలోకి దూకాను. మొదట్లో అందరిలాగే నాకు కాస్త తికమకగా ఉన్నా..తర్వాతర్వాత మెల్లిగా అవగతం అవడం మొదలెట్టింది.&nbsp; బస్‌స్టాప్‌లో నిలబడి అమాయకంగా నగరాన్ని గమనిస్తున్న యువకల్ని అకస్మాత్‌గా కొందరు జీపుల్లో వచ్చి కిడ్నాప్ చేస్తుండడం నేను నిత్యం కాకపోయినా తరచుగా చూస్తూ వుండే వాడిని.. వాటికి కారణాలు అప్పటికే నాకు పరిచయం అయిన కొంతమంది తెలంగాణ ప్రాంతపు మిత్రుల ద్వారా ( ఈ " ప్రాంతాల " పదం నాకు మొదట్లో వాడుకలో అలవాటు లేదు గాని ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో నాలో వచ్చి చేరిన భావ దారిద్ర్యం ) తెలుసుకున్నప్పుడు విధ్యుత్ఘాతం తగిలినంతగా ఉలిక్కిపడేవాడిని. వారిమాటల్లో వారి వెతలు తెలిసేవి తెలంగాణ ప్రాంతంలో ఎక్కడ " <b>ఎన్‌కౌంటర్స్</b>" జరిగినా, ఉపాధికోసం వచ్చి నగరంలో ఉన్న తెలంగాణ యువకులకు వారి ఇంటినుండి ఉత్తరాల ద్వారానో లేక చుట్టుపక్కల ఉన్న వారికి ఫోన్ ద్వారా " ఇక్కడ ఎన్‌కౌంటర్స్ జరిగాయి..ఇప్పట్లో మన వూర్లకు రాకండి..అక్కడే ఉండండి పండుగలొచ్చినా సెలవలొచ్చినా అక్కడే ఉండండి " అంటూ సమాచారం అందజేసేవారు. వూర్లకొస్తే ఎత్తుకపోయి " ఎన్‌కౌంటర్ " చేయడానికి చాలావరకు ఆస్కారముంటుంది... అలానే చాలా వరకు జరుగుతూనే వుంటాయి. అదే ఉద్దేశం వారి తల్లితండ్రులది. మా వూరిలో ఉన్నప్పుడు ఇలాంటి విషయాల మీద అవగాహన లేకపోయినా.. తెలంగాణ ప్రాంతపు నక్సలిజం మీద అవగాహన దినపత్రికల ద్వార తెలియడం వేరు ప్రత్యక్ష్యంగా చూడడం వేరు. నిజాం నుండి సాయుధపోరాటం ద్వారా విముక్తి పొందిన తర్వాత " నల్ల దొరల " విశృంఖల దాస్యంలో, వికృత చేష్టలలో నలుగుతూన్న పరిస్థితుల నుండి ఉద్భవించిన తిరుగుబాటు తనం మీద " <b>నక్సలైట్స్</b> " అనె ముద్ర పడిందన్న విషయం నేను కొత్తగాచెప్పనవసరంలేదు..తెలుగువారికందరికీ తెలిసిన విషయమే.. ఈ దొరలు తమ నియంతృత్వపు దోరణిలతో అక్కడున్న ప్రజలను హీనాతి హీనంగా హింసిస్తూ చూడటం అదొక జాడ్యం ఆ ప్రాంతానికి. బహుశ ఈ జాడ్యం ఉత్తర భారతదేశం నుండి ప్రాకిన విదానమేమో..? మధ్యప్రదేశ్, ఉత్తరప్రదేశ్‌ ఇలా.. మిగతా ఉత్తర భారతదేశ రాష్ట్రాలలో పట్వారి, పఠాన్‌ల వర్ణ వ్యవస్థ అనాధిగా అధికారం చెలాయిస్తూ ఉన్నది. </span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; నేను మీడియాలో పనిచేస్తున్నప్పుడు నాకు చాలా సన్నిహిత మిత్రుడు అయిన తెలంగాణ మీడియాసహచరుడి వూరికి వెళ్లాను, వరంగల్ దగ్గర గూడూరు తాలుకా అనుకుంటాను.. వారింటికి పోయినాక ఒక పదినిమిషాలకు ఆ వూరి దొరనుండి పిలుపొచ్చింది " మీ ఇంటికి ఎవరో కొత్తమనిషి వచ్చిండంట కదా..! తోల్కోని రమ్మని చెప్పిండు దొర " సెలవిచ్చాడు వచ్చిన మనిషి, నన్ను దొర ఇంటికి తీసుకుపోవడం నా మిత్రుడికి ఇష్టం లేదు.. వాళ్ల ఇంట్లో వారు నాకు ఎలా చెప్పాలో అని తర్జన భర్జన పడుతున్నారు..నాకూ వెళ్లడానికి ఇష్టం లేదు..దానికి కారణం నా చెప్పులు నా చేతుల్లో పట్టుకొని దొరముందు నించోవాలట..దొరగడిలో..! చివరకు దొర ఇంటికి వెళ్లకుండానే ఆ వూరినుండి బయలదేరి వచ్చేశాను.&nbsp; దొరతనం.. ఫ్యూడలిజం..నియంత్రుత్వం అవన్ని ఈ ప్రాంతపు<b> జాడ్యాలు</b>.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఇక మూడవ ప్రాంతం..! ఆంద్రప్రదేశ్ రాష్ట్రాన్ని బయటి ప్రపంచంలో ఒక అన్నపూర్ణగా, నాగరికతకు ఆనవాలుగా కీర్తి తెచ్చిన ప్రాంతం కోస్తా, సర్కారు తీరప్రాంతాలు. మేథావులు, పండితులు పుష్కలంగా ఉన్న ప్రాంతం. నీరు సంవృద్దిగా ఉన్న ప్రాంతాలలో..ఆర్థికాబివృద్ది హెచ్చుస్థాయిలో ఉంటుంది. ధనం ఎక్కడ పుష్కలంగా ఉంటుందో అక్కడ కళలు, కళాకారులు పుట్టుకొస్తారు. ఇదంతా వాస్తవం.నిజం. బయట ప్రపంచంనుండి..ముఖ్యంగా రాయలసీమ ప్రాంతం నుంచి వెళ్లి కోస్తా ప్రాంతాలలో తిరిగే వారికి అక్కడి నీరు, ఎటు చూసినా కనుచూపుమేరా కనపడే పచ్చని పంటలు..." పచ్చని చేలా పావడ గట్టి.. కొండమల్లెలే కొప్పునబెట్టి వచ్చే దొరసాని " అన్న వేటూరి వారి పల్లవి గుర్తుకు వస్తుంది...చూసే వారికి ఈర్షపడేంతగా...!! జీవితానికి ఇంతకన్నా ఇంకేమి కావలి.. అనిపిస్తుంది అక్కడి వాతావరణం.. నిజమే బయట నుండి చూస్తే అలానే అనిపిస్తుంది..నేను కూడ అలాగే అనుకున్నాను...కాని..!!&nbsp; మనుషులకు ఎటువంటి ఘర్షణ లేకుండా జీవితాన్ని సుఖంగా జీవించడం అన్నది&nbsp; సప్పగా ఉంటుందేమో మరి..! అంతెందుకు.. ముస్లీములు, క్రిస్టెయన్స్ భారతదేశంలో లేనప్పుడు, కేవలం భారతీయులే ఉన్న కాలంలో వైష్ణవులు..శైవులు అంటూ వర్గాలుగా విడిపోయి తన్నుకొన్నారు.. మరీ అంత సుఖంగా జీవించడం మనకు అంత రుచించదు కదా..?&nbsp; బయట నుండి చూసే వారికి ఇక్కడేమి లేదు..అంతా బాగు..బాగు అనిపిస్తుంది..కాని....!!</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; మరి ఈ కప్ప ఎప్పుడైతే <b>కడప బావి</b> నుండి హైదరాబాద్ అనే బావిలోకి వెళ్లిందో..అక్కడే కోస్తా, సర్కారు ప్రాంత బావి జీవితం కనపడసాగింది...! అక్కడి ప్రజలు కులాలవారిగా.. వర్గాలుగా విడిపోయి జీవనం సాగిస్తున్నారులా అనిపిస్తుంది... కాస్త లోతుగా చూస్తేనే ఆ విషయం స్పష్టమవుతుంది. హైదరాబాద్‌లో మీడియాలో చేరిన సమయంలో కొంత మంది కోస్తా ప్రాంతపు మనుషుల పరిచయం సమయంలో కరచాలనం చేస్తూ ఒకరి పేరు ఒకరు చెప్పుకుంటాము కదా...! ఆ సమయం నా పేరు చెప్పగానే..ఎదుటి మనిషి.." ఆహ&nbsp; మీ పూర్తి పేరు ఏంటి..? " అని అడిగాడు.. నేను " పూర్తి పేరు ..? " అంటూ ప్రశ్నార్థకంగా మొహం పెట్టాను. ." అదే మీ ఇంటి పేరుతో సహా మీ పేరు చివరన కూడ తోక ఉంటుంది కదా అది చెప్పండి " అని అడిగారు..! నాకది కొత్త అనుభవం నా ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి మా బావిలోనే ఉండటం మూలాన మాకు ఇంటి పేరు లేకుండా మాకున్న నామదేయం చెప్పడమే అలవాటున్న బావిలోనే పెరిగాము.. సో.. నాకది కొత్తగానే అనిపించింది..కాని వారు అలా అడగడానికి వెనుకున్న కారణం కూడ వెంటనే స్పరించింది...! అది అర్థమై.." నాకు ఇంటి పేరు..వెనకా ముందు తోకలు ఏమి లేవండి "&nbsp; అని చెప్పాను. నాకు ఇంటి పేరు చెప్పడం ఇష్టం లేదన్న సంగతి అర్థమై ...మౌనం వహించారు.&nbsp; అలా ఇంటి పేరును బట్టి ఎదుటి వారి కులం ఏమటనేది వెంటనే గుర్తు పట్టి..సదరు వ్యక్తితో స్నేహం చేయవచ్చా లేదా అన్నది నిర్ణయించుకుంటారట..??. ఇక్కడ ఒక విచిత్రం ఏమిటంటే...రాయలసీమ ప్రాంతంలో ఇంటి పేరును బట్టి కులాన్ని గుర్తించలేరు.. ఒకే రకపు ఇంటి పేర్లు చాలా కులాలకు వుంటాయి.. అదీ కాక రక రకాల ఇంటి పేర్లు వుంటాయి.. అదీను కాక రాయలసీమ ప్రాంతంలో కులాల వారిగా వర్గాలుగా విడిపోయి జీవనం వుండదు. ఇక నాకున్న కోస్తా ప్రాంతపు ఎన్.ఆర్.ఐ మిత్రుల మాటల్లో బోలెడు విషయాలను విన్నాను. అసలు కాలేజి విధ్య అంతా కులాల వారిగానే సాగుతూ వుంటుందట..??! ఒక కులం వారు మరో కులం వారి కాలేజిల్లో చదవరట..చదివినా కులాల వారిగా హాస్టల్స్ ఉంటాయట..! ఒక కులం విధ్యార్థులు మరో కులం విధ్యార్థుల హాస్టల్ ముందు వెళ్తున్న సమయంలో ఎదురెదురు పడినా లేక ఎదురు పడకపోయినా వెళ్లె దారి మద్యలో మరో కులం వారి హాస్టల్ కనపడినా ఊరికూరికనే ఎటువంటి కారణాలు లేకుండా కొట్టుకొంటారట..??! వాళ్లు చెబుతుంటే నాకు వింతగా తోచేది...! మరి&nbsp; బావి లోని ఈ " కప్ప" జీవితం వేరు కదా..!!</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఒక సారి మీడియా కోసం ఒక డాక్యుమెంటరీ నిమిత్తిం అమలాపురం, కాకినాడ, రాజమండ్రి ప్రాంతాలు తిరిగాను. ఆ సమయంలో అమలాపురం సమీపంలో ఉన్న కొన్ని లంకల్లో డాక్యుమెంటరీ చిత్రీకరిస్తున్నాము. నేనెక్కడ పనిచేసినా ఆ చుట్టుపక్కల వున్న అక్కడి వారితో మాటలు కలపడం, అక్కడి ఆచారాలు, సంస్కృతి, అక్కడి రైతుల విశేషాలు, ఏమేమి పండిస్తారో..ఎక్కువగా ఏమి పండుతుందో.., అక్కడి మనుషుల ఆలోచనలు తెలుసుకోవడం నాకున్న అలవాటుల్లో ఒకటి. అలానే ఆ లంకల్లో ఒకరిద్దరు బాగా సన్నిహితం అయ్యారు నాకు.. రెండు మూడు రోజులు అయ్యాక వారిలో ఒకతను.." సార్ మీ ఇంటి పేరు ఏటండి " అడిగాడు నన్ను.. </span><br /><span style="color: black;">&nbsp;చిన్నగా నవ్వి " ఎందుకు " అని అడిగాను.</span><br /><span style="color: black;">" మీ ఇంటి పేరు తెలిస్తే మీరు నాకేమి అవుతారే తెలుత్తాది కదాండి "&nbsp; అన్నాడు. నేను పెద్దగా నవ్వాను. నా నవ్వు ఆర్థం కాక చూశాడతను.</span><br /><span style="color: black;">" అయ్య బాబోయ్ అలా నవేత్తన్నారేటండీ " అడిగాడు</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" నా యింటి పేరు తెలుసుకొని ఏమి చేస్తావు "&nbsp; అడిగాను</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" ఏముందండీ.. మీ ఇంటి పేరును చూసి మీరు నాకు బామ్మర్ధి వరస అవుతారా..? లేక వరసకు అన్నదమ్ములవతారా ..? అని తెలుత్తాది కదండీ "&nbsp; అన్నాడు.</span><br /><span style="color: black;">ఇంటి పేరును చూసి వీరెలా కులాన్ని, వరసల్ని గుర్తు పడతారో నాకెంత బుర్ర చించుకున్నా అర్థం కాలేదు..!&nbsp; " తెలుసుకొని ఏమి చేస్తావయ్యా " అని అడిగాను</span><br /><span style="color: black;">" మరే బామ్మర్ధి వరసయతే.. తాహతులో మీ అంత వున్నామా లేదా..? పౌరషం విషయంలో ఇక్కడ బావ బామ్మర్ధులకు ఎప్పుడు తగువులాటే.. ఏ విషయంలోనూ ఎవరికి ఎవరు తగ్గరు "&nbsp; అంటూ ఏవేవో చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు.. చాలా వరకు నాకవేవి అర్థం కాలేదు గాని ఒక విషయం మాత్రం అర్థం అయ్యింది.. అనవసరపు పంతాలు..పట్టింపులు ఎక్కువుగా వున్నాయనే సంగతి అతని మాటల ద్వార అర్థమైంది.. బావా బామ్మర్ధులు ఒకరికొకరు తగువులాటల్లో తలలు పగలు గొట్టుకుంటారట.. అలా ఎన్నో చెబుతున్నాడు అతను. మద్యలో నేను అడ్డుకొని.." అలా తలలు ఊరికే పగలగొట్టుకునే బదులు ఒకే సారి చంపేసుకుంటే ఓ పనిపోతుంది కదా ..? " అని అడిగాను.</span><br /><span style="color: black;">" అయ్య బాబోయి..అట్టా ఉత్తి పుణ్యానికే చంపేసుకుంటారాండీ.."&nbsp; అడిగాడు.</span><br /><span style="color: black;">" మరలా రోజూ కొట్టుకొంటూ చచ్చే కన్నా..ఒకే రొజు చంపేసుకుంటే పీడ పోతుంది కదా " అన్నాను. అంతే అతను మౌనం వహించాడు. ఇదొక అనుభవం నాకు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఇలాంటివి చాలానే వున్నాయి అనుభవాలు..! ఇక అంతర్జాలంలో చెప్పనవసరం లేదు..కులాల వారిగా చీలిపోయి ఎంత బూతులు తిట్టుకుంటూ వుంటారో..! ఏదన్న ఒక విషయం మీద వ్యాసం లేక కామెంట్ రాస్తే అంతే అది నచ్చని వారు వ్యాసాన్ని అందులోని విషయాన్ని గ్రహించకుండా ఆ వ్యాసం రాసిన వ్యక్తిని వ్యక్తిగతంగా దూషించడం.. నీవు పలాన కులంవాడివి కావున కులగజ్జి అంటూ తిట్టడం..! మొదట్లో నాకు అర్థమయ్యేది కాదు..ఎందుకిలా జనాలు ఉన్నారనీ..? తర్వాతర్వాత అర్థమైంది ఏమిటంటే.. కోస్తా,&nbsp; సర్కారు ప్రాంతంలో చాలా వరకు జనజీవనం కులాల వారిగా విడిపోయి వున్నదనీ..! అలాగే జీవనం సాగిస్తున్నారనీ..పెద్దలను చూసి వారిల్లల్లో వున్న పిల్లలు కూడ వాటికి బాగా అలవాటు పడిపోయి.. ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి కులాల విభజన వారి మనస్సులో బాగా నాటుకపోయి అలా పెరిగి పెద్ద అవుతున్నారనే విషయం అవగతమవుతున్నది.&nbsp; చివరకు కళారంగంలో కూడ ఈ కులబావన పాతుకపోయిందనిపిస్తుంది.. కులాల వారిగా అభిమానులు.. అభిమానాలు తయారయ్యాయి. నిరుడు సంవత్సరం పాటల రచయత <b>వేటూరి</b> గారి మరణం సమయంలో కూడ ఒక <b>మగానుభావుడు</b> ( మహానుభావుడు ) వేటూరి పాటలను కులం కోణం నుండి విశ్లేషించాడు <b>నవతరంగంలో</b>. ఇంతకన్న భావధారిద్ర్యం ఉంటుందా..? ప్రతి విషయాన్ని కులం కోణం నుండే చూస్తున్నారు.. చివరికి తమ చుట్టూ వున్న ప్రపంచాన్ని కూడ.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; మరొక సంఘటన..! అక్కడెక్కడో ఉత్తర భారదేశంలో పుట్టి పెరిగిన ఒక తెలుగమ్మాయి. తన విద్యనంతా ఉత్తర భారదేశంలో అభ్యసించి. తర్వాత పి.జి మాత్రం తన మాతృభాష ప్రాంతంలోనే చేయాలనే తలంపుతో&nbsp; తన మూలాలను వెదుక్కుంటూ వైజాగ్‌కు వచ్చి ఆంధ్రా యూనవర్శిటీలో చేరితే...! అక్కడి కులాల కుమ్ములాటలు చూసి&nbsp; షాక్ అయ్యింది. " ఏంటండి.. ఎంతో ఆశతోనూ..తెలుగు బాష మీద మమకారంతోనూ.. నా మూలాలు ఇక్కడే ఉన్నాయనే వస్తే..! ఇక్కడేంటీ...!! నా ఫ్రెండ్స్ నాకో వార్నింగ్ ఇచ్చారు ’కలిస్తే ఏదో ఒక కులం వారితో కలువు అంతే గాని మూడు కులాలవారితో సమానంగా మెలగాలంటే మాత్రం కుదరదు&nbsp; ’అని అన్నారు.. అదేమి గొడవో నాకు అర్థం కాలేదు.. నాకు అందరితోనూ కలవాలనే ఉంటుంది ఏమి చేయనూ..? ప్చ్..ఇక్కడి కంటే నాకు నార్త్ ఇండియానే బావుంది " అని చెప్పింది. ఆ అమ్మాయి కూడ అగ్రవర్ణ కుల వర్గమే కాని అక్కడున్న మూడు కులాల గ్రూపులో ఈ అమ్మాయి కులం లేదు. అదీ సంగతి.&nbsp; ఇది ఇక్కడి <b>కుల జాడ్యం.</b></span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; నిజానికి కులంగజ్జి, కులాభిమానం... ఇవన్ని నిజాలనుకుంటున్నారా.? అలా అనుకుంటే అంతె.. చారులో లెగ్ ఏసినట్లే..! ఎవరికీ వరి వారి కులం మీద అభిమానం ఉందనుకుంటె అంతె...! అంతకన్న మూర్ఖత్వం ఏది వుండదు...! మనిషికి " <b>తను</b> " అన్నది ముఖ్యం... అంతే కాని కులం, ప్రాంతం, మతం ఇవేమి కావు. " <b>నా, నేను</b> " వీటి తర్వాతే ఏవైనా.. కాకపోతే ఈ " <b>నా, నేను</b> " లు బయటి సమాజంలో చాలానే కోకొల్లలుగా ఉంటాయి..మరి వాటి మద్యలో " <b>నేను</b> " లు తమ మనుగడలు.. ఆస్థిత్వాన్ని కాపాడుకోవడం ఎలా..? అలా వెతుకులాటలో దొరికనవే.. కులాలు, మతాలు, ప్రాంతాలు అనబడే ఆలంబనలు. ఈ " <b>నేను</b> " లు బయట సమాజంలో ఒంటరిగా మనుగడ సాదించడంలో " భయాలు " ఎక్కువ..సో...వాటికో ఆధారం కావాలి..ఆలంబన కావాలి..అంటే ఒక సమూహం..ఉండాలి..! ఈ కులం అనే సమూహం వలన " <b>నేను</b> " అనే ఈ ఆస్థిత్వం తన భయం నుండి బయట పడుతుంది...! అంతే కాని నిజ్జంగా కులతత్వం అన్నది ఒక మిధ్య..నాణ్యానికి మరో కోణం ఉన్నది.. దానికో ప్రత్యేక వ్యాసంలో...</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; విచిత్రమేమిటి అంటే ఈ మూడు రకాల జాడ్యాలు కేవలం ఈ మూడు ప్రాంతాలకే పరిమితం కాదు..మిగతా అన్ని ప్రాంతాలలోనూ ఉన్నవే.. గ్రామ కక్షలు ఒక్క రాయలసీమలోనే కాదు భారతదేశమంతా గ్రామాలలో ఉన్నవే.. కాకపోతే&nbsp; వాటి రూపాలు వేరుగా ఉంటాయి, వాటి తీవ్రతలు మారుతూ వుంటాయి..ఆయా ప్రాంతాలను అనుసరించి.. అలాగే కుల తత్వం ఒక్క సర్కారు, కోస్తా ప్రాంతంలోనే కాదు మిగతా రెండు ప్రాంతాలలోనూ ఉన్నవే కాకపోతే అక్కడున్న ప్రాముఖ్యతలను బట్టి వాటి రూపాలు మరో విదంగా వుంటాయి, వాటి తీవ్రత వేరుగా ఉంటుంది.. అలాగే తెలంగాణ దొరల నియంత తత్వం విషయంలో కూడ అంతే. అన్ని చోట్ల ఫ్యూడలిజం ఉన్నదే..!</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; అవన్ని మరచిపోయి.. ఒకరినొకరం మరొకరి గురించి రంద్రాణ్వేషణ చేసుకుంటూ.. ఎవరి వారికున్న రంద్రాలున్న విషయం మరచిపోయి ఒకరినొకర్ని తిట్టుకుంటూ బతుకుతున్నాము. మూడు ప్రాంతాలలో మూడు రకాల రంద్రాలున్నాయి...!&nbsp; ఎవరివి వారికి అన్నీ బాగా తెలుసు..... తెలిసినా కూడ తెలియనట్లే నటిస్తూ.... తమకున్న రంద్రాలకు " <b>లప్పం</b> " పట్టించుకుంటూ ఎదుటి వారి మీద ద్వేషం కక్కుతున్నారు. హేళన చేస్తున్నారు..! మీకు సభ్యత, సంస్కారం, చదువు, విఙ్ఞానం మేము నేర్పాము అంటూ గొప్పలు చెప్పుకొంటూ ఒకరినొకరు దెప్పిపొడుచుకుంటున్నారు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఎక్కడైనా మనిషి మనిషే..&nbsp;&nbsp;&nbsp; మనిషికుండే లక్షణాలు ఎక్కడైనా ఒక్కటే..! అది అమెరికా అయినా..ఐరాపా అయినా.. ఆసియా అయినా.. అవే ఉద్వేగాలు, మానవ సంబందాలు, ఆత్మీయత, అనురాగం, వాత్సల్యం, హింస, అసూయ, అనురాగం, ఈర్ష్య, ద్వేషం, ఇవన్నీ మనిషికి సంబందించినవే..! ప్రాంతాలనసరించి, కులాలననుసరించి మనుషులుండరని మనందరికీ తెలుసు అయినా కూడా వాటినిని పరిగణలోకి తీసుకోకుండా తెలియనట్లే నటిస్తూ..ఎదుటివారిమీద ద్వేషం కక్కుతూ వుంటాము.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; మన పాత సామెత ఒకటి ఉండనే ఉన్నది కదా..!! అదే.. ఒక వ్రేలు ఎదుటి వారి వైపు చూపిస్తే... మిగతా మూడు వ్రేల్లు మన వైపు చూపిస్తాయి అని..! కాబట్టి మన వైపు చూపిస్తున్నా ఆ మూడు వ్రేల్లు గురించి ఆలోచించండి <b>తెలంగాణారాయలసీమకోస్తసర్కారు జనులారా</b>..!!</span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-8685072675743272741?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-3706481640211180842011-04-18T19:12:00.005+05:302011-04-23T11:13:32.305+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<b style="color: black;"> .............సన్నపురెడ్డి వెంట్రామిరెడ్డి.</b><br /><br /><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp; <span style="color: black;">తన భుజం రాసుకొంటూ నిల్చుని వున్న చెన్నారెడ్డి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; కర్చీఫ్‌తో చేతులు తుడుచుకుంటున్నాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;బాత్రాంకు వెళ్లి వచ్చినట్లుంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఒక్క క్షణం విభ్రాంతి నుంచి కోలుకొని ప్యాంటు జేబుల్లోని చేతుల్ని బాంబులతో సహా బైటకు తీస్తూ వెనక్కి వెనక్కి సర్దుకొంటున్నాడు మజ్జిగ గోపాల్.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; అప్పటికే చెన్నారెడ్డి మెదడులో ఏదో సన్నని కదలిక</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;’మజ్జిగా ! ’ అంటూ బాలుడు పిల్చిన పిలుపు ఆయన చెవుల కూడ పడింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;వెంటనే గుర్తొచ్చింది అది తమ ప్రాంతానికి సంబందించిన యింటి పేరనీ,&nbsp; ఆ ఇంటి పేరున్న యువకుడొకడు తనను చాలా పర్యాయాలు వెంటాడాడనీ.....</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఆయన కళ్లు భయంతో అటు ఇటు చూశాయి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;మజ్జిగ గోపాల్‌ను చూడగానే గుర్తుబట్టాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;చేతిలో వస్తువుతో పొజిషన్ తీసికోబోతోన్న అతని కదలికల్ని కూడా పసిగట్టాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఆప్రయత్నంగానే అతని శరీరమంతా జాగృదావస్థకు గురయి క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా జనాల మద్యన బడి పరుగుదీశాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; అందరూ ఆశ్చర్యపోతూ వుండగా అతన్ని వెంబడించాడు మజ్జిగ.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; చెన్నారెడ్డి గేటును సమీపించబోతోండగా కుడిచేతిలోని బాంబును గురిజూసి బలంగా విసిరాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అది గురితప్పకుండా వెళ్లి చెన్నారెడ్డి భుజానికి తగిలి పెద్ద విస్ఫోటనంతో పేలింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;చేయి తెగి దూరంగా విసరేయబడింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ప్రాణభయం చెన్నారెడ్డిని అప్పటికీ అక్కడ నిలబడనీయలేదు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;దెబ్బ బిర్రున రెండంగల్లో కారు చేరుకొని డోర్ మీద చేయి వేయబోయాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అప్పటికే సమీపానికి చేరుకొన్న బాలుడు తన చేతిలోని బాంబుతో బలంగా కొట్టాడు అతన్ని.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;బాంబు సూటిగా వెళ్లి చెన్నారెడ్డి కడుపులో తగిలి ’డబ్ ’ మని నీళ్లలో పేలినట్లుగా శబ్దమైంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;కడుపు ఛిద్రమైంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;పేగులు, అందులోని కసరు చుట్టు పక్కల చిమ్మంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;శబ్దం కూడ చేయకుండా నేలకొరిగాడు చెన్నారెడ్డి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అప్పటికే పెళ్లి జనమంతా కకావికలై నలువైపులకూ పరుగులు తీస్తున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;తృటిలో ప్రాణం పోయింది చింతకుంట చెన్నారెడ్డికి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఆ విషయం అందరికీ అర్థమైంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;తమ కళ్ల ముందు&nbsp; జరిగిన ఆ సంఘటనను నమ్మలేకపోతున్నారు శివపురి వర్గీయులు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అంతదాకా ఆటోలో కూచుని మొహానికి పేపర్ అడ్డుంచుకొని అందరికీ సూచనలు, సలహాలు యిస్తూ ఆపరేషన్ దిగ్విజయంగా నెరవేరేలా చేసిన జయసింహ ఆటో దిగాడు. చెన్నారెడ్డి శవం వద్దకెళ్లి అర్దనిమిషం పాటు తదేకంగా చూశాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఈలోగా మిగిలిన వాళ్లంతా అక్కడకు చేరుకొన్నారు. శవం చుట్టూ వలయంగా నించుని కసిదీర చూశారు.</span><br /><span style="color: black;">ఉన్నట్టుండి నోట్లో వెలుంచి యీలేసి చిందులేస్తూ శవాన్ని కాళ్లతో తన్న సాగాడు రాఘవ.</span><br /><span style="color: black;">చుట్టూ ఓ సారి చూశాడు జయసింహ.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;భయాన్నించి తేరుకొన్న జనాలు మెల్లిగా దగ్గరకు వచ్చేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నారు. పెళ్లి పెద్దలు కేకలేస్తున్నారు.&nbsp; " మీకు బుద్దిలేదు..పోండి.. ఇక్కన్నించి వెళ్లిపోండి.."&nbsp; అంటూ.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;చేతిలో బాంబును నేలకేసి పీకాడు జయరామిరెడ్డి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;వాసుచేతి బాంబు కూడ నేలమీద బద్దలయ్యేసరికి జనం దూరంగా జరిగారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;చెన్నారెడ్డిని తిట్టటం, వూయటం, తన్నటం చాలించలేదు రాఘువ తదితురులు.&nbsp; శవం మీద కూడా తమ కసిదీర్చుకుంటున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" రేయి !&nbsp; ఇక చాలు.. ఆటోలెక్కండి.. "&nbsp; తమ వాళ్లకు ఆర్డర్స్ పాస్ చేస్తూ తను ఆటో వద్దకు నడిచాడు జయసింహ. అతనికి అనుమానంగా వుంది ఎవరైనా పోలీసు స్టేషన్‌కు ఫోన్ చేసి చెప్పివుంటారేమోనని.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అందరూ అలర్ట్ అయి ఆటోలకేసి కదిలారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అప్పటికే వాచ్‌మెన్ జనాన్ని వెంటేసుకొని వస్తున్నాడు అక్కడికి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;శివపురి మనుషులంతా ఆటోలు ఎక్కారు. మజ్జిగ గోపాల్ తప్ప. అతనికి కడుపులో కైపూ, ఎదలో కసీ రెండూ కలిసిపోయి ప్రపంచం కన్పించలేదు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" రేయి ! నాకొడకా ! నిన్ను నమ్మకూడదురోయ్ ! నువ్వు మల్లా బతికొస్తావు. నువ్వు బతికితే మాలాంటోల్లందరం సావాల్సిందే.. నువ్వు బతగ్గూడదురోయ్ ! "&nbsp; అంటూ పక్కనే వున్న పెద్ద బండరాతిని ఎత్తుకొన్నాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" రేయి మజ్జిగా !&nbsp; పోలీసులొస్చనారురా.. రారా నాకొడకా ! "&nbsp; కోపంగా కేకలేశాడు బాలుడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" ఉండన్నా.. యీన్ని సంపనీ ! "&nbsp; అంటూ బండరాతితో చెన్నారెడ్డి తలమీద మోదాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;తన తల పట్టుకున్నాడు బాలుడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;జయసింహ కేకలేస్తున్నాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అప్పటికే వాచ్‌మెన్ తోటి వచ్చిన జనాలు మజ్జిగను చుట్టుకొన్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;వెనకెక్కడో పోలీసు జీపు శబ్దం.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" పట్టుకోండి వాల్లను పట్టుకోండి.."&nbsp; జనాల్ని రెచ్చగొడుతున్నాడు వాచ్‌మెన్.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; బాంబులేస్తే అమాయక జనం హతమవుతారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;వెంటనే ఆటోలు కదిలిపోయాయి అక్కణ్నించి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;నే్రుగా రామంతపూర్‌లోని ఆఫీసుకెళ్లి ఇంటికి ఫోన్ చేశాడు జయసింహ.</span><br /><span style="color: black;">ఆ వార్త కోసమే కాచుకొని వున్నాడు రమణారెడ్డి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఉదయం నించి శివపురిలోనే వున్నాడు. గడపదాటి బైటకు అడుగేయలేదు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;చెన్నారెడ్డి చావు వార్త వినగానే ఆనందం పట్టలేకపోయాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఇంట్లోంచి బైటకు పరుగెత్తి అందరికీ కేకలేసి చెప్పాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; వీధుల్లో వాళ్లందర్నీ చేయెత్తి పిల్చి మరీ పెద్ద స్వరంతో చెప్పాడు&nbsp; " చంపినాం... మా చిన్నాయన్ను చంపిన చెన్నారెడ్డిగాన్ని చంపినాం.. మా కసిదీర్చుకొన్నాం.. "&nbsp; అంటూ రొమ్ముమీద చరుచుకొని చెప్పాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఆనందంతో గంతులేశారు ఇంటిల్లి పాది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఊరి జనమంతా వచ్చి గుమిగూడారు.&nbsp; వాళ్ల ఆనందంలో పాలుపంచుకొన్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" ఒరే పాములేటి ! "&nbsp; పెద్దిరెడ్డి పిలుపుతో బిర బిర దగ్గరగా వచ్చాడు గొల్లోల్ల పాములేటి&nbsp; " ఏం రెడ్డి నాయనా ! "&nbsp; అంటూ.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; " మాంచి మేసిన పొట్టేలు పదిగావాల.. గంటలోపల కావాల.. నువ్వేసావు సస్తావో నాకు తెల్దు.. మాపటికి పొట్టేల్ల తెగనరికి వూరవిందు పెట్టాల్రా...."&nbsp;&nbsp; చెప్పాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" జయ్ రెడ్డి నాయనా ! "&nbsp; అంటూ వేలు నోటబెట్టి యీలేశాడు. పాములేటి క్షణంలో అదృశ్యమైపోయాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఇంట్లో కెళ్లి ఫోను ముందు కూచున్నాడు రమణారెడ్డి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;తాలూకాలోని తన వర్గీయులందరికీ ఫోన్లు చేయటం మొదలు పెట్టాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; చెన్నారెడ్డి చావు వార్త వినగానే చాలా వూర్లల్లో పటాసులు పేల్చారు. వీధులంతా దీపావళి పండుగ వాతావరణాన్ని సృష్టించారు. శివపురిలో లాగే పొట్టేళ్లను కోసుకొని విందు చేసికొన్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; మరో గంటకే రేడియోలో, టీ.విల్లో మార్మోగి పోయింది చెన్నారెడ్డి మరణవార్త..</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; బాంబుల చెన్నారెడ్డి బాంబులతోనే హతమయ్యాడనే వార్త రాష్ట్రమంతా తెలిసే సరికి హైదరాబాదులోని హంతకముఠా సాంతం పోలీసులకు దొరికిపోయింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;మజ్జిగ గోపాల్ ద్వారా సమాచారం తెలుసుకొన్న పోలీసులు వాళ్ల బస చేసిన లాడ్జి మీద, ఆఫీసు మీద ఏక కాలంలో దాడి జేశారు. పారిపోవటానికి సిద్దంగా వున్న శివపురి వర్గీయలందర్నీ అరెస్ట్ చేసి తీసుకెళ్లారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;వాళ్ల అరెస్ట్ గురించి ఎవరూ బాధపడటం లేదు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అది అనివార్యమైన చర్యగా అందరికీ తెలుసు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ప్రస్తుతానికి తప్పించుకు పారిపోయివచ్చినా ఇక్కడైనా అరెస్ట్ కావలసిందే.. తప్పదు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; చెన్నారెడ్డి వ్యతిరేక వర్గం చాలామంది శివపురి చేరుకొన్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; రాత్రి అక్కడ బ్రహ్మాండమైనా విందు జరిగింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అదే సమయంలో చెన్నారెడ్డి వర్గీయులంతా అంతులేని ఆక్రోశంతో బద్వేలు టౌనులోని జాతీయ పార్టీ మద్దతుదారుల ఆస్తుల్ని ధ్వంసం చేయటానికి ఉపక్రమించారు. వాస్తవానికి ఈ సాంప్రదాయం కడప ప్రాంతంలో ఎప్పుడూ లేదు..! అప్పటికి నాలుగేళ్ల క్రితం విజయవాడలో వంగవీటి రంగా హత్యానంతరం జరిగిన ఆస్తుల విద్వంసం.. గృహదహనాల సాంప్రదాయం చెన్నారెడ్డి హత్యతో మెల్లిగా రాయలసీమ వైపు ప్రాకింది..ఒకరిని చూసి మరొకరు అన్నట్టుగా.!&nbsp; లూటీలు. గృహదహనాలు యధేచ్చగా సాగాయి. కడపనించి ఎస్పీగారు అక్కడికొచ్చి తిష్ట వేసేదాక ఆస్తుల విధ్వంసం జరుగుతూనే వుంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; అవేవీ పట్టించుకోలేదు శివపురి వాళ్లు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;తన వాళ్లంతా జైయిల్లో వున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;బెయిలు తెచ్చుకొని బైటకు రావటం ఏమంత కష్టం కాదు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఇలాంటి కేసులకు సాక్షులుండరు. ఉన్నా కోర్టువరకు రారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;కేసు కొట్టివేయబడుతుంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;లూటీలు, గృహదహనాల గురించి కూడా చింతలేదు. చెన్నారెడ్డి బతికి వుండటం వల్ల జరిగే నష్టం కన్న ఇది చాలా తక్కువ గదా!</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అందుకే ఎవరూ వాటిని తీవ్రమైన విషయాలుగా గుర్తించటం లేదు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;శివపురికి ఏమాత్రం తీసిపోకుండా ఆ రాత్రి టేకూరులో కూడా సంబరాలు మిన్నుముట్టాయి. చెన్నారెడ్డి మరణవార్త తెలియగానే ఓ ముసలాయన ఆనందం తట్టుకోలేక గుండెపోటు వచ్చి విలవిల్లాడాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;టేకూరు గురివిరెడ్డి భార్య ఇంకా ముండమోయలేదు. తన భర్తను శివపురి ఓబుళరెడ్డితో కలిపి షాద్‌నగర్ వద్ద నరికి చంపినప్పటినుంచి ఆమె సంప్రదాయ బద్దమైన కర్మకాండ జరుపుకోలేదు. తన మొగున్ని చంపిన వాడు చచ్చేంత దాకా తాళిబొట్టు తెంచనని భీష్మించుకొంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఆమెకు తోడు తాలూకాలో మరికొంతమంది వున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;వాళ్లందరికీ అంతులేని ఆనందంగా వుంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;టేకూరి గురివిరెడ్డి భార్యనించి అందరికీ వర్తమానం వెళ్లింది&nbsp; ’తామంతా ఒకే ముహర్తంలో గాజులు పగులగొట్టుకొందా ’ మని.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; **********౮</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; చెన్నారెడ్డి భార్య రమాదేవి శోకంతో తడిసి ముద్దయింది ఆవేదనతో గొంతు పూడుకు పోయింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;హైదరాబాదు వెళ్లేందుకు జీపెక్కింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఆమె వెంట మరికొంతమంది ఆడాళ్లు ప్రయాణమయ్యారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; నీరసంతో వేలాడిపోతోంది ఆమె.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; భర్త చివరి సారిగా&nbsp; ఫోన్ చేసినపుడు ఆమెకెందుకో అనుమానమొచ్చింది. ఎప్పుడూ ఏడ్చి ఎరుగని తను బాగా ఏడ్చింది అయన్ను ఇంటికి రమ్మని బతిమాలింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;తన మనస్సెందుకో కీడు శంకించింది. తన ప్రమేయం లేకుండానే ఆపదను పసిగట్టింది. తను దాని సూచనలు సరిగ్గా అమలుపరచలేకపోయింది. భర్తను బలవంత పరచి అయినా ఇంటికి రప్పించుకోలేకపోయింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;మిన్ను విరిగి మీద పడినట్లుగా వుంది ఆమెకు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;కళ్లు బైర్లు కమ్ముతున్నాయి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;శోకించి శోకించి శోష వచ్చింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; హైదరాబాదు చేరుతూనె ఆమెను హాస్పిటల్‌లో అడ్మిట్ చేయవలసి వచ్చింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;బి.పి. కంట్రోలయి ఆమె మామూలు స్థితికి వచ్చేసరికి ఉదయం పదిగంటలైంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; తన వెంట వచ్చిన ఆడవాళ్లు, ఇద్దరు పోలీసులు అక్కడున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;తనెక్కడుందో అర్థం చేసికొనేసరికి భర్త గుర్తొచ్చాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఆయన్ను చూడాలంటూ గోలజేసింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;డాక్టర్ల సలహామేరకు ఆమెను హాస్పిటల్ నించి బైటకు తెచ్చారు.. అందరూ జీపెక్కారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; జీపు కదిలింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;పదిహేను నిమిషాల పాటు రోడ్లన్నీ చుట్టి రాజ్‌భవన్ వద్ద ఆగింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఆమె దిగే సరికి అక్కడ ఓ పెద్ద గందరగోళం జరుగుతూ వుంది. చెన్నారెడ్డి శవాన్ని వడిరోడ్డు మీదుంచి ప్రభుత్వ వైఖరికి నిరసన తెలుపుతున్నారు. శవాన్ని పోస్త్ మార్టమ్ కూడా చేయనీకుండా అడ్డుపడి తానే స్వయంగా ఓ వైపు పట్టి మోసుకొచ్చి గవర్నర్ బంగళాముందు దించాడు ప్రాంతీయపార్టీ అధ్యక్షులు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;జనాలంతా తండోపతండాలుగా అక్కడికొచ్చారు..</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;పోలీసులు వాళ్లను చెదరగొడుతున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ప్రజానీకాన్ని ఉద్దేశించి ఉద్వేగంగా ప్రసింగిస్తున్నారు పార్టి అద్యక్షులు. జాతీయపార్టి ఏలుబడిలో అరాచకం తాండవిస్తోందనీ, ప్రతిపక్షపార్టీకి సంబందించిన ప్రజా ప్రతినిధులకు రక్షణ కరువైందనీ ఎలుగెత్తి అరుస్తున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అంతలో రమాదేవి అక్కడకు రావటంతో ఆయన మరింత గట్టిగా మాట్లాడసాగాడు. గవర్నర్ గారు తక్షణమే స్పందించి యీ అభాగ్యురాలికి న్యాయం చేకూర్చాలని విన్నవించాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;చెన్నారెడ్డి భార్య హృదయ విదారకంగా ఏడుస్తోంది. ఏడ్పు కంటే ఎక్కువగా గొంతెత్తి అధికార పార్టీని శపిస్తోంది. హోం మంత్రిని తిడుతోంది. ప్రభుత్వాన్ని దుమ్మెత్తి పోస్తోంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ప్రభుత్వం నోరు విప్పలేకపోతోంది.</span><br /><span style="color: black;">ప్రాంతీయపార్టి అద్యుక్షుల ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పలేకపోతోంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అదే సమయంలో బద్వేలు నించి ఓ ఇరువై జీపులు ప్రయాణమయ్యాయి హైదరాబాదుకు. చెన్నారెడ్డి ద్వారా భర్తల్ని కోల్పోయిన టేకూరి గుర్విరెడ్డి భార్య, శివపురి ఓబుళ రెడ్డి భార్య లాంటి వాళ్లు ఒక్కో జీపులో ఒక్కరు వంతున తమకు తోడుగా జీపుల నిండుగా ఆడవాళ్లను ఎక్కించుకొన్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;తెల్లావారేసరికి హైదరాబాదులో దిగారు. వాళ్లంతా. </span><br /><span style="color: black;">&nbsp;నేరుగా ట్యాంక్‌బండ్ పైన తిష్టవేశారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;తామంతా చెన్నారెడ్డి చంపించిన వాళ్ల పెళ్లాలమంటూ తెలిపేసరికి మీడియా అంతా అక్కడకు చేరుకొంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; మీడియా ప్రతినిధులంతా ప్రశ్నల వర్షం కురిపిస్తున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" మా మొగుండ్లను సంపించి మమ్మల్నందర్నీ దిక్కులేనోల్లను చేసిన చెన్నారెడ్డి చచ్చినందుకు మాకు సంతోషంగా వుంది. ఆయన రాక్షసుడు. ఆయప్ప సస్తానే మేమంతా పండగ చేసుకున్యాం "&nbsp; గురివిరెడ్డి భార్య చెప్పింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; " ఇప్పుడెందుకొచ్చినారమ్మా మీరంతా ? "&nbsp; మీడియా ప్రశ్న.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;" మొగుడు సచ్చినాడనే అందర్నీ శాపాలు పెడ్తాంది గదా రమాదేవమ్మా !&nbsp; ఆమె మొగుడు మా మొగండ్లను సంపినప్పుడు మా ఏడుపులు ఆమెకు యినపల్లేదా ?&nbsp; మా మొగుండ్లనెవుర్నీ యిట్లా ఎత్తికొచ్చి గవర్నరు కాడ పెట్టి న్యాయం జెయ్యమని వాళ్ల పార్టి అద్యక్షుడు అడగలేదే..! ఇప్పుడు వాల్లు అడుగుతా వుండారు కాబట్టి ఆమెకేదయినా ప్రభుత్వం న్యాయం జేస్తే.. మాగ్గూడా అదే న్యాయం జేయాలని అడగడానికి వచ్చినాం. గవర్నరు పూనుకొని ఆమె మొగున్ని ఆమెకు తెచ్చిచ్చేట్లయితే మా మొగుండ్లనూ మాకు తెచ్చిస్తాడేమోనని వొచ్చినం.."&nbsp;&nbsp; అవాక్కయ్యారు విలేకరులు</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;తమ మొగుళ్లు చచ్చినా తాము ముండ మోయలేదనీ, చెన్నారెడ్డి చచ్చేంతదాకా ముండ మోయకూడదని తీర్మానించుకున్నామనీ, ఇప్పుడు ఆయప్ప చచ్చాడు గాబట్టి అందరం మూకుమ్మడిగా మాంగళ్యం తొలిగించుకోంటున్నామనీ మీడియా ముందు ప్రకటించారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ట్యాంక్ బండ్ మీదే కడప ఆడవాళ్లంతా మూకుమ్మడిగా గాజులు పగులగొట్టి, మట్టెలు తొలిగించి, తాళి బొట్టు తెంపుకొని సంప్రదాయ బద్దంగా విధవలయ్యారు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; *********</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; రాఘవకు అప్పుడప్పుడూ తను చేసిన పొరబాటు గుర్తుకొస్తూ వుంటుంది. తనకు తెలిసిన విషయాన్ని అందరికీ చెప్పి వుంటే సాక్ష్యాల్లేకుండా లేపేసేవారు చెన్నారెడ్డిని. ఈ కేసులూ, లక్షల్లక్షలు ఖర్చు కావాటాలూ, హైకోర్టులూ, అంతులేని టెన్షన్లూ వుండేవి కావు. టీం స్పిరిట్ మరచి పోయి వ్యక్తిగత ప్రతిష్ట కోసం తను ప్రాకులాడటం వల్లే చెన్నారెడ్డి రహస్య జీవితాన్ని గురించి జయసింహకు చెప్పలేదు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ******</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; బద్వేలు తాలూకాలో ఇప్పుడు శివపురి సోదరుల గాలి బలంగా వీస్తోంది. ఎంత బలంగా అంటే - తుఫాను గాలులంత బలంగా, ఆ వడి గాలులంత తీక్షణంగా.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; శివపురి రమణారెడ్డి పేరు చెబితే జనం భయపడుతున్నారు. అతనికి వ్యతిరేకంగా వ్యవహరించేందుకు జంకుతున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;రేపు ఎలక్షన్లలో అసెంబ్లీకి తనే పోటీ చేయాలని నిర్ణయించుకొన్నాడు రమణారెడ్డి.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; జి.పి.ఆర్ గాని, సోమనాథరెడ్డి గాని, రామసుబ్బారెడ్డి గాని నోరు మెదపలేదు. అతని అభ్యర్థిత్వాన్ని బలపరిచేందుకు అన్ని కంఠాల్ని ఏకం చేసుకొంటున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;చెన్నారెడ్డి పోయాడు&nbsp; కాబట్టి తమకు ఎదురుండదని, తాలూకా అంతా తన గుప్పెట్లో వుంటుందనీ రమణారెడ్డి వూహ.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; కానీ...&nbsp; చెన్నారెడ్డి చివరిదశలో సాగించిన కొత్తరకపు రాజకీయాన్ని గురించి వాళ్లకు తెలీదు. అది అవగాహనకు రావాలంటే ఎలక్షన్లు జరిగి ఫలితాలు వెలువడక తప్పదు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; *********</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; కండబలాన్ని, గుండె బలాన్ని నమ్ముకున్న శివపురి రమణారెడ్డి. చెన్నారెడ్డి తన వారసులకు అందించిన కొత్తరకపు రాజకీయాన్ని అర్థం చేసుకొనేసరికి పదేళ్లు పట్టింది. చింతకుంట రాజకీయ వారసునిగా వచ్చిన చెన్నారెడ్డి అన్నకొడుకు రెండు దపాలుగా రమణారెడ్డిని ఓడించాడు. చివరిరోజుల్లో తన పినతండ్రికి కలిగిన ఙ్ఞానోదయం అతనికి రాజకీయ పునాదిని బలంగా నిర్మించింది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; మూడవ దఫా అసెంబ్లీ ఎన్నికలలో మాత్రం రమణారెడ్డి తమ్ముని చేతిలో అతను పరాజితుడయ్యాడు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b>..... సమాప్తం.</b></span><br /><br /><br /><br /><br /><b><span style="color: black;">&nbsp;<span style="color: #38761d;">చివరిగా నా మాట.....</span></span></b><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఈ నవలలో మా రచయత సమయభావం వలనో లేక గుర్తుకు రాకపోవటం వలనో కాని మరి కొన్ని సంఘటనలు స్పృశించకుండా వదిలివేశారు. ముఖ్యంగా ముఠాకక్షల నేపధ్యంలో&nbsp; స్త్రీల పాత్రలు.. వారి ప్రభావం గురించి తగినంతగా పొందుపరచలేదు ఈ నవలలో.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; ఈ నవలలో అక్కడక్కడ మాత్రమే చెప్పుకున్న చెన్నారెడ్డి భార్య రమాదేవి గురించి వాస్తవంగా చెప్పాలంటే ఆవిడ చాలా ధైర్యవంతురాలు..ఒకవిదంగా చెన్నారెడ్డికంటే ఎక్కువ అని కూడ చెప్పవచ్చు, ఎన్నికల సమయంలో తన వడిలో బాంబులు చుట్టుకొని పోలింగ్ బూతుల్లోకి వెళ్లేది. ఇక చెన్నారెడ్డి ముఠానాయకుడైనా తన ఇద్దరి కొడుకుల విషయంలో చాలా జాగ్రత్తలు వహించే వాడు..తన ముఠారాజకీయాలకు వాళ్లను దూరంగా వుంచాలని చూశాడు..అందుకనుగునంగానే వారిద్దరిని ఊరికి దూరంగా వుంచి చదివించాడు కూడ. తన రెండో కుమారుడు పెద్దవాడికన్న కాస్త దుడుకు స్వభావం కలిగిన వాడు. వాటిని నియంత్రించడానికి కాలేజి ప్రిన్స్‌పాల్‌కి ఎక్కువ అధికారలిచ్చాడు అది ఎంత వరకంటే... ఏ కాస్త తుంటరి పని చేసినా వీపు వాచేలా బడితపూజ చేసేవాడు. కొడుకు కూడ ఒక్క ప్రిన్స్‌పాల్‌కే భయపడేవాడు. ఎప్పుడు తమ పిల్లల చదువుల గురించే ఆలోచించేవాడు, తన ముఠాకక్షలు వాళ్లకు సోకకూడదని, వాటికి దూరంగా ఉండాలనే తపించాడు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; చెన్నారెడ్డి హత్య తర్వాత ఏర్పడ్డ శూన్యాన్ని చెన్నారెడ్డి అన్న కుమారుడు ద్వారా తీర్చాలనుకొని అన్న కొడుకునే తర్వాత ఎన్నికలకు అభ్యర్థిగా నిర్ణయిస్తే.. అందుకు ససేమిరా వద్దంటూ అన్నకొడుకు భార్య చాలా గొడవ చేసింది,&nbsp; " మనకు ఈ కుళ్లు,ముఠారాజకీయాలు వద్దు, ప్రశాంతమైన జీవితం చాలు.. నీవు ఎన్నికలలో నిలబడితే నేను ఖచ్చితంగా ’ఉరి ’ వేసుకొని చస్తా "&nbsp;&nbsp; అంటూ బెదిరించింది, అయినా లెఖ్క చేయలేదు అతను. వెంటనే తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపులేసుకొని ఉరికి సిద్దమవుతుండగా రమాదేవి,మిగతా అనుచరులంతా తలుపులు బద్దలుకొట్టి ఉరి నుండి తప్పించారు, ఆమెను కాస్త నెమ్మదిపరచిన తర్వాత తాము ఎన్నికలలో నిలబడకపోతే&nbsp; రాబోవు రోజులలో తమ జీవితాలు ఎలా చిద్రమవుతాయో వివరించింది, ప్రత్యర్థులు తమ ఉనికిని ఎలా సవాల్ చేస్తారో.. అధికారలేమి తమ జీవితాలను ఎలా చిన్నాభిన్నం చేస్తాయో వివరిస్తూ బతిమాలి, బతిమాలి ఒప్పించి చెన్నారెడ్డి అన్న కుమారుడిని అభ్యర్థిగా నిలబెట్టారు. అతను ఇంజనీరింగ్‌లో పట్టబద్రుడు, అతనిభార్య పోస్ట్‌గ్రాడ్యేషన్ చేసింది. ఇలా చాలానే వున్నాయి ఈ నవలలో లేని విషయాలు...</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; **********</span><br /><span style="color: black;">&nbsp; నేను అనుకున్న విషయానికి ఈ నవలకు చాలా వ్యత్యాసం ఉంది. మేము సేకరించిన విషయంలో ఒక చిన్న ఉప కథననుసరించి ఈ నవల రాయడం జరిగింది. ఈ నవల చదివిన వారికి ఒక విషయం స్పష్టం అయుంటుందనే అనుకుంటున్నా..! బయట ప్రపంచంలో మీడియాద్వారా గాని లేక తెలుగు సినిమాల ద్వారా రాయలసీమ&nbsp; "ఫ్యాక్షన్ నాయకుల " యెక్క స్వభావం తెలుసుకొన్న వారికి, ఈ నవలలో ఉన్న ముఠానాయకుల యెక్క స్వభావానికి చాలా వ్యత్యాసం ఉన్నదనే సంగతి అర్థమై ఉంటుందనుకుంటున్నాను. మన సినిమాలలో రాయలసీమ ముఠానయకులని విలన్‌గా చూపినప్పుడూ వారొక చదువులేని దద్దమ్మగానో లేక మూర్ఖుడుగానో లేక అతనొక మొరటుమనిషి గానో చూపుతారు అంతే కాకుండా అతని పగ ప్రతికార భాగంలో గొప్ప ధైర్యవంతుడుగా చూపుతారు. వాస్తవంగా చెప్పాలంటే రాయలసీమ ప్రాంతంలో ఉన్న ముఠానాయకులంతా " భయస్తులే "&nbsp; ఇది ముమ్మాటికి నిజం. ఈ భయం అనే భావన కేవలం ఏ ఒక్క ప్రాంతానికే పరిమితం కాదనుకోండి..ఆ " భయం " అన్న భావన ప్రాంత, మత, కులరహితంగా మనుషుల్లో అంతర్లీనంగా దాగి ఉన్నదే..... దేశం మొత్తం ఉన్నదే.&nbsp; ఆ భయం నుండి పారిపోవడానికి మనిషి అనేకరకాల భావాలకు లోనవుతాడు అందులో భాగమే రాయలసీమ ప్రాంతపు ముఠానాయకుల తీరు కూడ. ఆధిపత్యపోరులో ఇద్దరు వ్యక్తులు పోటి పడుతున్నప్పుడు తన మనుగడకు ఎక్కడ ప్రమాదం ఏర్పడుతుందోనన్న భయంతో తన ప్రత్యర్థిని భౌతిక నిర్మూలనకు నడుం బిగిస్తాడు,&nbsp; మానసికంగా పోరాడే తత్వం లేక పిరికితనంతోనే వ్యక్తి నిర్మూలనుకు పూనుకుంటాడు. ఆ భాగంలోనే ఈ హత్యలు. అయితే మిగతా ప్రాంతంలో కూడ ఆధిపత్యపోరు ఉన్నదే..కాకపోతే అక్కడ వ్యక్తి నిర్మూలన ఉండదు... కేవలం చాణక్యడి రీతిలో ఎత్తుకు పైఎత్తులు వేస్తారు, తమ తమ&nbsp; తెలివితేటలు ఉపయోగించి ప్రత్యర్థి ఉనికిని దెబ్బతీయడానికి ప్రయత్నిస్తారు. అంతే తేడా..!.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ఇక చదువులు, నిరక్షరాసత. ఈ విషయంలో మీడియా, సినిమాలు రాయలసీమ ప్రాంతంలో ముఠాకక్షలు ప్రజ్విల్లడానికి కారణం నిరక్షరాసతనీ, విద్య ఉంటే ముఠాకక్షలు మటుమాయం అవుతాయని&nbsp; తెగ ఊదరగొట్టేశాయి, అంతేనా మన బ్లాగ్ లోకంలో ఒక మహిళా బ్లాగర్ కూడ ఇదే విషయాన్ని నొక్కి వక్కానించారు. ఇవన్ని చూసి నవ్వుకోవడం తప్ప ఏమి చేయలేం.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; మిగతా ప్రాంతంలోలాగే ఇక్కడ కూడ అక్షరాసత..నిరక్షరాసత సమపాళ్లలోనే ఉంది..అంతే కాని పూర్తిగా నిరక్షరాసత లేదు..ఇంకా ఒక విదంగా చెప్పాలంటే మిగతా ప్రాంతాలతో పోలిస్తే ముఖ్యంగా కోస్తా, సర్కారు జిల్లాల తీరప్రాంతాలతో పోలిస్తే రాయలసీమలో విధ్యనభ్యసించే వారి సంఖ్య ఎక్కవే అనిపిస్తుంది. దానికి కారణం.. రాయలసీమలో ఉన్న ’కరువు ’. ఇల్లరికం వచ్చిన అల్లుడిలా ఎప్పుడూ అంటిపెట్టుకొని వుండే కరువు వలన ఇక్కడి రైతులు సంవత్సరానికి ఒక్క పంట పండించడమే గగనం. అందుకే ఇక్కడి రైతులు పుడమితల్లి కంటే చదువుల తల్లి మీద మమకారం ఎక్కువ, 40 ఎకరాల ఆసామి కూడ ఉన్న పొలం అమ్మి అయినా తన కొడుకులకు చదువులు చెప్పిస్తాడు ..! అందుకే ఇక్కడ I.S.I&nbsp; మార్కుల్లా ఇంజనీరింగ్ పట్టభద్రులు, డాక్టర్లు ఎక్కవగా ఉంటారు. అదే కోస్తా తీరప్రాంతాలలో 4 ఎకరాల ఆసామికి ఒక కారు, ఒక చిన్న సైజు బంగ్లా ఉంటుంది అందుకు కారణం సంవత్సరానికి మూడు లేక రెండు పంటలు పండించే అవకాశం దండిగా వుంటుంది, నీరు సంవృద్దిగా ఉన్న చోట ధనం నిండుగా ఉంటుంది. అదున్న వారికి ఒకరి కింద పని చేయాల్సిన అవసరం అన్నది మానసికంగా అంగీకరించలేరు. అందుకే అక్కడ అక్షరాస్యత కొద్దిగ తక్కువే ఒకప్పుడు. ఇప్పుడా పరిస్థితి లేదనకుంటాను. అందరూ చదువలవైపే మొగ్గు చూపుతున్నారు.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; చాలా మంది ముఠానాయకుల్లో అక్షరాస్యత కలిగిన వాళ్లే ఎక్కువ. ఒకప్పటి మా వూరి మాజి ఎమ్మెల్యే డా.యమ్.వి.రమణారెడ్డి ముఠానాయకుడే..కాని ఆ పదాన్ని ఆయన ఒప్పుకోరు, ఆయన మొదట ఒక కమ్యూనిస్టు. ఆ సమయంలో చాలా మంది పేదలకు ఉచిత వైద్యం అందించాడు, దానివలన అతనికి పేదల్లో మంచి గుర్తింపు ఆదరణ ఉండేది. తర్వాత రాను రాను అతనిలోని స్వార్థమో లేక మరేదో కాని మార్పులు వచ్చాయి అంతే ఒక్క సారిగా ముఠానాయకుడి అవతారం ఎత్తాడు, దాని పర్యవసానమే రకరకాల హత్యలు జరిగాయి, కోర్టు కేసుల్లో ఇరుక్కోవడం జైలుకు వెళ్లడం ఇలా నేపధ్యంలో తన కేసులు తనే వాదించుకోవడానికి బెంగళూరు వెళ్లి ఎల్.ఎల్.బి చేశాడు ప్రైవేటుగా. యావజ్జీవ కారాగార శిక్ష వేస్తే అది అనభవిస్తూ&nbsp; తన కేసులో బేంచ్‌మీద ముగ్గురు సుప్రీం జడ్జీలు ఉన్నా న్యాయ వ్యవస్థలో ఉన్న కొన్ని లోపాల సాయంతో యావజ్జీవ ఖైదు నుంచి బైట పడ్డాడు. అంత తెలివైన వ్యక్తి ఒక ముఠానాయకుడి అవతారమెత్తాడు. మరో విచిత్రం ఆయనకు సాహిత్యంలో కూడ ప్రవేశం ఉన్నది. చాలా కథలు రాశాడు.. వివిద పత్రికల్లో కూడ ప్రచురితమయ్యాయి. 2000 సంవత్సరంలో విశాలాంద్రవారు శతాబ్ద కథాసంకలన&nbsp; పుస్తకం ప్రచురించారు, అందులో 100 కథకుల్లో ఈయన కూడ ఒక కథకుడే " రెక్క మాను " అనే ఈయన రాసిన కథకు చోటు కల్పించారు. అంతేనా ఆయన జైలులో ఖైదిగా ఉన్నప్పుడు చాలానే ప్రపంచ సాహిత్యం చదివారు.. అందులో తనెక్కువగా ఇష్టపడిన ఫ్రెంచి నవలాకారుడు హెన్రీ షారియర్ రాసిన " పాపియాన్ " నవలను తెలుగులోకి&nbsp; " రెక్కలు చాచిన పంజరం "&nbsp; పేరుతో రెండు భాగాలుగా అనవదించాడు.&nbsp; ముఠానాయకుడిగా మారకమునుపు ఈయన కొన్ని పత్రికలు నడిపాడు. ఒకప్పుడు విరసంలో సభ్యుడు కూడ. ఇతని గురించి చెప్పాలంటే చాలానే ఉంది.." కసి " నవలకు మూడింతల నవల అవుతుంది. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా మంది చదువుకున్న ఇంజనీర్లు, డాక్టర్లు, వకీలు ముఠానాయకులుగా వున్నారు. అయితే ఇప్పుడు ఒకప్పటి ముఠానాయకులు లేరు.. వాటి శకలాలే మిగిలి వున్నాయి..వాటి బూచిని చూపీ ఆర్థికంగా బలబడుతున్నారు కొందరు.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp; ఇక అక్కడి సామాన్య ప్రజలకు ఈ ముఠాకక్షలతో ఎటువంటి సంబందాలు ఉండవు ఎవరి జీవితాలు వారివి.. అంతే గాని ముఠానాయకులు సామాన్యల జీవితంలో జోక్యం చేసుకోరు. ఇక్కడి చదువులు, వ్యాపారాలు, మిగతా ప్రాంతాలలాగే షరామామూలుగానే ఉంటుంది. ఎవరి వారి ధినచర్యల్లో బిజీగానే ఉంటారు, అంతే గాని సినిమాలలో చూపినట్లుగా చీటికి మాటికి గొడవలు, హత్యలు చేసుకోరు. కడప, రాయలసీమ అనగానే అమ్మో బాంబులు అంటు హాస్యం ఆడతారు, అంతేగాని సరస్వతీ పుత్రులైన శతావధాని శ్రీ పుట్టపర్తి నారాయణాచార్యులు వారు గుర్తుకు రారు, తాళ్లపాక అన్నమార్యులు తలంపులోకి రారు, పోనీ తెలుగు చలనచిత్ర సీమలో ఏదో కనీసం కొన్ని చెప్పుకోదగ్గ ఆణిముత్యాలు తీసిన బి.ఎన్.రెడ్డి, బి.నాగిరెడ్డి, కె.వి రెడ్డి గార్లు గుర్తుకు రారు అదేమి దురదృష్టమో గాని.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; కనీసం ఇప్పటికైనా మీడియా, సినీవర్గాల వారు, చదువు సంద్యలు లేకపోవడం వలనే రాయలసీమ అలా తగలడింది అన్న నానుడి నుండి బయటకు వస్తే బాగుంటుందేమో...!!.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఇలా చెప్పడానికి చాలానే ఉన్నది..అంత ఒకేసారి చెప్పి బోర్ కొట్టించడం బాగోదు అన్న వుద్దేశంతో ఇప్పటికి ఇంతటితో ముగిస్తున్నాను..మిగతా వ్యాసం మరి కొన్ని రోజుల్లో మీ ముందుకు.......</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-370648164021118084?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-13910430919959475692011-04-04T19:53:00.000+05:302011-04-04T19:53:00.042+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b style="color: black;">.............సన్నపురెడ్డి వెంట్రామిరెడ్డి.</b><br /><br /><div style="color: black; text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; బాంబుల గంప రామంతపూర్ ఆఫీస్ రూంలోకి సురక్షితంగా చేరింది.<br />&nbsp;పళ్లు తోమి, కడుపునిండా టిఫిన్ మెక్కి చాపల మీద పడుకొని గాఢంగా నిద్రకు ఉపక్రమించారు బాలుడు బృందం.<br />&nbsp; పెళ్లి మంటపంలో చెన్నారెడ్డి మీద దాడి జేసేందుకు స్కెచ్ గీస్తున్నాడు జయసింహ.&nbsp; ఆపరేషన్‌లో పాల్గొనేందుకు ఖచ్చితంగా తొమ్మిది మందిని ఎంపిక చేశాడు.&nbsp; నిన్నటి దినం రెండు సార్లు వెళ్లి కళ్యాణ మంటపాన్ని క్షుణ్నంగా పరిశీలించి వచ్చాడు.<br />&nbsp;రాముల వారి గుడి ఆవరణలో కట్టించిన కళ్యాణ మంటపం అది, కేవలం పిల్లర్స్ మీద లేపి వుంది. వెనక మాత్రమే గోడ కట్టబడి మూడు వైపులా ఓపెన్‌గా వుంది. మంటపం ముందు షామియానాలు కట్టి వున్నారు. వాటినిండా కుర్చీలు.<br />&nbsp; బైటకు వచ్చేందుకు రెండు గేట్లు వున్నాయి. ఒకటి దేవాలయానికి ఎదురుగా తూర్పు వైపున, మరొకటి ఉత్తరం దిశన.<br />&nbsp; రెండు గేట్ల వద్ద ముగ్గురు ముగ్గురు వంతున మొహరించి వుంటే, లోపల మంటపంలో ఇద్దరు కాపుకాయాలి. అందర్నీ సంధానిస్తూ ఓ మనిషి దేవాలయం బైట ఉత్తరపు గేటుకు ఎదురుగా మూడు ఆటోల్ని సిద్దంగా వుంచుకొని వుండాలి.<br />&nbsp; మంటపంలో మోహరించేందుకు నేనంటూ నేనని పోటీ పడసాగారు అందరూ. ఎందుకంటే - వాళ్లకు మాత్రమే చెన్నారెడ్డిని చంపే చాన్సు అధికంగా వుంటుంది కాబట్టి.&nbsp; తమ చేతులారా అతన్ని చంపి తమ వాళ్ల ఆత్మలకు సంతృప్తి కలిగించాలి. రాక్షసుని లాంటి చెన్నారెడ్డిని చంపి చరిత్రలో మిగిలి పోవాలి.<br />&nbsp; అందరి ప్రతిపాదనల్ని నిర్ధ్వంద్వంగా ఖండించాడు జయసింహ. బాలున్ని, మజ్జిగ గోపాల్‌ను అందుకు వినియోగించాడు.<br />&nbsp; వాళ్ల ప్రయత్నాలన్నీ రాఘవకు తేలిగ్గానే&nbsp; కన్పిస్తున్నాయి. తన రాత బావుండక రాత్రి ప్రియురాలు వద్దకు రాలేదు చెన్నారెడ్డి. వచ్చుంటే యీ పాటికి తను హీరో అయ్యుండేవాడు.<br />&nbsp; తెల్లార్లూ మేలుకొని కళ్లు చింత నిప్పుల్లా వున్నాయి అతనికి. ఎప్పటికయినా చెన్నారెడ్డిని తను చంపాల్సిందేనని వీళ్లతో ఏమీ కాదనే ధీమాతో వున్నాడు. తనకు తూర్పు వైపు గేటు వద్ద డ్యూటీ యిచ్చినా నోరెత్తకుండా సమ్మతించాడు.<br />&nbsp; ఏ గేటు వద్ద ఎవ్వరు వుండాల్సింది నిర్ణయించుకొన్నారు.<br />&nbsp;అందర్నీ సంధానించి పనులు అందించే భాద్యత జయసింహ తీసికొన్నాడు.<br />&nbsp; ఖచ్చితంగా వికెట్ పడగొట్టి తీరతామనే భావిస్తున్నారు వాళ్లు. ఎందుకంటే తన తాలూకాకూ, తన ప్రత్యర్థులకూ దూరంగా ఉంటున్నాననే భావన అతనిలో సరైన జాగ్రత్తలు తీసికోనివ్వదనీ, నగర వాతావరణంలో పక్కవానికి ఏం జరుగుతోన్నా ఎవరూ పట్టించుకోరనీ, తాము ఖచ్చితమైన ధ్యేయంతో పని చేస్తున్నారు కాబట్టి, తాము విజయం సాధిస్తామనే ధీమా వుంది.<br />&nbsp; ఒక్క గంటకూడా నిద్రబోయి వుండదు బాలుడు బృందం.<br />&nbsp;జయసింహ లేవగొట్టాడు.<br />&nbsp; మొహం మీద నీళ్లు చల్లుకొని వచ్చి కూచున్న తర్వాత తాము రూపొందించిన ప్లాన్ గురించి విశదీకరించాడు.<br />&nbsp;ప్లానయితే పకడ్బందీగా వుంది.<br />&nbsp;అయినా ఒక లోపం స్పష్టంగా కొట్టొచ్చినట్టుగా కన్పిస్తూ వుంది. <br />" అతని వెంట గన్‌మెన్‌లు వస్తారు. వాళ్లను గురించి ప్లాన్‌లొ ఎక్కడా చర్చించినట్టులేదు "&nbsp; చెప్పాడు.<br />&nbsp;నాలుక కొరుక్కున్నాడు జయసింహ.<br />&nbsp;నిజమే.. తను పొరబడ్డాడు.<br />&nbsp;అందరూ తూర్పు గేటు గుండా లోపలికెళ్తారు.<br />&nbsp;గన్‌మెన్‌లు గేటు వద్ద నించి లోపల మంటపం దాకా వున్న ఆవరణను కవర్ జేస్తూంటారు.<br />&nbsp; యాక్షన్ ప్లాన్ కొంత మార్చాల్సి వచ్చింది.<br />&nbsp;తూర్పు గేటు వద్ద మనుషులు&nbsp; గేటుకు కొంత ఎడంగా వీధిలో నిల్చోవాలి. గన్‌మెన్‌ల గుండా ప్రమాదముందనుకొంటే వాళ్లు సిద్దమయ్యేలోపలే వాళ్ల మీద బాంబింగ్ జరపాలి.<br />&nbsp;దానికోసం మరో ముగ్గర్ని వాళ్లకు తోడు జేశాడు.<br />ప్లాన్ అమలు పరిచేందుకు మొత్తం పండ్రెండు మంది అవుతున్నారు.<br />&nbsp;బాలున్ని పెళ్లి మంటపం వద్దకు తీసికెళ్లాడు జయసింహ.<br />&nbsp;అంతటా పరిశీలించి చూసి సంతృప్తి వ్యక్తపరిచాడు అతను.<br />&nbsp;మరో రెండు గంటల్లో పెళ్లి జరగబోతోన్నా కూడా కళ్యాణ మంటపంలో సడీ సందడి లేదు. నగరాల్లో పెళ్లి ఇట్లా వుంటుంది కాబోలు.&nbsp; మహుర్తానికి అర్థగంట ముందొచ్చినా, అర్థగంట తర్వాతొచ్చినా మంటపంలో పెళ్లికి సంబంధించిన ఆనవాళ్లు ఏవీ కన్పించవుట.<br />&nbsp; అదే పల్లెల్లో అయితే-<br />&nbsp;వారం ముందునించే పెళ్లి సందడి మొదలవుతుంది.<br />&nbsp; చలువ పందిళ్లు, పచ్చతోరణాలు, పెరేని కుండలు, చుట్టాల సందళ్లు....... ఒకటేమిటి.. పెళ్లయిపోయి నెలలు గడిచినా ఆయింట్లో పెళ్లి జరిగిందని చెప్పేందుకు ఎన్నో ఆనవాళ్లు మిగిలి వుంటాయి.<br />&nbsp; ఇక్కడ మిగుల్చుకోవటానికి ఏమీ వుండదు - వధూవరులు పరస్పరం ఆలూ మొగుళ్లుగా మిగిలిపోవటం తప్ప.<br />&nbsp;’ఈరోజు ఆలూరి దంపతులు మాత్రం తమ జీవితాంతం వెంటాడే ఒక చేదు స్మృతిని మిగుల్చకొంటారు ’ అనుకొన్నాడు బాలుడు.<br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ***********<br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; పెళ్లికి ఇంకా చాలా సమయముంది.<br />&nbsp;సెక్రటేరియట్‌ దాకా వెళ్లొద్దామనుకొన్నాడు చెన్నారెడ్డి.<br />&nbsp;సెక్రటేరియట్‌లో అడుగుపెట్టగానే హోమంత్రి ఎదురైతే తలపక్కకు తిప్పుకొని వెళ్లాడు.<br />&nbsp; అతని బలంతోనే గదా శివపురి వాళ్లు విర్రవీగేది.<br />&nbsp; తనకు జరగకూడనిది ఏదైనా జరిగితే - ఏదైనా ఏమిటి ? శివపురి వాళ్ల చేతుల్లో చస్తే...&nbsp; దానికి ప్రధాన కారణం అతనే. అతని వల్లనే వాళ్లు ఇంతలావు మొగోల్లయింది.<br />&nbsp; తన వాళ్ల పనికోసం సంబంధిత సెక్షనలో చాలా సేపు గడిపాడు. వాచీ చూసుకొనే సరికి పెళ్లి సమయం ఇంకొంత దూరంగానే ఉన్నట్లనిపించింది.<br />&nbsp;పెళ్లి చూసుకొని వెంటనే బద్వేలు వెళ్లటమా ?&nbsp; ఇక్కడే వుండి ఉదయం వెళ్లటమా ?<br />&nbsp;ఇక్కడ వుండేందుకే&nbsp; మనసు మొగ్గు చూపింది.<br />&nbsp;బద్వేలు మనసులో మెదిలేసరికి అక్కడి ఆపరేషన్ గుర్తొచ్చింది.<br />&nbsp;రమణారెడ్డి ఇంట్లోంచి కదలి టౌనుకు వచ్చాడో లేదో !&nbsp; వస్తే మాత్రం తను శుభవార్త వింటాడు.<br />&nbsp;అక్కడి విషయాలు తెలిసికోవాలనే కుతూహలం కలిగింది.<br />&nbsp;నేరుగా తన క్వార్టర్‌కు వెళ్లాడు.<br />&nbsp;బద్వేలు ఆఫీసు‌కు ఫోన్ పెట్టాడు.<br />&nbsp;కొండన్న ఎత్తాడు.<br />&nbsp;శివపురి రమణారెడ్డి ఇంటి వద్దే వున్నాడుట. టౌనుకొచ్చేందుకు ప్రయాణమవుతున్నాడుట. తమ వాళ్లంతా సిద్దమై వున్నారుట.<br />&nbsp; ఏదో హుషారు శరీరంలో ప్రవేశించినట్లయింది అతనికి.<br />&nbsp;పెళ్లి చూసికొని అట్నించి అటే ప్రేయసి వద్దకు వెళ్లాలనిపించింది. రాత్రంతా డిసప్పాయింట్ అయ్యుంటుంది గదా ! ఆమెకు క్షమాపణలు చెప్పాలి. ఆమె వద్దనించే బద్వేలు సమాచారాలు తెలిసికోవచ్చు.<br />&nbsp; గన్‌మెన్‌లు వెంట వస్తే ఆమె వద్దకెళ్లేందుకు ఆటంకం.<br />&nbsp;వాళ్లను మరో తమ పార్టీ ఎమ్మెల్లే క్వార్టర్ వద్ద వదిలాడు.<br />&nbsp;ఈ రోజు వీళ్లు మారిపోయి రేపు మరో ఆంగరక్షకుల బ్యాచ్ వస్తుంది. ఆ లిస్టుతో సిద్దంగా వుండమని వాళ్లకు చెప్పి తనొక్కడే కారులో బైల్దేరాడు.<br />&nbsp; నేరుగా పెళ్లి జరిగే గుడి వద్దకు వెళ్లి ఆగింది కారు.<br />&nbsp;వాచ్ చూసికొంటే ఇంకో పదినిమిషాల టైమున్నట్లుంది. మాంగళ్యధారణకు.<br />&nbsp;ఇంటికి ఫోన్ చేయాలనిపించింది.<br />&nbsp;కారు ముందుక్కదిలింది కొంత దూరం లోని యస్.టి.డి బూత్ వద్ద ఆగింది.<br />&nbsp;కారు దిగి బూత్‌లోకి వెళ్లాడు.<br />&nbsp;నంబర్ డయల్ చేశాడు.<br />&nbsp;భార్య ఫోనెత్తింది.<br />&nbsp;తన గొంతు గుర్తబట్టగానే&nbsp; " ఏమయ్య ! ఇప్పటికి గుర్తొచ్చిందా యిల్లు ? "&nbsp; అంది.<br />&nbsp;" సెక్రటేరియట్‌లో పనులుండాయి లేవే ! "&nbsp; చెప్పాడు.<br />&nbsp;" నీ పనులు నాకు దెల్సుగాని బెరీనా ఇంటికి రాసామీ !&nbsp; రేత్రినించి హర్ష నిద్దర్లేకుండా వూరకే తిరుగతా వుండాడు. నాకేదో భయంగా వుంది.. ఇప్పుడే బసెక్కిరా.. నువ్వాడ.. మేమీడ.. ఎందుకయ్య యీ అగసాట్లన్నీ ?&nbsp; రా.. ఎట్టయితే అట్టయితాది.. బయపడి ఎన్రోజులు బతకాల ? సస్తే అందరమూ కలిసే సచ్చిపోదాం రా !... "&nbsp; ఆమె గొంతు బొంగురుబోయింది.<br />&nbsp;హృదయం జలదరించినట్లయింది చెన్నారెడ్డికి.<br />&nbsp;చావుకు భయపడే తనిక్కడ దూరదూరంగా తిరుగుతున్నానని పసిగట్టింది ఆమె. కలిసే చద్దామంటూ తనకు ధైర్యం చెబుతోంది.<br />&nbsp;" ఎందుకట్లా మాటాడ్తావూ ?&nbsp; నాకేం కాదులేయే పిచ్చిదానా ! నన్నెవురూ చంపేది ? "&nbsp; అప్పటికే గొంతు జీరవోయింది అతనికి.<br />&nbsp;అతనిలోని మార్పును ఆమె గ్రహించినట్లుంది&nbsp; " ఇన్నేండ్లు సంసారం జేసినాం. నువ్వేందో నాకు తెల్దా ? నీ కతేందో నాకు ఎరుకలేదా ? - నువ్వే నన్నర్థం చేసుకోలేదుగాని... ఏమయ్యా ! - నీ భయం నాకు సెప్పదానికేమి ?&nbsp; నేను వినకూడదా ?&nbsp; నేను భయపడకూడదా ?&nbsp; పెండ్లానికి తెలుస్తే నామోషా ? ఎన్ని రోజుల్నించి దాచుకొని దాచుకొని కుమిలి పోతాండవయ్యా ! నువ్వింటికిరా సోమీ ! మా కండ్ల ముందుండు... చంపేవాళ్లు అక్కడికి మాత్రం రారా ? ... చావో బతుకో మా కండ్లముందే జరగనీ.."&nbsp; ఏడుపు తన్నుకురాగా ఆమె గొంతు పూడిపోయింది.<br />&nbsp;ఎప్పుడూ ఏడ్చి ఎరుగని ఆడమనిషి.<br />&nbsp;ఇప్పుడు తన్ను గురించి ఏడుస్తోంది.<br />&nbsp;తను దూరమవుతానేమోనని ఏడుస్తోంది.<br />&nbsp;అతనికి కూడా గుండెలు కరిగాయి.<br />&nbsp;మాట తడబడింది.<br />&nbsp;" పెండ్లి జూసుకొని బైల్దేరుతా... "&nbsp; పొడిగా చెప్పి ఫోను పెట్టేశాడు.<br />&nbsp; భారమైన హృదయంతో కారెక్కాడు.<br />&nbsp;దేవాలయం గేటు వద్ద ఆగింది అది.<br />&nbsp;కారు దిగి నేరుగా పెండ్లి మంటపం వద్దకు నడిచాడు.<br />&nbsp;గన్‌మెన్‌లు లేకుండా అతనొక్కడే దిగిపోవటం రాఘవ వగైరాలకు ఆశ్చర్యం కలిగించింది.<br />&nbsp;వెనక వస్తున్నారేమో !<br />బైటి మనుషుల ద్వారా అప్పటికే ఆయన ఆగమన వార్త లోపలి జనాలకు తెలిసింది.<br />&nbsp;బాలుడు, మజ్జిగ గోపాల్‌ మంటపంలోని పెళ్లి జనంతో కలిసి పోయి వున్నారు. ప్యాంటు జేబుల్లోకి చేతులు దూర్చి బాంబులపైన అరచేయి వుండేలా జాగ్రత్త పడుతూ చెన్నారెడ్డి కోసం నిరీక్షిస్తున్నారు. అటు ఇటు చిన్నగా పచార్లు చేస్తున్నారు.<br />&nbsp;ఇద్దరూ ఓ మోస్తరు తాగి వున్నారు. వాళ్లే కాదు ఆపరేషన్‌లో పాల్గొన్నవారంతా కొంత నిషామీదనే వున్నారు.<br />&nbsp;చెన్నారెడ్డి మంటపంలోకి వచ్చాడనే వార్త ఇద్దరి చెవులకు వచ్చి చేరింది.<br />&nbsp;బాలుడు, మజ్జిగ ఒకరి మొగాలొకరు చూసికొన్నారు.<br />&nbsp;చెన్నారెడ్డి వచ్చాడుట.&nbsp; ఏడీ ?&nbsp; ఎక్కడ ?<br />&nbsp;జనమంతా నిలబడి మాట్లాడుకొంటున్నారు.<br />&nbsp;మంటపంలో వేసిన కుర్చీల నిండా ఎక్కువ సంఖ్యలో ఆడవాళ్లు కూచుని వున్నారు.<br />&nbsp; వాళ్ల వెనగ్గా నిల్చుని వున్న మగ గుంపులో వెదకసాగారు.<br />&nbsp;ఆ పని కొంత క్లిష్ట తరంగానే వుంది.<br />&nbsp;తాము వెదకుతున్నట్లు ఎవరికీ అనుమానం రాకూడదు.<br />&nbsp;చెన్నారెడ్డి మనుషులకు తమ మొహాలు కన్పించుకూడదు.<br />&nbsp;తలకెక్కిన నిషాను జాగ్రత్తగా అదుపులో పెట్టుకోవాలి.<br />&nbsp;తల నిటారుగా పైకెత్తేదానికి కూడా లేదు.<br />&nbsp;ఒక ఇబ్బంది గాదు... సవాలక్ష..<br />&nbsp; అతనొచ్చాడని&nbsp; పక్కా సమాచారం.<br />&nbsp;అంత లావు మనిషి ఎక్కడ దాక్కున్నట్లు ?<br />&nbsp; మజ్జిగ గోపాల్ కయితే దిక్కుతోచటం లేదు. ’ఇక్కడే వున్నాడంటున్నారు. తాము పసిగట్టలేకపోవటమేమిటి.. ? ’<br />&nbsp; తమ వాళ్లేమయినా తప్పుడు సమాచారం అందించారా ?<br />&nbsp; ఇలాంటి సమయంలో అలాంటి పొరబాట్లు దొర్లవు.<br />&nbsp;" రేయి&nbsp; మజ్జిగా.. మజ్జిగా .."&nbsp; లో గొంతుకతో బాలుని పిలుపు.<br />&nbsp;తలెత్తి చూశాడు.<br />&nbsp;నలుగురు వ్యక్తులు అవతల్నించి బాలుడు.<br />&nbsp;తన చూపులు అతన్ని సోకగానే చేతుల్తో సైగ చేశాడు ’తన వెనక చూడ ’మన్నట్టుగా.<br />&nbsp;వెనక్కి తిరిగి చూసేసరికి.... <br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;<b> .... సశేషం</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-1391043091995947569?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-63542866271285711752011-03-29T20:43:00.000+05:302011-03-29T20:43:13.336+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<b style="color: black;"> .............సన్నపురెడ్డి వెంట్రామిరెడ్డి.</b><br /><br /><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: black;">బద్వేలు నించి తన అంతరంగిక అనుయాయి కొండన్న</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" అన్నా!&nbsp; పదిరోజుల్నించి శివపురి రమణారెడ్డి జీపు ఒక్కటే తిరుగుతావుంది. దాంట్లో కూడా ఐదుమందికి మించిలేరు.. "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; విషయమేమిటో అర్థం కాలేదు చెన్నారెడ్డికి.&nbsp; " అసలు సంగతేందో చెప్పారా ? "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " నువ్వీడ సరిగ్గా వుండడం లేదుగదా !&nbsp; వాల్లు గూడా ఎవురూరికి వాల్లు పోయినట్టుంది. "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" అన్నదమ్మలయినా వుంటారు గదబ్బీ ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" సగం మంది కనపల్లే.. నాకండ్లతో జూసినా.. ఇయ్యాలయితే వాడూ, బాలుడూ, ఎవురో యిద్దరు.. జీపంతా నలుగురే. రేత్రి గూడ కొందరు వూర్లకు పోయినారంట.. వాడిప్పుడు వొంటరి గాడయిండన్నా !&nbsp; ఇదే సమయం.. వాన్ని బేస్తే పోలేదా ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఒక్క నిమిషం మౌనంగా వుండిపోయాడు చెన్నారెడ్డి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అతనికి ఏమి పాలుపోలేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" కుంట మాసులకు ఫోన్ జేసి చెప్పన్నా !&nbsp; నువ్వు చెబుతేగాని వాల్లు కదలరు. మిగతాదంతా నేన్జూసుకుంటా. రేపు పొద్దుగుంకే యాలకు వాన్ని బద్దేలి చెరువు కట్టకు బలిస్తా.. నువ్వు మాకు అందుబాటులో వుండన్నా ! "&nbsp; చెప్పాడు అవతల్నించి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " సరే.. సరే.. జాగ్రత్త.."</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అవతల ఫోన్ పెట్టేసిన చప్పుడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;గుండెల్లో సన్నని కంపన మొదలయింది చెన్నారెడ్డికి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కోఠి...&nbsp; వస్తువులు.. ప్రియురాలు.. భోజనమూ - అన్నిటినీ మరచిపోయాడు కొంతసేపు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కుంటకు ఫోన్ చేశాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;తనకు కావలసిన వ్యక్తి దొరికాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అతనికి అన్ని విషయాలు చెప్పాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; కొంత టెన్షన్‌గా వుంది చెన్నారెడ్డికి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;శత్రువును లేపేందుకు మంచి&nbsp; ఛాన్స్ దొరికింది. తనవాడు పటిష్టమైన వ్యూహంతో పని సాధిస్తాడో లేదోనని అనుమానం.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కొండన్న మంచి వ్యూహాలు పన్నగలడు. నమ్మకంగా పని చేయగలడు, ఉత్సాహం వుంది. స్వామి భక్తి వుంది... కానీ వ్యూహాలు పన్నినంత పకడ్బందీగా ప్రణాళికను తుదకంటూ నిర్వహించలేడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఆ విషయాన్ని ఒకటి రెండు సార్లు తను గమనించాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; గోపవరం నించి బద్వేలుకు వచ్చే దారిలో అప్పోజిషన్ వాన్ని ఒకన్ని నరికినపుడు, గొడవలకు సంబంధించిన వాడు కాదనే వుద్దేశ్యంతో పక్కనే వున్న వ్యక్తిని వదిలేశాడు.&nbsp; తర్వాత వాడు సాక్షిగా మారేసరికి ఆ కేసునించి తప్పించుకోవటానికి ఎన్నో అగచాట్లు పడవలసి వచ్చింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఇట్లాంటి విషయాల్లో కేవలం మేధావితనమే గాదు - కొంత మూర్ఖత్వం కూడా అవసరమే. గుండె ధైర్యం ఒక్కటే గాదు - కొంత కరకుదనం కూడా వుండాలి. అడవికి అగ్గి బెడితే ఎండు కర్రతోటి పచ్చ కర్ర కూడా కాలుతుంది.. సమదృష్టితో చూసే కసాయితనం కూడా వుండాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఈ గుణాలేవి కొండన్నకు లేవు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వానికి మరొకర్ని తోడుంచాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఎవరైతే సరిపోగలరు..?</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; చాలా సేపు ఆలోచించాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;గతంలో అయితే తనే సూచనలిచ్చి నడిపించేవాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఇప్పుడెట్లా ?</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అతని దృష్టి తాలుకా సాంతం గిరగిర తిరుగుతూ వెదకింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;చివరకు అతని దృష్టిలో ఒకే ఒక వ్యక్తి నిలిచాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">భీమునిపల్లె పెంచలయ్య...&nbsp; ఇట్టాంటి విషయాల్లో ఘటికుడు. చూసి రమ్మంటే కాల్చి వచ్చేసే రకం. కాని పెంచలయ్యకు ఫోన్ సౌకర్యంలేదు సమాచారం ఎలా అందజేయాలి..?&nbsp; తన చిన్నకొడుకు హర్ష ద్వార సమాచారం&nbsp; అందించాలి.... తప్పదు వాన్ని పంపాల్సిందే.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;భార్యకు తెలీకుండా వాడికి విషయం చెప్పి సమాచారం అప్పజెప్పే భాద్యత అప్పగించాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; వీలైతే రాత్రికే తను ప్రయాణమై పోవాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఇంటికి ఫోన్ పెట్టాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;సులభంగానే లైన్ దొరికింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అవతల ఫోన్ ఎత్తిన చప్పుడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;గొంతు వినగానే మరేమీ మాట్లాడకుండా ఫోన్ పెట్టేశాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;పది నిమిషాల తర్వాత మళ్లీ ప్రయత్నించాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;తిరిగి ఆమె గొంతే.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అసహనంగా కుర్చీలో కూలబడ్డాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అంత టెన్షన్ లోనూ తన ప్రేయసి గుర్తొచ్చింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఎదురు చూస్తుంటుందేమో !</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;తనక్కడికి వెళ్లే&nbsp; ఛాన్స్ లేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఫోన్ చేసి చెప్పాడు ఆమెకు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అవతల్నించి అంతులేని నిరాశతో తడిసిన స్వరం.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఆమెను బుజ్జగించేందుకు ప్రయత్నించాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఆ సమయానికి రాఘవ తన బైకు మీద వెళ్లి ఆమె ఇళ్లున్న సందు మొగదల మాటేసి వున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వేట కొడవలి నొకదాన్ని సీటుపక్క లాఘవంగా అమర్చుకొని వున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;చెన్నారెడ్డి కోసం ఓపిగ్గా ఎదురు చూస్తున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;శివపురి నుంచి ఉదయమే దిగిన చెన్నకేశవ వగైరాలు ఎమ్మెల్లేను చంపేందుకు అద్భుతమైన వ్యూహాన్నొకదాన్ని పట్టుకొచ్చామంటూ హంగామా చేస్తున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;తను వాటిని విన్పించుకోదల్చలేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఇట్లా హంగామా చేసిన ప్రతిసారీ అపజయం తప్ప మరొకటి మిగలటం లేదు. ఇప్పుడు కూడా ఫలితం అదే..&nbsp; సందేహం లేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; పథకాన్ని వాళ్లు రేపు అమలు చేయబోతున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;తను యీ రాత్రికే చెన్నారెడ్డి తల నరికి వాళ్లకు కానుకగా ఇవ్వబోతున్నాడు.&nbsp; వాళ్లెవరూ చేయలేని పనిని తను చేయబోతున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఆలోచిస్తూ వున్నాడు అతను.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అప్పటికి సమయం తొమ్మిది గంటలు దాటుతూ వుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఆ టయానికి చెన్నారెడ్డి తన కుర్చీలో అసహనంగా కదలుతున్నాడు. మరొక్క సారి హర్ష కోసం ప్రయత్నిద్దామని రిసీవర్ మీద చేయిబోతోండగా ఫోన్ మోగింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;రిసీవర్ ఎత్తాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;బద్వేలు నించి కొండన్న.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" అన్నా !&nbsp; అన్నా ! మన అదృష్టం పండింది.."</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " ఏమబ్బీ ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" వాని తమ్ముండ్లు హైదరాబాద్ వస్చాండారని సమాచారం. నంద్యాల కొచ్చి ట్రైనెక్కినారంట. ఎవురో చుట్టాలింటికంట. గంపెడు మామిడి పండ్లు గూడా ఎత్తకపోయినారని వినికిడి.. ఇంటికాడ వాడొక్కడే వుండాడంట.."</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " హైదరాబాదా ? "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" అవ్వన్నా ! హైదరాబాదే...... న్నోవ్ ! వాల్లు తిరిగి ఇంటికి రాగూడదు.. తెల్సిందా ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " సరే సరే !&nbsp; ఇక్కడి సంగతి నాకొదిలేయండి. ఇప్పుడే బాబు ద్వారా పెంచలయ్యకి సెబుతా ఇద్దరూ కలిసి శివపురోన్ని ముగించండి. "&nbsp; చెప్పాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఫోన్ పెట్టింతర్వాత శరీరం నిండా అంతులేని ఉత్సాహాన్ని తెచ్చుకొన్నాడు చెన్నారెడ్డి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;సిటిలో రాటుదేలిన కసాయి గుండాల ముఠాల్ని కొన్నింటిని గుర్తు జేసికొని డైరిలోని వాళ్ల నంబర్ తీసి నోట్ చేసికొని ఫోన్ చేశాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" హలో నేను... కడప చెన్నారెడ్డిని.. "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వెంటనే అవతలి గొంతులో వినమ్రత&nbsp; " నమస్తే అన్నా ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " నీతో పనిబడింది వీరూ ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" సెప్పన్నా ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" ఇక్కడకురా - చెబుతా.. "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; పదినిమిషాల్లో వచ్చాడు వీరూ.&nbsp; " నమస్తే అన్నా !&nbsp; ఎంతకాలంనుంచో అనుకుంటున్నా నీ పని ఒక్కటన్న సేసి పెట్టాలని చెప్పన్నా ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; విషయమంతా అతనికి చెప్పాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;శివపురి మనుషుల్ని చూపించేందుకు సిటిలోనే వున్న తన వాళ్లను ఇద్దర్ని పిలిపించాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వాళ్లను వీరూకి అప్పగించాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ట్రైన్ టైం చెప్పాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వాళ్లు వెళ్లింతర్వాత గుర్తొచ్చింది కొడుక్కు ఫోన్ చేయలేదని.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వెంటనే ఆ పనిమీద కెళ్లాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కొంత ఆలస్యంగానే అయినా యీ సారి భార్య గొంతు విన్పించలేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అన్ని విషయాలూ వివరంగా చెప్పాడు హర్షకు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తమను పట్టి పీడిస్తూ వున్న సమస్యను పరిష్కరించకొనేందుకు చక్కటి అవకాశం దొరికిందనీ, దీన్నిప్పుడు సద్వినియోగం చేసికొంటే తాలుకాలో తిరుగు వుండదనీ చెప్పాడు.&nbsp; దీన్ని జీవన్మరణ సమస్యగా భావించి అన్ని శక్తి యుక్తుల్ని పూర్తిగా వినియోగించి పని పూర్తి చేయమనీ, ఏ మాత్రం నిర్లక్ష్య పెట్ట వద్దనీ హెచ్చరించాడు.</span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ********</span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; జీపు నేరుగా ముగ్గిపిండి గనివద్దకు వెళ్లి ఆగింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అందులోంచి బాలుడు, రమణారెడ్డి వగైరాలు దిగారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;పరిసరాల్ని నిశితంగా పరిశీలిస్తూ నేల మీద ఏదో వెదుకుతున్నాడు. బాలుడు.&nbsp; భూమిలోంచి బైటకొచ్చిన గుడ్డపీలిక, కంపచెట్టు, బోటి రాయి వగైరాలు వద్ద అతను సూచిస్తోంటే మిగిలిన వాళ్లు జాగ్రత్తగా తవ్వి ప్లాస్టిక్ బక్కెట్లను బైటకు తీస్తున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అన్ని బక్కెట్లను ఒక చోటుంచి పై పొట్టును తొలగించి వరసగా పేర్చి వున్న బాంబుల్లోంచి ఏదో ఒకటి ఎన్నుకొని పరీక్షించాడు బాలుడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఒకటి రెండు బక్కెట్లు మినహా అన్ని బక్కెట్లోని బాంబులూ నాణ్యంగా పేలాయి. గని ప్రాంతాన్నంతా దద్దరిల్ల జేశాయి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;బక్కెట్లోంచి పాతిక బాంబుల్ని ఏరి మిగిలిన వాటిని యధా ప్రకారం భూమిలో పూడ్చి పెట్టారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;జీపులోంచి గంపను కిందకు దించి అందులోని పొట్టును నేలమీద పోశాడు బాలుడు. తర్వాత పొట్టును గంపలో పోయటం, ఓ వరస బాంబుల్ని పేర్చటం, మళ్లీ పొట్టు పోయటం, తిరిగి బాంబుల్ని పేర్చటం, వరసకు వరసకూ బాంబుకు బాంబుకు మద్య దండిగా వరిపొట్టు వుండేలా జాగ్రత్త పడ్డాడు.&nbsp; గంపలో ఇంకా ఖాళీ వుంది. దానికి గుడ్డ కట్టి జీపుకెత్తారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; బాంబుల గంప తెల్లారే సరికి హైదరాబాదులో వుండాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; దాన్ని ఇలాగే జీపులో తీసికెళ్లటం కష్టం. ఎక్కడంటే అక్కడ పోలీసు చెకింగ్‌లుంటాయి. నంద్యాల వరకు జీపులో పట్టుకెళ్లి అక్కడ ట్రైన్ ఎక్కిస్తే పని సులభంగా జరిగిపోతుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; బాంబుల గంప వెంట బాలుడు, చంద్ర, వాసులు వెళ్లాలని నిర్ణయం జరిగిపోయింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; సాయింత్రంగా పోరుమామిళ్ల వెళ్లి ఓ వంద మామిడి పళ్లను తెచ్చారు. వాటిల్లో కొన్నింటిని రెండువరసలుగా గంపలో పేర్చి పైన గుడ్డ కట్టారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; రాత్రి బాలుడు, చంద్ర, వాసులతో జీపు నంద్యాలకు బైల్దేరింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;మామూలు వేగంతో వెళ్లినా రైలు వచ్చే సమయానికంటే అర్థగంట ముందే స్టేషన్ చేరుకోగలరు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;చేయబోయే పనిని గురించి వూహించుకొంటున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కొంత ఉద్విగ్నతకు గురవుతున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;జీపు వేగంగా వెళుతూ వుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;మరో ఇరువై కిలోమీటర్ల ప్రయాణం చేస్తే నంద్యాల వస్తుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అక్కడ ట్రాఫిక్ బందయివుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఏదో యాక్సిడెంటు జరిగిందట.&nbsp; జనం గుంపయ్యారు. వాహనాన్ని నిలేశారు.&nbsp; వెనక ముందు వాహనాలతో రోడ్డంతా నిండిపోయింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వాహనాల వరస దండిగానే వుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">వెనక్కి వెళ్లేందుకు మరో దారిలేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ట్రాఫిక్ సమస్య ఎప్పుడు క్లియరవుతుందో తెలీదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;’ అర్ధ గంట లోపల క్లియర్ కాదా ! ’&nbsp; అనే ధీమా</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; మరో వైపు ట్రైన్ మిస్సవుతుందనే భయం.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; పోలీసులు వచ్చి ట్రాఫిక్ క్లియర్ చేసేసరికి ఖచ్చితంగా అర్ధగంట సమయం పట్టింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఆగమేఘాల మీద నంద్యాల రైల్వేస్టేషన్ చేరుకొంది బాలుని జీపు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఆదరాబాదరా స్టేషన్‌ లోకి నడిచారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఐదునిమిషాల క్రితమే ట్రైన్ వెళ్లిపోయిందట.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; దిక్కు తోచలేదు వాళ్లకు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;తల పట్టుకొన్నారు కొంత సేపు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వెంటనే బస్ రూట్ పైకి తీసికెళ్లారు జీపుని.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఏదైనా లారీలో వెళ్లాలని వాళ్ల ఆలోచన.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అర్థగంట సేపు ప్రయత్నిస్తేగాని లారీ ఆపలేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;సవాలక్ష ప్రశ్నలడిగి కాని డ్రైవర్ వాళ్లను ఎక్కించుకోలేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;’అమ్మయ్య ’ అంటూ గుండెనిండా గాలి పీల్చుకొని వదిలారు ముగ్గురూ.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;జీపు వెనక్కి వెళ్లింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;లారీ టౌన్ లిమిట్స్ దాటింతర్వాత ఓ డాబా వద్ద ఆగింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" ఏం సర్ !&nbsp; భోంచేయరా ? "&nbsp; లారి దిగి డాబాలోకి వెళుతూ అడిగాడు డ్రైవర్&nbsp; " మందు కూడా దొరుకుద్ది "&nbsp; చెప్పాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; రెండు నిమిషాల తర్వాత వాసు కిందకు దిగాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;డ్రైవర్ వెంట డాబాలోకి వెళ్లి మందు, నంజుళ్లు, వాటర్ బాటిల్స్ తీసుకొని లారీ క్యాబిన్ పైకి ఎక్కాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అక్కడ కూచుని ముగ్గురూ మందు కార్యక్రమాన్ని పూర్తి జేశారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వాతావరణం ఆహ్లాదకరంగా వుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కడుపులోకి నిషా ఎక్కేసరికి మంచి హుషారొచ్చింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;లారీ కదలి వెళుతోంటే దాని రొదకంటే వాళ్లు పాడే పాటల సంగీతపు మోత ఎక్కువైంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఎవ్వరూ నిద్ర పోదల్చుకోలెదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఒకరు మార్చి మరొకరు పాటలు పాడుతూనే వున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;మద్య మద్యన డ్రైవర్‌ను హెచ్చరిస్తున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కర్నూలు వచ్చింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అక్కడో చాయ్ తాగి మళ్లీ కదిలింది లారీ.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఓ అర్ధ గంట ప్రయాణించి వుంటుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఉన్నట్టుండి ’తుస్ ’ మనే శబ్దమూ, దానితోటి సైడులాగుతూ రోడ్డునించి పొలాల్లోకి వెళ్లాలనే లారీ ప్రయత్నమూ.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;బలంగా బ్రేకు తొక్కి లారీని ఆపాడు డ్రైవర్</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఎడమ వైపు ఫ్రంట్ వీల్ పంచరయ్యింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;’ఎంతసేపు ?&nbsp; పదినిమిషాలేగదా టైర్ మార్చేందుకు ! ’ అనుకొన్నారు క్యాబిన్ పైన్నించి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" గోవిందా గోవింద ! "&nbsp; అంటూ రెండు చేతుల్ని గాల్లో కెత్తి లారీ ఎక్కాడు డ్రైవర్.&nbsp; " పండుకోండి సార్ ! పొద్దున్నే పోదాం "&nbsp; అన్నాడు వాళ్లకేసి తిరిగి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" ఏం ? స్టెఫ్నీ లేదా.."</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " ఉంది.. ఉంటే ?&nbsp; యీ జామున ఎవురు మారుస్తారు సారూ ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" అర్జంటు పని.. మేం సాయం జేస్తాం..&nbsp; రొవ్వంతా సేపే గదా ! టైరు మార్చుకొని పోదాం పాన్నా ! "&nbsp; వాసు అన్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" ఇదిగో ఇట్లా మాట్లాడ్తారనే నాలారీలో ఎవుర్నీ ఎక్కించుకోను ఏదో.. మీరు బంగపడ్తాంటే కాదననందుకు యిదొక గూటమా నాకు... పండుకోండి.. పండుకోండహే.. "&nbsp; చెబుతూ క్యాబిన్‌లో దూరాడు.&nbsp; " నేను ముందే ఖర్మ నాకొడుకును.. నాకన్న తలమాసిన్నాయాండ్లు మీరు.. "&nbsp; లోపల్నించి గొణుక్కొంటున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; వాళ్లెంత బతిమాలినా డ్రైవర్ వినుకోలేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అతను కూడా కైపు మీదున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; వాళ్లు డిమాండ్ చేసే కొద్దీ అతను మండి పడుతున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" ఏం నాకొడుకువురా నువ్వు ! తాగుడుబోతు నాకొడకా ! పచ్చి సరుకొరే యిది. ఓనర్ నాశనమైతాడురా.. "&nbsp; వాసు అన్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఆ మాటలు డ్రైవర్ తలకెక్కలేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" ఇట్లా కాదుగానీ.. "&nbsp; అంటూ బాంబుల గంపకు కట్టిన గుడ్డను కొద్దిగా తొలగించి లోపల్లికి చెయ్యి జొనిపి ఓ బాంబును బైటకు లాగాడు చంద్ర.&nbsp; " అన్నా !&nbsp; దీంతో బేస్తా నాకొడుకును.. కైపు దిగి పోతాది "&nbsp; అన్నాడు అబ్బిళ్లు కొరుకుతూ.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వెంటనే అతని చేయి పట్టుకొన్నాడు బాలుడు.&nbsp; " తప్పు నీది గాదురా !.. కైపు అట్లాంటిది.."&nbsp; అంటూ అతని చేతిలోని బాంబును సున్నితంగా లాక్కొని గంపలో యధాప్రకారంగా వుంచి గుడ్డ కట్టాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; డ్రైవర్ క్యాబిన్‌లోంచి దిగేట్టు లేడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;మరొక వెహికల్‌ను పట్టుకొని వెళ్లాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;తెల్లారే సరికి ఖచ్చితంగా హైదరాబాద్ చేరాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;గంపను దిందకు దించారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఏదో వెహికల్ వస్తోంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;’ఏదన్నా కానీ.....’&nbsp; చెయెత్తారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;దగ్గరగా వచ్చి ఆగింది.. బస్సు</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; గంపను బస్సుకెత్తారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" మామిడి పండ్లన్నా ! హైదరాబాదులో చుట్టాలకు.. "&nbsp; అంటూ గంపను జాగ్రత్తగా ఓ చోటుంచి దాన్ని గమనిస్తూ కూచున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కంటి మీద కునుకు రాలేదు వాళ్లకు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; పొరబాటున నిద్రమబ్బుతో ఎవడైనా గంపలో కాలుబెడతాడేమోనని భయం. నిద్ర లేకుంటే లేకపోయింది బస్సయినా ట్రబులివ్వకుండా పోతే అదే పదివేలనుకొన్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; వాళ్ల ఆశల్ని వమ్ముచేస్తూ సిటీకి ఇరువై కిలోమీటర్ల ఇవతల ఆగిపోయింది బస్సు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఇంజన్లో ఏదో ట్రబులట.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;గంప కిందకు దించి అటుగా వెల్తోన్న ఆటోను ఆపారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" మామిడి పండ్ల గంప, ముగ్గురం మనుషులం "&nbsp; చెప్పాడు బాలుడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;బేరమాడి ఆటో ఎక్కారు.</span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ******************</span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; రాత్రంతా సరిగ్గా నిద్రబట్టలేదు చెన్నారెడ్డికి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఇంట్లాంటి ఎన్ని కేసుల్ని తను అలవోకగా నిర్వహించాడనీ ! ఏమాత్రం టెన్షన్ లేకుండా రాత్రంతా హాయిగా నిద్రబోయి ఉదయం లేచి ఉపహారం తీసుకొన్నంత సులభంగా చేయించాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఇప్పుడెందుకో - ఎంత అనచుకొందామనుకొన్నా ఆగని గుండె దడ... మరచిపోదామన్నా వీలు కాని టెన్షన్.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; మొట్ట మొదటి మర్డర్ చేయబోతోన్న వాడికి వున్నంత టెన్షన్.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తను పడుకొంటే వీరూ నించి గానీ, హర్షనించిగానీ ఫోనొస్తుందేమో ! తన సహాయం ఏదైనా అవసరమవుతుందేమో !</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; కుర్చీ మీద కూచుంటే ఎప్పుడో తనకు తెలీకుండానే వచ్చి కమ్ముకునే నిద్ర.... పదినిమిషాలు కూడా గడవక ముందే ఉలిక్కిపడి లేచి పచార్లు చేయటం..&nbsp; తెల్లార్లూ అదే అవస్థ...</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తెల్లారింది... ట్రైన్ టైమైంది..</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; వీరునించి వచ్చే పోన్ కాల్ కోసం క్షణమొక యుగమైంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;మనస్సంతా ఉద్విగ్నంగా వుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;పదిహేను నిమిషాల టెన్షన్ తర్వాత ఫోన్ మోగింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వీరూ నించి ఫోన్</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; శివపురి వాళ్లెవరూ ట్రైన్‌లో రాలేదుట.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఆశ్చర్యంగా వుంది చెన్నారెడ్డికి..&nbsp;&nbsp; నమ్మలేకున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వీరూ వద్ద వున్న తన మనషులతో మాట్లాడాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ట్రైనంతా గాలించి చూసినా కన్పించలేదుట.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; షడన్‌గా అతనికో అనుమానం వచ్చింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ట్రైన్ మిస్సవటం వలన ఏదైనా బస్ పట్టుకొచ్చారేమో !</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;తక్షణం తన అనుమానాన్ని వీరూ ముందుంచాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;మరుక్షణమే ఫోన్ పెట్టేశాడు వీరూ.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అతని సామర్థ్యం చెన్నారెడ్డికి బాగా వినికిడే.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; నిమిషం సమయాన్ని కూడా వృధా చేయడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;బస్టాండ్ వెళ్లి వుంటాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;’ శివపురి నాయాళ్లు కనబడితే సాలు..&nbsp; అర్థగంటలో వాల్ల తలకాయలు తన కాళ్లకాడుంటాయి..! ’</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; వీరూ ఫోన్ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; పదిహేను..ఇరువై.. ఇరువై ఐదు నిమిషాలు.. క్షణం క్షణం ఎదురు చూపులు.. వీరూ ఫోన్ కోసం... నిరీక్షణాలు...</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఫోన్ మోగింది.&nbsp; హర్ష నించి..</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కుంట మనుషులు, భీమునిపల్లె పెంచలయ్య వచ్చారుట. శివపురి మీదకే వెల్దామంటున్నారుట.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; వద్దని చెప్పాడు చెన్నారెడ్డి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;శివపురినుంచి పోరుమామిళ్ల దాకా రెండు మూడు చోట్ల దారులు కాయమని చెప్పాడు.&nbsp; అన్నిచోట్ల తప్పించుకొన్నా బద్వేలులో మాత్రం గురి తప్పకూడదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; కుంట మనుషుల వద్ద నాటు తుపాకులున్నాయనీ, అవసరమైతే ఉపయోగించమని చెప్పాడు పెంచలయ్యతో.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టేయగానే వెంటనే మళ్లీ రింగయింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వీరూ మనుషులనించి ఫోన్</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;బస్సుల్లోంచి కూడా దిగలేదుట శివపురి వాళ్లు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;తను చాలా డిసప్పాయింట్ అవుతున్నానని చెప్పాడు వీరూ. రెడ్డిగారి పనిని అత్యంత సమర్థవంతంగా జరిపి ఆయన మెప్పుపొందాలని కోరికగా వుండేదట.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;చెన్నారెడ్డి కూడా నీరసపడ్డాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; శివపురి సోదరులు నగరానికి రావటమంటే తన బోనులోకి అడుగు పెట్టటమేననీ, వాళ్ల మెడ సులభంగా కొరికేద్దామనీ అనుకొన్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ట్రైన్ కాకుండా, బస్సు కాకుండా ఏ దారిన వచ్చినట్లు !</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; లారీ ఎక్కి వుంటారా ?</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఛ ఛ..&nbsp; ఆ పని చచ్చినా చేయరు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఎక్కడో పొరబాటు జరిగింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వాళ్లు హైదరాబాదు కాకుండా మరేదో ప్రాంతానికయినా వెళ్లుండాలి. లేదా బస్సు యాక్సిడెంటో, మరో ఆటంకమో జరిగి బాగా ఆలస్యమైనా అయ్యుండాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఏది ఏమైనా మరో రెండు దినాలు వాళ్ల కోసం బస్టాండ్లలో రైల్వే స్టేషన్లలో వెదకటం మేలు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అదే విషయం చెప్పాడు తన వాళ్లకు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వాచ్ చూసుకొన్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;హఠాత్తుగా అతనికి పెళ్లి గుర్తుకొచ్చింది.</span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b style="color: black;">........ సశేషం</b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-6354286627128571175?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-81084782810523039862011-03-22T20:24:00.000+05:302011-03-22T20:24:09.738+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b style="color: black;">.............సన్నపురెడ్డి వెంట్రామిరెడ్డి.</b><br /><br /><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: black;">చెన్నారెడ్డిని ఎట్లా దొరికించుకోవాలో అర్థం కాలేదు శివపురి సోదరులకు.&nbsp; ఈ మద్య కాలంలో మరీ జాగ్రత్త పడుతున్నాడు అతను. తన కదలికల్ని అంతుబట్టకుండా చూసుకొంటున్నాడు. ఎక్కువగా రాజధానిలోనే గడుపుతున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తాలుకాలో తమకు దొరికేట్టు లేడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అతన్ని చంపాలంటే అతనితో బాటు తామూ మకాం మార్చక తప్పదు. తమ వ్యూహాన్ని విసృతం చేసుకోక తప్పదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తమ వాళ్లల్లో అసహనం పెరిగిపోతూ వుంది. చేతులకు పని దొరక్క విలవిల్లాడ్తున్నారు. గతంలో అయితే రోజూ అదేపనిగా తిరుగుతూ వుండేవాళ్లు. వేటాడటాన్ని గురించే ఆలోచిస్తుండే వాళ్లు. అహరహం వ్యూహాల్ని పన్నటం, వాటి అమలుకు కృషి చేయటం చేతినిండా పనుండేది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఇప్పుడు కేవలం తిని తిరగటం వల్ల సోమరితనం పెరుగుతోంది. ఎప్పుడోకసారి చెన్నారెడ్డి రావటం, తామతన్ని గుర్తించి సిద్దమయ్యేలోపలే తిరిగి వెళ్లిపోవటం,&nbsp; నిరాశా నిస్పృహలతో తమ వాళ్లు మగ్గిపోవటం....</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అతన్ని చంపలేక పోయామనే మనోవేదన కాల్చుతోంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తాము కూడా హైదరాబాద్ వెళితేగాని యీ సమస్యలు తీరవు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; రాజధాని కేంద్రంగా తమ ప్రయత్నాల్ని విస్తరించాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; వీలైనంత త్వరలో అతని చరిత్రను ముగించాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఎంత కాలమైనా పార్టీ జేస్తూ ( ఫ్యాక్షన్ నడుపుతూ ) టెన్షన్ అనుభవించటం తమకు భరించరానిదిగా వుంది.&nbsp; అతని ఉనికి తమను అనుక్షణం కాల్చుతూ వుంది. చేతగాని వాళ్లను చేస్తోంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; రాత్రి చర్చకు పెట్టాడు తన మనసులో భావాన్ని రమణారెడ్డి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;రాజధాని కేంద్రంగా కార్యకలాపాలు కొనసాగించటానికి ముక్త కంఠంతో సమ్మతి తెలిపారు అందరూ.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; రమణారెడ్డి తాలుకాలోనే వుండి అన్ని వ్యవహారాలూ నడుపుతూ వుండాలనీ, చెన్నారెడ్డి యిక్కడకు వచ్చినపుడు అవకాశం చూసుకొని పని జరిపేందుకు ప్రయత్నించాలనీ, హైదరాబాదులో జయసింహ ఆధ్వర్యంలో టీం నిర్వహించబడాలనీ తీర్మానం జరిగింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఇక్కన్నించి వెళ్లే వాళ్లే కాకుండా అక్కడ కూడ కొంత మందిని టీం లోకి తీసుకోవాలని సూచించారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; చెన్నారెడ్డి బాధితులు హైదరాబాదులో కూడా వున్నారు. వాళ్ల అడ్రస్‌లు సేకరించి వారి పరిధిలో వీలయ్యే సహాయం వాళ్ల నుంచి అందుకోవాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; పదిమందిని వెంటేసుకొని హైదరాబాదు వెళ్లాడు జయసింహ.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;లాడ్జీలో వుంటూ తమ కార్యకలాపాలకు శ్రీకారం చుట్టాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">వ్యాపార రిత్యా, ఉద్యోగరిత్యా హైదరాబాదులో వున్న చెన్నారెడ్డి వ్యతిరేకుల్ని కలిశారు.&nbsp; వాళ్లతో సంప్రదించారు. వాళ్ల సలహాల్ని తీసికొన్నారు. వాళ్ల సహాయాన్ని అర్థించారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అందరూ సానుకూలంగానే స్పందించారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;చెన్నారెడ్డిని చంపటమనేది తమ ఆశయంగా కూడా పేర్కొన్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; వాళ్లు తిరిగేందుకు వాహనాలు కావాలి. జీపుల్లాంటివి కాకుండా టూ-వీలర్స్ అయితేనే బావుంటాయి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఊర్నించి తెచ్చినవే కాకుండా మరికొన్ని కొన్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;చిన్నవి పెద్దవి అన్నీ కలిపి పద్దెనిమిది అయ్యాయి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఒకరు ఇద్దరు వంతున వాటిల్లో తిరుగుతూ ప్రత్యర్థిని వెంటాడటం మొదలుపెట్టారు. అతని ప్రతి కదలికనూ గమనించ సాగారు. అసెంబ్లీ వద్దా, సెక్రటేరియట్‌లో, అతను పాల్గొనే సభలూ, సమవేశాలూ, విందులూ వినోదాలూ, పెళ్లిళ్లూ.. చావులూ.. ఒకటేమిటి..? - అతని ప్రతి కదలికనూ గమనిస్తున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; కొన్ని రోజులకు చెన్నారెడ్డికి కూడా అనుమానమొచ్చింది - సిటీలో కూడా తనను వెంటాడుతున్నారేమోనని.&nbsp; దానికి సరైన ధృవీకరణ లేదు గాబట్టి అనుమానన్ని పెద్దగా సాగదీయలేదుగాని గతంలో లాగా తనపట్ల తాను సోమరిగా వుండటం లేదు. వీలైనంతగా&nbsp; జాగ్రత్త పడుతున్నాడు.&nbsp; దిల్‌షుక్ నగర్ లోని తన ప్రియురాలి వద్దకు గన్‌మెన్‌లు లేకుండా వెళ్లుతున్నాడుగాని... ఇదివరకటిలాగా తన కారులోనే వెళ్లటం లేదు. ఒకేదారిన పోవటం లేదు. అక్కడికి తను చేసే ప్రయాణం తనకే అంతుబట్టని విధంగా వుండేలా రోజూ కొత్తమార్గాన్ని వెదుక్కొని వెళ్లేలా కొత్త కొత్తగా ప్రయోగాలు చేస్తున్నాడు. ఎన్నెన్నో అవస్థలు పడి ఆమెను చేరుకోవటం ధ్రిల్లింగ్‌గా వుంది. వాటిని గురించి ఇద్దరూ ముచ్చటించుకోవటం ఆహ్లాదంగా వుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అసెంబ్లీ సమావేశాల్లో కూడా తన భయాన్ని స్పీకర్ ముందుంచాడు. తన మీద జరుగుతోన్న హత్యాయత్నాన్ని గురించి చెప్పాడు. ఇవన్నీ జాతీయ పార్టీ నాయకుల మద్దతుతోనే జరుగుతున్నాయని ఆరోపించాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; బాంబుల సంస్కృతి అతనిదేనని తమ వాళ్లు అట్లాంటి పనులు ఎప్పడూ చేయరని, చెన్నారెడ్డి కోరుకొంటే అదనపు బందోబస్తు కూడా ఇస్తామని హోంమంత్రి ప్రకటించాడు.&nbsp; సాదారణ స్థాయిలో కాకుండా అతనికి ప్రత్యేక రక్షణ కల్పించాలని ప్రతిపక్ష సభ్యులు డిమాండ్ చేశారు.&nbsp; పరిశీలిస్తామంటూ హోంమంత్రి సమాధానమిచ్చాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; హైదరాబాదు నగర వీధుల్ని, సందుల్ని, గొందుల్ని అనుభవంలోకి తెచ్చుకొనేసరికి నెలరోజులు చాల్లేదు జయసింహ ముఠాకు. ఎప్పుడూ బైకుల్లో తిరగటమే వాళ్లపని. చెన్నారెడ్డి తరుచుగా సందర్శించే తావులన్నిట్నీ ( స్థలాలన్నిటినీ ) క్షణ్నంగా పరిశీలిస్తున్నారు. అతని మిత్రులెవరో గుర్తిస్తున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కొంత కాలం తర్వాత రామంతపూర్‌లోని ఓ సందులో రూం తీశాడు జయసింహ.&nbsp; ఫోన్ కూడా బిగించాడు. అక్కణ్నించే తన ముఠానంతా నడిపించ సాగాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఎవరెక్కడ వున్నది, ఏం చేస్తున్నది, చేసే పనిలో ప్రోగ్రెస్ గురించి రామంతపూర్‌కు గంటకోసారి ఫోన్ చేసి చెబుతుండాలి. వాటన్నిటినీ విశ్లేషించి ఓ నిర్ణయానికి రావటం జయసింహ భాద్యత.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; కాలం గడిచే కొద్దీ పనిలో బాగా స్థిరపడ్డారు వాళ్లు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అలవోకగా తిరుగుతున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అయినప్పటికీ చెన్నారెడ్డి మీద దాడి జరిపే అవకాశం వాళ్లకు ఎదురు కాలేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఈ నేపథ్యంలో ఒకనాటి రాత్రి దిల్‌షుక్ నగర్ కేసి వెళుతూ వున్న చెన్నారెడ్డి జీపు రాఘవ కంట బడింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా దాన్ని వెంబడించాడు అతను.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; దిల్‌షుక్ నగర్‌లోని ఓ సందులో దూరింతర్వాత అదృశ్యమైంది అది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;పట్టుదలగా సందులో ముందుకు దూసుకెళ్లాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అటు ఇటు ఇళ్ల కాంపౌండుల్లోకి పరిశీలనగా చూస్తున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; సందు దాటి మేయిన్ రోడ్ ఎక్కి ఇరువైపుల చూస్తే దగ్గరలోనే చిన్న హోటల్ ముందు ఆగివుంది అదే కారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; దగ్గరగా వెళ్లి లోపలికి చూస్తూ ముందుకు సాగాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; కారులో చెన్నారెడ్డి లేడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వెనక్కి తిర్గొచ్చి హోటల్ లోకి తొంగిచూస్తే - డ్రైవర్ ఒక్కడే టీ తాగుతూ కూచుని వున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కొంత దూరంలోని మరో హోటల్ వద్దకెళ్లి అక్కణ్నించి కారుమీదే చూపులు నిలిపి నిరీక్షించ సాగాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అతన్ని ఆశ్చర్యానికి గురిచేస్తూ పదినిమిషాల తర్వాత కారు వెళ్లిపోయింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;చెన్నారెడ్డిని ఇక్కడే ఎక్కడో వదలి వెళ్లినట్లుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; జరిగిన విషయమంతా ఎవ్వరితోనూ చెప్పలేదు రాఘవ.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; మళ్లీ రోజు కొంచెం పెందలాడే వచ్చి సందు మొగదల కాపు కాశాడు.&nbsp; చెన్నారెడ్డి వాహనం కోసం ఎదురుచూడసాగాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఏవో ఒకటి రెండు వాహనాలు సందులోకి జొరబడ్డాయి గాని రాత్రంతా నిరీక్షించినా చెన్నారెడ్డి కారు రాలేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; మరో రెండ్రోజులకు అతనికి అర్థమైంది. చెన్నారెడ్డి తన స్వంత కారులోనే కాకుండా రకరకాల వాహనాల్లో వస్తున్నాడనీ. హోటల్ వద్ద కారాపి సిగరెట్ల తాగే డ్రైవర్ని చూస్తే తెలిసింది కార్ల భాగోతం. కార్లను మారుస్తున్నాడేగాని డ్రైవర్లను మార్చటం లేదు అతను.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; మరో వారం రోజులకు గాని చెన్నారెడ్డి దూరే కొంపను కనుక్కో లేక పోయాడు రాఘవ. గన్‌మెన్‌లు లేకుండా ఒంటరిగా ఓ ఆడదాని కోసం వస్తోన్న చెన్నారెడ్డిని చూసి ఆనందంతో పులకరించి పోయాడు అతను. తిమింగలం వొడ్డుకు వచ్చే రహస్య ప్రదేశం తెలిసింది. ఈ విషయం అందరికీ తెలిపి వెంటనే పనయిపించాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఫోన్ చేద్దామనుకొని విరమించుకొన్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; నేరుగా రామంతపూర్ కేసి దూసుకు పోసాగాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తమ రూమున్న సందులోకి మలపు తిరగబోతుండగా హఠాత్తుగా అతనికో ఆలోచన వచ్చింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఇప్పుడు చెన్నారెడ్డిని చంపటం కోణ్ని గొంతుకోసేంత తేలిక.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అ పనేదో తనొక్కడే చేస్తే..?</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp; మలపు వద్దే టక్కున ఆగిఫొయాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కొంతసేపు డోలాయమాన స్థితిలో వూగిపోయాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;తర్వాత స్థిర నిర్ణయానికి వచ్చాడు. తనొక్కడే వాన్ని నరికి చంపాలని, చేతులారా తన కసి దీర్చుకోవాలని.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అందుకే చెన్నారెడ్డి విషయాన్ని రహస్యంగా వుంచాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అలాంటి సమయంలోనే ఒకనాటి సాయింత్రం పోరుమామిళ్ల నించి శివపురి వచ్చి ఇంట్లో అడుగుపెడుతూనే టెబుల్ మీద ఓ పెళ్లి పత్రిక కన్పించింది రమణారెడ్డికి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; కాళ్లు మొగం కడుక్కొని వచ్చి టేబుల్ ముందు కూచుని పత్రికను చేతికి తీసుకొన్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఆలూరి వాళ్ల పెళ్లి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">తమకు దూరపు చుట్టాలు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; పిల్లవాడు ఎం.బి.ఏ చేసినట్టుంది హైదరబాదులోనే ఏదో కంపెనీలో మంచి ఉద్యోగమని వినికిడి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;పెళ్లి కూడా హైదరాబాదులోనే... ఎల్లుండే పెళ్లి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" నీ పెండ్లిగ్గూడా వొచ్చినారురా వాల్లు.&nbsp; దూరపు బంధువులైనా అన్ని సుభకార్యాలకూ వస్తావుండారు. మనమూ పోతావుండాము తప్పకుండా పోవాల.."&nbsp; పెద్దిరెడ్డి చెప్పాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అడ్డపంచె పకెగ జెక్కి బైట పచార్లు చేస్తూవున్న బాలుని వద్దకెళ్లాడు రమణారెడ్డి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" పత్రిక చూసినావా ? "&nbsp; అడిగాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" ఏది ? ఆలూరోల్లదా ! చూసినాలే.. "&nbsp; చెప్పాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" పెండ్లికి ఎవురు బోతనారు..? "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" యీన్నించి ఎందుకూ పోవడం ?&nbsp; జయసింహ అక్కన్నే వుండాడుగదా ! వాన్నే పొమ్మంటే సరి.. "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" వానికి తెలిసుండదు. ఫొన్‌జేసి చెప్పు "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" సరే " నంటూ తలూపాడు బాలుడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;లోపలికెళ్లి పత్రికను టేబుల్ మీద విసరేస్తూ ఎందుకో దానికేసి అదేపనిగా చూశాడు రమణారెడ్డి.&nbsp; తర్వాత తమ్మున్ని కేకేశాడు&nbsp; " బాలుడూ "&nbsp; అంటూ</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" ఈయప్ప చెన్నారెడ్డి వర్గం గదరా ? "&nbsp; అన్నాడు పత్రిక చూపిస్తూ.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" పక్కాగా .."&nbsp; చెప్పాడు బాలుడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" మరి.. యీ పెండ్లికి చెన్నారెడ్డి కూడా వస్తాడు గదా ! "&nbsp; ఉధ్విగ్నంగా అన్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఒక్కసారిగా మూగవొయాడు బాలుడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అక్కడ కొంతసేపు పిన్‌డ్రాప్ సైలెంట్ అలుముకొంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; మరుక్షణమే ఓ పథకానికి రూపకల్పన చేయటం ప్రారంభించారు అన్నదమ్ములిద్దరూ.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; కొంత సమయం గడిచిన తర్వాత హైదరాబాదుకు ఫోన్ పెట్టాడు రమణారెడ్డి.&nbsp; జయసింహ లైన్లోకి వస్తూనే&nbsp; " హలో జయ ! నేను రమణారెడ్డిని... ఎల్లుండి ఆలూరి వాళ్ల పెళ్లి... నువ్వు అటెండ్ అవుతావు గదూ ! "&nbsp; అడిగాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " ఆ&nbsp; సరేన్నా ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " చెన్నారెడ్డి ప్రోగ్రామ్ షెడ్యూలేమైనా సేకరించినారా ? "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " పి.ఏ లొంగటం లేదన్నా ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " ఆలూరి వాళ్లు చెన్నారెడ్డి వర్గీయులే.. అతను తప్పకుండా ఆ పెళ్లికి రాగలడేమో !&nbsp; ఎంక్వయిరీ చేస్తావా ! .. ఓ అర్ధ గంటలో నాకు ఫోన్ చేసి చెప్పాలి "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అర్ధగంటకు ఖచ్చితంగా ఫోనొచ్చింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;జయసింహ నించే అనుకొన్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఆలూరు వాళ్లనించి - పెళ్లికి తప్పక రమ్మని.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;మరో పదినిమిషాల తర్వాత జయసింహ నించి ఫోన్.&nbsp; " చెన్నారెడ్డి ఖచ్చితంగా వెల్తున్నాడుట పెళ్లికి "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " సరే..&nbsp; రాత్రికి మనవాళ్లు బసెక్కుతారు. తెల్లారే టయానికి అక్కడుంటారు.... అన్ని విషయాలు మీకు చెబుతారు..&nbsp; నేను తర్వాత ఫోన్ చేస్తాను.. "&nbsp; చెప్పాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; రాత్రికంతా పకడ్బందీ వ్యూహాన్ని సిద్దం చేసి చెన్నకేశవకు అప్పగించి పదిగంటల బసెక్కించారు మరికొందర్ని తోడిచ్చి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; మనుషులు సిద్దంగా వున్నారు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వాళ్లల్లో కసి దండిగానే వుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;పథకాన్ని అమలు పరిచే శక్తి మెండుగానే వుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అపజయాలు ఎదుర్కొన్నారు కాబట్టి జయించాలనే తపన అధికంగానే వుంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ప్రస్తుతం అక్కడ లేనిది ఒక్కటే..</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఆయుధ సంపద.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వేటకొడవళ్లు, బాకులు తల్వార్ లాంటివి దండిగానే వున్నాయి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఈ పనికి బాంబులు తప్ప మరో ఆయుధాలు అంత అనుకూలంకావు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వాటినయితేనే తమ వాళ్లు సమర్థవంతంగా వినియోగించగలరు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;రేపు రాత్రికి బాంబులు పంపించాలి.</span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ***********</span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తన రాజకీయ జీవితంలో దండయాత్రల గుండానే ఎక్కువ విజయాల్ని చవిచూశాడు చెన్నారెడ్డి.&nbsp; ఎదురు తిరిగిన వాళ్లను క్రూరంగా అణచివేయటం వల్లనే సామ్రాజ్యాన్ని విస్తరింప జేసుకొన్నాడు. ఓవైపు నెత్తురూ, కన్నీరూ పారుతోంటే మరోవైపు గెలుపు సంబరాలు చేసుకొన్నారు. పల్లెలన్నీ పాదాక్రాంతమయ్యేదాకా హింసను కొనసాగించాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఇప్పుడు తను సాధించే విజయాలు గత విజయాలకు పూర్తిగా భిన్నమైనవి. జనాల మొహాల్లో తృప్తినీ, సంతోషాన్నీ కలగిస్తూ తను గెల్చుకొంటున్నాడు. పల్లెల్లో సంబరాలు చేయిస్తూ గెలిచి సాధిస్తున్నాడు. నాయుకునిగా తనకిది గొప్ప అనుభూతి. సందేహం లేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఈ ప్రక్రియకు బీజాలు ఎప్పుడో పడవలసింది. తన దురదృష్టం కొద్దీ ఇలాంటి విజయాలు కూడా వుంటాయనే స్పృహ తనకు కలిగేసరికి చాలా ఆలస్యమైంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తను చేసిన పాపాలు శివపురి సోదరుల రూపంలో వెంటాడుతున్నాయి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; నిజంగా తను పాపం చేశాడా..?</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తనెప్పుడూ అట్లా భావించలేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;చరిత్రంతా తిరగేసినా రక్తపాతం లేకుండా ఏరాజు రాజ్యాధికారాన్ని సాధించిన దాఖలాలు లేవు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ప్రజాస్వామ్యం కాబట్టి యుద్దాల తీరు మారింది... అంతే.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;దాదాపు మెజారిటీ పక్షం నాయుకలందరిదీ యిదేబాట... కాదంటే తనది వాళ్లకంటే కొంచెం గాఢమైంది...&nbsp; సందేహం లేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఆ గాఢతే తనను రాక్షసునిగా చిత్రించేంత పనిచేసింది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఇప్పటికయినా మించిపోయింది లేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; సాధించిన అధికారాన్ని నిలుపుకొనేందుకూ, దాన్ని అనువంశిక ఆస్తిగా మార్చేందుకూ మంచిదారి మార్చాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అంతదాకా బతకనిచ్చేట్టుగా లేరు ప్రత్యర్థులు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అంటే రాజకీయాల్లో మంచి మార్పును ప్రవేశబెట్టబోతున్న తనకు వాళ్లు అడ్డొస్తున్నట్లే గద !&nbsp; మార్పు రాకుండా అడ్డుకోంటోన్నట్లేగద !</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఈ ఒక్కసారి వాళ్ల అడ్డు తొలగించుకోంటే&nbsp; ఎంతబావుంటుంది !</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; మంచి మార్పుకోసం వాళ్లను లేపేసే శక్తిని భగవంతుడు&nbsp; తనకిస్తే ఎంత గొప్పగా వుంటుందనీ !</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">గత&nbsp; కొంతకాలంగా అతని ఆలోచనా తీరు అట్లా కొనసాగుతూ వుంది. శివపురి వాళ్ళ చరిత్ర ముగించి ఆపైన తాలూకాలో హింసా రాజకీయాల్ని పూర్తిగా మాన్పించాలని అతని ఆశ.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తను ప్రయత్నించినా వాళ్లను చంపలేడేమో..!</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అవకాశం రావాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; తనగుండా తాలుకా రాజకీయాల్ని ప్రక్షాళన చేయించి బాగుపరచాలని భగవంతునికి కోరిక పుడితే వాళ్ల అంతం చూసేది ఎంతసేపు..!!</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఈ మద్య కొంత ఎక్కువ మోతాదులోనే తన ప్రియురాలి వద్ద గడుపుతున్నాడు అతను.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఆమె భర్త రాష్ట స్థాయిలో గుర్తింపు పొందినా ఐ.ఏ.ఎస్ ఆఫీసర్, అతనా స్థితికి చేరుకోవటానికి కారణం చెన్నారెడ్డే.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; అతనెప్పుడూ క్యాంపుల మీదుంటాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;తన భార్య వల్ల చెన్నారెడ్డికి లభించే ఏకాంత సుఖానికి అతని అడ్డంకి వుండే అవకాశం లేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఆమె వద్ద వున్నంత సేపూ&nbsp; అన్ని సమస్యల్ని మరచిపోయి ప్రశాంతంగా ఉండగలుగుతున్నాడు చెన్నారెడ్డి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అద్భుతమైన విషయమేమిటంటే - గేటు వరకు తనను వెంటాడుతోన్న మృత్యుభయాన్ని కూడా మరచిపోగలుగుతున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఊరికి వెళ్లబుద్ది కావటం లేదు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అలాగని ఎక్కువ రోజులు ఇక్కడే వున్నా యింట్లో సంజాయిషీ యివ్వవలసి వుంటుంది.&nbsp; మరికొంత ఆలస్యమైతే తనతో పనున్న తన అనుయాయులు నేరుగా యిక్కడికే వచ్చే ప్రమాదముంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;రేపు ఆలూరి వాళ్ల పెళ్లి చూసికొని ఎల్లుండయినా ప్రయాణం కావాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;రాత్రి ఇష్టసఖి ఇంటికి వెళ్లాలనుకొన్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఏడుగంటల ప్రాంతంలో సిద్దమవుతున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; ఈ రోజు భోజనం కూడా అక్కడే చేయాలి.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;రిసీవర్ ఎత్తి నెంబర్ డయల్ చేశాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అవతల తనే ఎత్తింది. అతని గొంతును పోల్చుకొంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" ఇప్పుడు ఏదారిలో వస్తానో వూహించు చూద్దాం ! "&nbsp; అన్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;చిన్నగా నవ్వింది ఆమె&nbsp; " ఏ దారిలో వచ్చినా యీ సందులోకి మలుపు తిరగాల్సిందే గదా ! యీ యింట్లోకి రావాల్సుందే గదా ! "&nbsp; అంది.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp; " భోజనం కూడ అక్కడే "&nbsp; చెప్పాడు&nbsp; " ఏ హోటల్నించి తెప్పించమంటావో చెప్పు "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" మగాళ్ల చేతి వంట నీకు రుచించదేమో ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;" ఆడవాళ్ల చేతులు అలసిపోతాయేమోననీ ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">" అలసట నువ్వు తీరుస్తావుగదా ! "</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;ఆనందంతో పరవశుడయ్యాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;మరో ఐదు నిమిషాల తర్వాత ఫోన్ పెట్టేశాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;కోఠి వెళ్లి తనకు కావలసిన వస్తువుల్ని తీసికొని అట్నించి దిల్‌షుక్ నగర్ వెళ్లాలని అతని ఆలోచన.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;మధురమైన ప్రయాణానికి హృదయాన్ని సవరించుకొని బైట పడబోతూ వున్నాడు.</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;అంతలో ఫోన్ మోత</span><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;వెనక్కి తిరిగి రిసీవర్ ఎత్తాడు.</span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; </span><b style="color: black;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ........ సశేషం</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/93457941067261206-8108478281052303986?l=mahavarnam.blogspot.com' alt='' /></div>కమల్http://www.blogger.com/profile/10516787310635670195noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-93457941067261206.post-5376462644771532182011-03-14T20:31:00.002+05:302011-03-14T21:56:41.369+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b style="color: black;">.............సన్నపురెడ్డి వెంట్రామిరెడ్డి.</b><br /><br /><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: black;">ఇంటికి వెళ్లేసరికి రమాదేవి గోడుగోడుమంటోంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;ఎదురుగా సోఫాలో కూచుని వున్నాడు చిన్నకొడుకు హర్ష.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;అతని మీద ఎగిరి పడుతోంది.</span><br /><span style="color: black;">&nbsp;బైట రెండు జీపుల్నిండా ఆయుధాలు పట